Gol 26: Maç

Se-lam-lar! Nasılsınız? YKS bitti, gazanız mübarek olsun. Ben de size hediye 17K'lık bölüm getirdim :) Daha ne olsun? Karşılığında boool yoruma ve oya hayır demem. Bölüm sonu twitter'da buluşalım mı? Instagram : yilassil Instagram : Postmagazinnn İyi okumalar! ⚽️ Bir programı izlerken bu kadar gerileceğimi hiç tahmin etmezdim. Daha az öncesinde dolan gözler benim değilmiş gibi kuraklığa düşmüştüm. Hemen karşımda kalbimi hızlandıran adam televizyon ekranında ona o çok yakışan dik duruşuyla oturuyordu. Karşısında oturan kadına az önce bana olan sözde aşkından bahsetmişti, Dağhan artık rolde benden daha iyiydi ama az önce abartarak anlatsa dahi hislerinde sahiciydi. En başından beri sahte değil miydi bu ilişki? Öyleydi. Anlaşmalı bir sevgililikti bu. Buna rağmen garipsemiş ve ayak uyduramamıştık, kavgalarımız sık sık anlaşmayı unutturmuştu bize ama şimdi söyledikleri o yalanı tasdiklemek için olsa bile eskiden davrandığından daha kolay olmuştu söylemesi. Çünkü değişmişti, çünkü değişmiştim. Ben Dağhan'ın hayatında bir yere sahiptim artık. Bunun farkındalığıydı zaten gözlerimi en başında yaşartan. Şimdi ise hem onda hem bende gergin bir ifade vardı, ekranda değil de karşımdaymışçasına tahmin ediyordum ne hissettiğini. Tahmin edebiliyor muydum? Bilmiyordum. Seray Yılmaz, "Ne kadar da profesyonelsin," diye tekrarladı cümlesini. Dağhan'ın kaskatı kesilmiş suratı kameranın tam karşısında, ikisinin de yanında dikilen büyük ekrana dönüktü. Gözünü bile kırpmıyordu bakarken, ne fotoğraf ne de Seray'ın etik bilmezliği... Beni asıl geren hareket dahi etmeyen Dağhan'dı. O an tek odağı o fotoğraftı. Bu yalnızca bir arkadaşın uyuyan arkadaşıyla çekindiği komik bir fotoğraf olmalıydı. "Gökçe..." dedi Kaan gergin sesiyle, ona az önce bildirim gelen şeyin ne olduğunu artık biliyorduk. Telefon ekranını bana çevirdiğinde Selim'in Instagram hesabına attığı son fotoğrafı gösterdi, kendiyle alakalı birkaç şey paylaşmıştı kaydırmalı olarak, Kaan kaydırdıkça kaydırdı, ikinci fotoğrafta benim fotoğrafım vardı ama kalan fotoğraflarının hiçbirinde ne bir arkadaşının ne de diğer teknik çalışanların bir görüntüsü vardı. Sadece kendi fotoğraflarıydı. Sadece beni paylaşmıştı. Piç herif. "Dağhan'cığım," dedi Seray, ağzının içinde dolanan diliyle oldukça keyifli gözüküyordu. Reddedilmenin acısı . Başka bir şey değildi bu, bu kör nefretin başka bir açıklaması olamazdı. Bu kadının tek amacı Dağhan'ın ona pas vermemesiydi, ona başta olan hayranlığımın da nezaketimin de onda bir yeri yoktu. Çok kötüydü bu. Çok acı bir tadı vardı. Onun tek gördüğü Dağhan'da göremediğiydi. Dağhan hala fotoğrafa bakıyorken, "Avusturya'dan döndükten sonra..." diye mırıldandım, gözlerimi ondan çekemiyordum, o ise hala Selim ve benim fotoğrafıma bakıyordu. "Dinlenemedik ya bir türlü... Çok yorulmuştum..." Sürekli bir yerlerde uyukladığım bir hafta olmuştu, Emirhan'ın açtığı grubu hatırladım. Bizim için o an komik olan bu şeyin elime böyle kötü bir şekilde patlayacağını düşünmemiştim. Grubu silin desem de silmemişler, üstelik herkes kendi elindeki, sadece uyuyan değil ama tüm rezil fotoğrafımı da göndermişti. Dağhan'ın o fotoğraflardan bir klasör yaptığını biliyordum. Ben telefonu ondan alıp silmeye çalışırken çok eğlenmişti. Silememiştim. Zaten klasörü eksik kalmıştı, bu fotoğraf onda yoktu. Bu fotoğraf bende de yoktu. Varlığından tamamen habersizdim. Dağhan'ın Avusturya'da havuzdan çıktıktan sonra dediği şey geldi aklıma. "Ayrıca, şu askılıları giydiğinde nerede nasıl durduğuna dikkat et. Uçakta da, otobüste de uyurken oldukça açık bir görüntü oluşmuştu... Karıştığımdan değil," demişti. "Sahte de olsa sevdiğimsin diye." Fotoğrafta gözüken askılıma baktım, ne demek istediğini anlıyordum. Belki bu fotoğrafta insanların odaklandığı yer göğüslerim değildi ama utanmış hissettim. GS logolu ceket sadece göğüs kafesime kadar geliyordu. Midem bulandı istemsizce. Yeniden gözlerim dolacak sandım ama kanımda gezen şey hüzün değil, öfkeydi. Oldukça da diriydi. "Yahu ne olacak ki sanki?" Beril fotoğr…