Gol 25: Canlı Yayın

Se-lam-lar! Nasılsınız? Sınav haftası bitenler derneği olarak iyi tatiller diliyor ve diğer sınavlara hazırlananlara sabır diliyorum. Instagram: Postmagazinnn ve yilassil İyi okumalar! *** Tüpraş'a yürümeyi seviyordum. Kabataş'tan olan yürüme mesafemi on dakikadan yirmi dakikaya çıkarırken havaların gittikçe daha da sıcaklamasına rağmen keyifli olmam gerekirdi. En sevdiğim yürüme rotasında denize de stadyuma da yaklaşıyordum fakat bugün canımı bir şeylerin sıkacağını biliyordum. Ne olduğunu bilmiyordum ama alkollü kafamla kendime itiraf ettiğim o hissin bir parçası olduğundan biraz olsun emindim. İlhan abiyi on yedi gündür, üstelik dönmeme rağmen hâlâ görememiş olmanın hüznü stadyumun güvenliğiyle yaşadığım kısa günaydınlaşmada daha da büyüdü. Kartımı gösterip içeri girdiğimde yarın tesise gidecek olmanın mutluluğu vardı içimde, ben yuvamı özlemiştim. Yine en erken ve fazla dakik gelen olarak sadece temizlik görevlilerinin olduğu yerde, dün burada bıraktığımız ekipmanları her yerimden terler aka aka sahaya taşıdım. Görevliler yardım edebileceklerini söyleseler de reddettim, adamlar bunun için maaş almıyorlardı. Koca Tüpraş Stadyumu'nu böyle boş görmek tuhaf olsa da bir yerden sonra gözüm alıştı, henüz sahaya vurmayan güneşin yokluğu biraz olsun iyi geldi, en azından esiyordu ama yarım saat sonra her şeyi kurduğumda alnımdaki terlerle adeta kendimi sahanın ortasına attım ve gökyüzüne bakacak şekilde yattım. O kadar iyi geldi ki öyle yatmak, yavaş yavaş hareket eden bulutları izlerken sonunda dinlenen bedenim gevşemeye başladı ve gözlerimin kapandığını fark edemedim. Terimin soğuduğu bedenim yeniden yavaş yavaş ısınmaya başladığında güneş artık olduğum yere vurmaya başlıyor olmalıydı ama gözlerimi açamayacak kadar yorulmuştum. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama kulağıma gelen fısıltılı sesler kirpiklerimin hareketlenmesine sebep oldu. "Lan sakın!" "Ne var ya? Eğleneceğim azıcık." "Ben seni bir eğlendiririm sik gibi kalırsın piç." "Bamya demek istedin sanırım." Sessizlik. "Lan tamam vurma!" "Çarkını eylerim senin." "Sabah sabah gözünü küfürle mi açtın oğlum?" "Hak ediyorsun." "Tamam hak ediyorum ama dur iki dakika." "Dokunma kıza." "Gökçe olsaydı aynısını bana yapardı, Tayyip kayıta başla. Tüm ülkenin görmesi lazım bunu." "Gökçe miyim ben lan? Neyse, üç, iki, bir-" Gözlerimi tamamen açmama ve ne konuşuyorsunuz bık bık diye homurdanmama kalmadı, uykulu gözlerim aralandığında parlak gökyüzünü görmem ve geri tekrar karanlığa atılmam bir oldu. Yüzüme örtülen şeyle korkuyla bağırırken sıçradım, doğrulmaya çalıştım ama beceremedim. Bir ses yüzüme doğru, "RABBİN KİM?" diye bağırdı. "Ne?" "Say lan imanın şartlarını." "Ya sen ne anlatıyorsun?!" diye bağırdım örtü yüzünden boğuk bir sesle, ne kadar çırpınırsam o kadar çok bastırıyordu yüzüme, burnum acıyordu ama nefes alabiliyordum. "Bıraksana oğlum!" "Bunun dünyevi versiyonunu yapalım. Tuttuğun takım hangisi?" Tüm şokuma ve acıma rağmen, "Beşiktaş!" diye bağırdım ama yine de ayağımı kaldırmaya ve başımda dikilen salağa vurmaya çalıştım. Çok beceremedim ama Tayyip'in ileriden kahkaha sesini duydum. "Lan bıraksana!" "Say lan Milan'ın efsanevi kadrosunu şimdi-" "Lan it ben sana yapma demedim mi?" Başımdaki örtü hemen çekilmedi ama ağırlık gitti, birinin düşme sesini duydum sonra Tayyip daha fazla güldü. Yüzümdeki örtü de hemen sonrasında çekildiğinde gözüme fazla gelen ışıkla yüzüm buruştu, renkler yerine gelmeye başladığında da gördüğüm ilk yüz başımda dikilen ve merakla bana bakan Dağhan oldu. "Ya siz ne yapıyorsunuz?" Algılarım henüz açılmadan doğrulmaya çalıştım, mesafeleri hiç hesaplamadım ve Dağhan'la alınlarımız çıkan ÇAT sesiyle çakıştı. "Siktir!" bağırtısı ikimizden de çıktığında ikimiz de savrulduk, ben geri yere savruldum o ise arkaya doğru iki savsak adım atıp yere düştü. Alnımı acıyla tuttum, burnumda oluşan acıyla birleşince yüzüme top çarpmış gibi döndü başım. "Allah'ım," dedim yaşadığım acıya şok olurken. "Allah'ım..." "Şimdi mi aklına geldi Allah'ım demek?" dedi Emirhan, a…