Gol 5: Bamya

Selamlar ve iyi okumalar. Oy verelim mi? ⚽️ Sessizce akan yolda garip bir soğuklukla ilerliyordu araba. Dağhan'ı kudurtmak için bindiğim ama biner binmez utandığım için etrafa garip bakışlar atıyordum. Benim aksime Selim Ayar oldukça rahattı, bir yerden sonra içinde bulunmamı istediği projeden bahsetmeye başlamıştı. "İşte hikaye anlatımı," dedi sanki sormuşum gibi. "Günüm nasıl geçiyor, ne antremanı yapıyorum, ne yiyorum içiyorum, kaçta uyanıyorum..." "Güzelmiş, bazı futbolcuların yaptığını duymuştum," dedim başımı sallayarak. Yurtdışındaki en yüksek futbolcuların. "Kaç kişilik bir ekip?" "Fotoğrafçım ve ben," dedi direkt, gözlerim büyüyecek gibi olsa da kendimi tuttum. Nazik gülümsememi korudum. "İşte sabah erkenden gelmesini bekliyorum fotoğrafçının, ya da gece bende kalabilir. Sabah direkt erken çekim yatakta başlayacak, işte sonra tüm günü çekeceğiz..." İş için bile olsa sadece ikimizin durması benim için pek mümkün değildi, hiç tanımadığım bir adamdı üstelik. Yine de başımı salladım. "Bayağı izleniyor böyle videolar," derken reddetmenin bir yolunu düşündüm. Selim parlayan bir futbolcuydu, şüphesiz böyle detaylı bir işin bana getireceği nakit yüksek bir meblağ olurdu. İşsiz kaldığım sıkıntılı süreçte kredi kartının dibini görmüştüm, Nevzat Demir'de eski hocam bana bir şans yakalamamış olsa eve gelen tebligatların sonunda evsiz kalırdım. Şimdi yeni yeni toparlıyorken bu işten gelen para şüphesiz çok işime yarardı, açığımı hızlı kapatırdım. Ama biliyordum ki etik değildi. Milli oyuncu da olsa Galatasarayın gözüydü Selim. Beşiktaşta kimse beni onunla çalışırken görmek istemezdi. İki taraf arasında tarafsız kalacağıma kimse inanmazdı çünkü kendileri gibi herkesi başına buyruk sanıyorlardı. "Çok güzel bir şans," diye konuştum bundan dolayı, böyle güzel bir teklifi reddetmek benim için zordu ama yine de tebessüm ettim. "Ama maalesef bu aralar yoğun olduğum için reddetmek zorundayım. Ama istersen tanıdığım çok başarılı bir arkadaşıma yönlendirebilirim." Liseden kalma, benim gibi stajda bırakmayıp işi profesyonel bir seviyeye taşıyan arkadaşlarım vardı. Gözüm kapalı önerirdim. "Aa ciddi misin ya?" dedi hiç beklemiyormuş gibi. Direksiyonu sola kırarken dönüp dönüp baktı. "Neden?" "Dediğim gibi yoğunum. Nevzat Demir'de..." "Nevzat Demir," diye böldü beni alaylı bir sesle, kaşlarım havalandı. "Neyse tamam. Sen bilirsin Gökçe. Sana da güzel bir deneyim olurdu ama zorlayacak değilim tabii," Yandan tatlı bir bakış attı, sanırım ona da genç kızlar tarafından edit çok yapılıyordu, bunun farkında olarak ya da ben de gencim diye öyle bir bakış attı. "Yine de kartımı vereyim sana, arkadaş olduk hem. Yazarsın fikrin değişirse." Daha mesafeli ama yine de nezaketle, "Tabii," dedim ama ona tekrar yazacağımı düşünmüyordum. ⚽️ "Yemin ediyorum öyle bir yedim ki," Kaan olmayan göbeğini öne çıkarırken güldüm. Ovalaya ovalaya bir hal oldu yürürken. "Akşama yemeyeceğim." "Her gün böyle diyorsun." "Her gün çok güzel öğle yemeği yiyoruz çünkü," dedi büyüyen gözlerle. "Selma şef gibisi yok. Ben dışarıdan yesem daha da kilo alırım sanıyordum ama anasını satayım burada alacağım." Onun göbeğine pat pat vuruşuna tekrar gülerken ofise girdik, ben de çok yemiştim ama şu an bir kahveye de hayır demezdim. Kaan'a sanki kendisi yapıp bana da soruyormuş gibi muamele çekip kendime de yaptıracaktım. Ofise girdiğimizde Cihangir abiyi görmesek zaten ikimiz de birbirimize hizmetçilik yapmak için yalvarmaya başlayacaktık ama onu görünce duraksadık. Cihangir abi Selman ve Buse'yle konuşuyordu, onlar daha çok alt kadroya bakıyorlardı, bizi görünce el çırptı hemen. "Heh, gelin çocuklar, gelin. Oturun bir." Kaan'la yandan yandan bakıştık. "Bir sorun mu var abi?" "Bizde sorun olur mu oğlum hiç?" dedi böbürlenerek, bakışları üzerimize gezindiğinde ikimizin de içinden sorun olduğu geçiyordu. "Bir konuşalım dedim, toplantı değil ama." "Breifing haftaya değil mi abi?" diye sordum koltuğuma oturup ona dönerken, bakışları hızla bana kaydığında biraz takılı kaldı. "Tabii tabii," ded…