Gol 9: İfade

Selam ballar, an itibariyle POZT MAGAZİN'de magazin haberlerimiz yayımlanmaya başlamıştır... Sizleri oraya bekliyorum. Postmagazinnn kullanıcı adımız. Oylarınızı ve beni çok güldüren satır arası yorumlarınızı bekliyorum. İyi okumalar... ⚽️ Sanırım hayatımda ilk kez böylesine bir şok içerisinde hissediyordum. Yaptığım şeylerin karşılığı olacağını bilirdim, hareketlerimi buna göre belirler, insanlarla arama buna göre bir mesafe koyardım. Biriyle ne kadar yakınlaşırsak çarpışmamız da o kadar hızlı olurdu çünkü. Şimdi bu odada, bu toplantı masasında Dağhan'ın gözlerine bakıyorken hızlı bir yakınlaşma yaşadığımızı, şimdiki çarpışmamızla anladım. Bu yakınlaşma elbette samimiyetten oluşmuyordu, işimizden dolayı bile değildi. Sadece aramızda bir dengesizlik vardı. Belki Dağhan'dan kaynaklı, belki benden. Belki ben başlatmıştım, belki o. "Dağhan Öztürk," dedi polis memurlarından biri İlhan abiyi kenara çekip odaya bir adım atarken. "Bizimle ifade vermek için karakola gelmeniz gerekiyor." Dağhan'ın bakışları başta adamlara bile uğramadı, yüzünde bende olduğu gibi bir şaşkınlık bile oluşmadı aslında. Gözleri doğrudan bendeyken dudakları yavaşça kıvrıldı başta, dili üst dişlerinde gezinirken gülüşü büyüdü. Görmeye alışkın olduğum alayı artık onunlaydı. Onun gülüşü arttıkça herkesin garipseyen bakışları onu buldu. Umursamadan ellerini dizlerine vururken o, "İfadeye mi?" diye konuşan ben oldum. "Hay hay," dedi Dağhan ayaklanarak. Bileklerini önünde birleştirirken başını yana eğdi. "Kelepçe de takacak mısınız?" "Sadece ifade vermeye geleceksiniz beyefendi." Dağhan başını bana çevirip göz kırptı. "Takmıyorlarmış. Hayal kırıklığına uğramadın umarım, kameracı." Dağhan'ın aksine kimse eğlenmiyordu, herkes bir anda ayaklanırken ben oturduğum yerde kalakaldım. "Dağhan bey hemen avukatınızı arıyorum." dedi Hukuk Müşaviri. "Siz onu halledin," Ellerini ceplerine yerleştirirken kapıya doğru yürüdü. Bakışları yine beni buldu. "Ben de gidip bir ifade vereyim." "Dağhan..." dedim, dudaklarımı neden araladım da ismini andım bilmiyordum ama kalbim kafamı dövmeye başladı hızıyla. Neden? Nasıl? Twitimi silmiştim, neden ifadeye çağırıyorlardı? Biri şikayette mi bulunmuştu? Böyle bir şey şikayetle mi olurdu ki, hiç bilmiyordum. Dakikalar önce beni korkutan ölüm sessizliği yine tekrarladı kendini, İlhan abi kapıyı kapatırken polisler de Dağhan da çıktılar. Ayakta dikilen beş adamın da bakışları bana döndü. "Gökçe..." dedi Cihangir abi yakınır gibi. Elleriyle yüzünü sıvazlarken dudaklarımı birbirine bastırdım. "Gökçe, Gökçe, Gökçe..." "Neye sebep olduğunuzun farkında mısınız?" Dağhan'ın Menajeri Uraz hızla bana döndü. "Adamı ifadeye çağırdılar. Siz gerçekten farkında mısınız ne yaptığınızın?" "Bir yaptırımı olmaz, ellerinde kanıt yok," dedi Hukuk Müşaviri hızla. "Tabii Gökçe Hanım aleyhine bir fotoğraf vesaire ile konuşmazsa..." Genel Menajer bakışlarıyla beni öldürmeye çalışıyordu sanırım. "Konuşur musunuz?" "Yok," dedim kısık bir sesle. "Konuşmam." İfadeden bir şey olmazdı adamın dediğine göre, Dağhan sadece bir şey olmadığını anlatır ve çıkar gelirdi. "Gökçe," dedi Kaan omzuma dokunurken, bana diken gibi batmayan tek bakış onunkiydi. "Gel, gidelim biz." "Gökçe Hanım bir daha paylaşım yaparsanız ne olur biliyor musunuz?" Dağhan'ın menajeri susmadı, parmağı bana doğru havalandı. "Sonuçları olur. Dağhan bu kadar yumuşak davranmaz." "Beşiktaşta iş bulmak çok zordur," Genel Menajer de susmadı. "Siz nasıl girmiştiniz en başında bu arada?" "Hakkıyla girdi elbet!" diye araya girdi Cihangir abi. "Bizde torpil yapılmaz!" Uraz, "Referanstır o," dedi imayla. Hem Kaan, hem ben, hem Cihangir abi tutuk bakışlarımızı adamın üzerine tuttuk. "Alıyorsunuz böyle evde kalmış kadın akrabalarınızı, aman çalışsın, aman kendi hakkıyla girmesin-" "Ne diyorsunuz siz beyefendi?" Sesim beklediğimden yüksek çıktı. "Haddinizi aşmayın. Ne akrabası, ne evde kalması? Hakkımla geldim ben buralara." Kaan kolumu tuttu, benden önce konuşmak istedi belki de ama Cihangir abi varken bize düşmezdi. "…