Gol 7: Basın

Hoşşşgeldiniz efenim. Satır arası yorumlarınızı bekliyorum. İyi Okumalar... ⚽️ Bu hayatta uyanmanın farklı stilleri vardı; kendiliğinden uyanabilir, alarmanıza söverek uyanabilir ya da şu an bana olduğu gibi ölüm korkusuyla uyanabilirdiniz. Bam! Bam! Bam! "Gökçe!" diye bağırıyor biri. Yattığım yer neresi, saat kaç, ben kimim soruları fazlasıyla abartı gelirdi kulağa ama şu anki durumumda tam olarak bu sorularla açtım gözlerimi. Bam! "Gökçe diyorum! Öldün mü kızım?!" "Yaşıyorum," diye mırıldandım, ışık gözümü açar açmaz öyle bir girdi ki ürperdim. Bir şey bacağıma dolanmıştı, sıkıca sarıyordu beni. Yaşıyor muyum? Birazdan kafamı kaldırmaya çalışacağım ama bum, tabuta vuracağım. Cidden böyle olacak zannederken tam bir bam sesi geldi. Korkuyla doğruldum. Ölmedim. Ama biri öldü. Birine kesin bir şey oldu. "Gökçe!" Lisenin birinci gününden beri cığır cığır bağıran o ses; Merve. "Ne oldu?" Panikle kalktım, başımdaki ağrı da dönme de bir an arttı. Ayağımı yere bastım sandım, belki de gerçekten bastım ama kendimi yerde bulmam ve alnımı vurmam uzun sürmedi. Acıyla inlerken kapıdaki bam sesi kesildi. Kısık bir sesle, "Gökçe?" dediğini duydum. Emre işe erken gider erken gelirdi, Gül tüm gün yalnızdı. Bir şey mi olmuştu? Aden ya da Gül iyi miydi? Ciyaklayan Merve olduğuna göre o iyiydi. Annem, babam?! Göktuğ! "Merve!" dedim korkuyla. "Gökçe!" dedi o da korkuyla. Tekrar kapıya vurmaya başladı. "Kız iyi misin?" "Merve..." dedim, yine küfredeceğim sandım ama acım da endişem de sinirimi geçti. Bacaklarıma dolanan battaniyeyi adeta püskürtürken ayaklandım, üzerimde hala elbisem vardı. Neredeyse belime kadar sıyrılmıştı. Onu düzeltmeye çalışırken başımın dönmesine ve alnımdaki acıya rağmen kapıya koşturdum. Açar açmaz Merve'nin benim aksime oldukça düzenli olan tipiyle karşılaştım, dehşetle bana bakıyordu. "Gökçe," dedi yine. "Ne oldu?" "Ne oldu?!" dedim korkuyla, ağzından birinin ismini duyacağım diye ödüm koptu. "Kız alnına ne oldu?" "Ne?" "Gökçe sen daha yeni mi uyandın?" derken içeri girip kapıyı da kapadı. Duvara kendimi yaslarken alnımı tuttum, zonkluyordu. "Ülke birbirine girdi sen cidden uyuyor muydun? Ödüm koptu arkanda intihar mektubu bırakıp gittin diye." "Nereye gittim diye? Ne diyorsun Merve sabah sabah ya..." "Cehenneme, nereye olacak? O kadar yaptığımız şeyden sonra cennete alınmayız herhalde." "Ya Merve ne saçmalıyorsun?" Sesim yükseldi, iki yudum sudan mahrum boğazım hemen acıdığında salona doğru yürüdüm. Merve şakamatikliğini atamadığına göre biri ölmemiş ya da yaralanmamıştı. Nasıl bu kadar dağıldığını anlamadığım küçük salonumda su şişemi aradım, bulunca da iki litreyi anında içtim. Çenemden aşağı akan suyu izleyen Merve, "Saat öğlen bir, ülke battı," diye konuştu dehşetle. "Abart, altlı üstlü ülkenin ekonomisi biraz kötü-" "Biraz mı?" Duraksayıp başını iki yana salladı. "Ya onu mu diyorum salak? Dün gece yediğin halttan bahsediyorum!" "Ne haltı ya?" Elbisemi uçlarından tutup çıkardım, dar olduğu için başımda sıkışsa da Merve'nin oflayıp puflayıp yardıma gelmesiyle çıkardım. İç çamaşırlarımla kalırken Merve'nin varlığı bana kendini yeni hatırlattı. Kollarımı vücuduma sararken bana boş boş bakıyordu. "Bakma. Dur giyineyim. Hatta duşa gireyim..." Hızla odama koştururken başım daha da zonkladı ama inlemekten başka bir şey yapamadım. "Gökçe sen dün geceyi hatırlamıyor musun?" Bornozumu alırken iç çamaşırlarımı da çıkarıp bornozumu giyindim. "Çok içmişiz ya," derken kuşağı sıkı sıkı bağladım. "Hesabı ödediğimi de hatırlamıyorum. Hangi ibanına atayım?" "Ya kovulmuş, iban at diyor... Sen kiranı nasıl ödeyeceksin onu düşün mal kızım benim," Odama girdiğinde irkildim. "Dün gece ne yaptığını hatırlamıyor musun gerçekten?" "Birine sataşmadım umarım ya..." "Gökçe," dedi tane tane, üzerime gelirken bir adım geriye attım korkuyla. Çıplakken Merve'den korkulurdu. "Ülkeyi birbirine kattın." Şakasını anlamadım. "Ne?" "Twitini diyorum!" diye bağırdı sonunda. "Kızım cidden hatırlamıyor musun sen?" "Ne twiti ya?" Elindeki telefonu çekip aldım,…