Gol 17: Yalancık

Selamlarrr! Nasılsınız? Bölümümüze sizi almadan, yeni bölümle/kitapla ilgili bilgi alışımız kolaylaşsın diye Instagram hesaplarını bırakıyorum buraya. yilassil Ve Postmagazinnn Ve tiktokta gördüğüm, a will die but no his ideas editini Gökçe'ye yapana da teşekkürler... İyi okumalar! ⚽️ Güne başlamayı en sevdiğim şekil sıcağa rağmen sabah serinliğinde tesise yürümek ve kendime günün ilk kahvesini hazırlamaktı. Eğer yanına aldığım simit de çıtırsa benden iyisi yoktu. Maillere bakar, sabah paylaşımı yapar ve günün ilk antrenmanı için kameramla ofisten çıkardım. Toplu halde gezen erkek grubunu, yani Beşiktaş takımını görene kadar devam ederdi bunu. Yine öyle bir sabah olmasını dilemek istedim ama henüz dün bile biliyordum günü zehir zemberek karşılayacağımı. Buna en çok da, "Sen delirdin mi?!" diye haykıran babamla emin oldum. Her zamanki gibi görüntülü konuşuyorduk. Kulaklığım olmasa yan mahalledikiler bile duyabilirdi bağırtısını. "Sen kafayı mı yedin, sende hiç akıl yok mu, sen hiç-" "Baba!" derken sesim yükselmesin diye zor tuttum kendimi. Aynı şekilde annem de, "Halit!" diye konuştuğunda kendi şaşkınlığını unutmuş gibi baktı babama. "Sakin ol." "Sakin mi olayım?" diye döndü anneme. Koltukta yan yana oturuyorlardı, üç pencere açıktık ve üçüncü pencerede ben gittikten sonra benim yatağıma yayılan Göktuğ'un uykulu gözleri vardı. Şerefsiz... "Ne diyor duymuyor musun? İtle itlik yapacağım diyor." "İte yardım edeceğim dedim," dedim onu durdurarak, yüzüm buruştu. "Ayrıca itin kendisi de bana pek meraklı değil." Bu elbette onu sakinleştirmedi. "Bir de meraklı olsaydı Gökçe!" derken daha da yükseldi sesi. Tansiyonu yükseliyordu sanırım, annemin klimanın kumandasını alıp tüm odayı buzdolabına çevirdiğini gördüm. "Bu kız beni öldürecek, bu kız benim sonumu getirecek, bu kız-" "Baba bugün üçleme yapma günün mü?" Cesaretimin sebebi elbette farklı şehirlerde oluşumuzdu. O buraya gelene kadar farklı şehre kaçabilirdim. Tabii şu an bana telefondan gönderdiği ölümcül bakışlar bir yerlerimi tutuşturmadığından değildi, bilerek ekrana değil tesisin yürüdükçe görünen kapısına baktım. "Canım babacığı-" "Ye-mez-ler! En son ilkokulda falan bana canım babacığım dedin. Göktuğ bile daha çok demiştir." Göktuğ uykulu sesiyle araya girdi. "Ben ne alaka ya?" "Kes lan hırt!" "Halit!" "Silahımı getir, Hikmet," demesiyle Göktuğ'un da benim de gözlerimiz büyüdü. "Ya baba!" diye araya girdim hızla. Allah'tan buralarda pek kimse yoktu, çırpınışlarımı bir Allah görüyordu. "Bir sakin ol kurban olayım, bir dinle beni!" "Neyini dinleyeceğim, utanmazlığını mı? Dediğin şeye bak!" Gözlerine kan oturdu adeta adamın. "Neymiş, adamla sevgili olacakmış, şakacıktanmış!" "Şakacıktan mı dedin?" diye güldü Göktuğ. Ona dik dik baktım. Gece ona bir şeyleri anlatmıştım ve bazı şeyleri babama yetiştirirse bazı erkek bölgelerine kezzap dökmekle tehdit etmiştim. Sanırım benden önce Dağhan da sıkıştırdığı için hemen kabul etmişti. "Kes," dedim ona ters ters. "Kalk da evi topla." "İki tane hain büyütmüşüm." "Baba abart-" Göktuğ devam edemedi, babamın bakışlarını görüp yorganın altına girdi. "Baba," dedim sakin bir sesle. "Sadece medya sussun diye, bak ortalıkta yerde konuşturtmayın beni çok. Öyle çok bir şey yok. Zaten yan yana illa görülüyoruz işten dolayı-" "Ona da hayır!" diye karşı çıktı hızla, sanki ona evet hayır seçeneği sunuyordum. "Ulan ben gavat mıyım?" "Halit!" "Hikmet ben gavat mıyım?!" "Baba!" "Gökçe ben gavat mıyım?!" "Değilsin değilsin!" dedik üçümüz de aynı anda. Annem kendini eliyle yellerken bana döndü. "Bak kızım, benim hiç içime sinmiyor bu durum. Film mi çekiyoruz? Böyle bir şey olur mu? Hiç uygun mu bize?" Göktuğ yorganıma sarıldı. "Bize ne uygun mesela anne?" "Bunun gibi hiçbir şey uygun değil, onu biliyorum!" "Anneciğim," dedim bu sefer. Yaranacağım diye ilkokul bebelerine dönmüştüm, birazdan baş harfleriyle akrostiş yazacaktım. "Beni de konuşmayı bırakacaklar, onu da. İkimize de yarayacak bir şey bu. Mecbur kaldık kabul etmeye. Birkaç aylığına biter ider." Bab…