Gol 12: Eski Ruh

Seeeelaammlarrr! Bir gün geç geldik ama iyi geldik. Yine güzel bir bölüm. Umarım beğenirsiniz. Bool bool yorumlarınızı bekliyorum ve oylarınızı da. Ayrıca sizi gündemimiz için Postmagazinnn sayfasına bekliyorum. İyi okumalar dilerim! ⚽️ Genç adam elindeki kadehi çevirirken koluna gelen yumrukla, "Yavaş," demesine engel olamadı. Sarhoş olmak isteyeceği gecelerden birindeydi. Belki de buraya gelme teklifini kabul etmesindeki tüm sebep de buydu. Aklını bulandıran şeyler sarhoşken daha çok acı çektirirdi, haberi yoktu. "Ne yavaşı ulan ne yavaşı?" diye güldü Tayyip. "Bir hareketlen be oğlum." "Dans mı edeyim?" "Lan pistteyiz," diye yanlarına yaklaştı Emirhan. "Başka ne yapacağız amına koyayım?" "Emirhan içelim derken bunu mu kastettim ben amına koyayım?" diye elindeki şarabı işaret etti. "Meyhaneye gidelim demiştim." "Salih Usta bu gece kapalıydı, başka mekan da bilmem ben," diye kaldırdı omuzlarını. "Zaten çok uçmayın, yarın antrenman var, hoca götümüzü siker valla-" "Tamam tamam," Tayyip ona barda doldurulan shot bardaklarından birini uzattı. "Al sen bunu iç, sonra konuş." "Tayyip hapladın mı lan?" Şüpheye engel olamadı, pek sırıtıktı. "Ne bu? Tekila mı?" "Normalde göbeğimden içersin biliyorum bebeğim ama bugünlük idare et," dediğinde Tayyip, Dağhan gülmesine engel olamadı. Rezil herifler. "Limonu ağzımdan al." "Ya siktir, Dağhan'ın yatağı soğumadan bana mı dadandın?" "Lan ne yatağı ya," Dağhan sabır dolu nefesler çekti. Bir gün biri duyacak ve ciddi sanacaktı bunları, emindi. "Bromance kelimesini bana öğrettiğiniz günün sabahını sikeyim, cümle içinde kullanacak hale gelmişim." "Niye öyle diyorsun bebeğim? Sen, ben, Emirhan kocaman bir aileyiz." Emirhan, dertli bir baba gibi düşen omuzlarının ardından Tayyip'e dokundu. "Keşke ayıkken de böyle olsan," Tayyip sessizdi günlük hayatta, çok samimi olduğu kişiler haricinde kimsenin yanında kolay kolay açılmazdı, takıma bile anca alışmıştı ama Dağhan başkaydı, Dağhan mağaradan çıkmış bir adamın yirmi birinci yüzyıla ışınlanmış haliydi zannınca. Adı boşuna Dağhan değildi ya! Doğal adamdı, yanında ya çok rahat olunurdu ya diken üstünde. "Ulan ne eğlenirdik." "Ayıkken de böyleyim oğlum," dedi anlık bir yükselmeyle, bu yükselme birkaç bakış döndürürdü. Dağhan dudaklarını birbirine bastırırken Tayyip'in koluna tutundu uyarırcasına. Daha fazla manşet olmaya gerek yoktu. "Siz bana ama arada verin bir şeyler, antrenmanda uçarım." "Aynen kanadı da götüne Sergen Hoca takar," Dağhan'ın kalçasına hafiften vurdu. "Güzel olmaz mıydı bir tanem?" "La dur amına koyayım ya," Dağhan, Emirhan'ın elini olmaması gereken yerlerinden çekti. Tesiste yalnızlığa alıştıklarından, habersiz onlara doğrultulan bir kamera olmazdı da, insan içinde de öyle davranmaya devam ediyorlardı. Gerçi, diye düşündü Dağhan, Gökçe'nin kamerası da dışarı kamerası gibi. Gökçe'nin kamerası, olay büyümeden önce Dağhan'la dalgası fena geçilen, Dağhan'ın laneti denilen. Ulan böyle lanet mi olur? Dağhan çok sağlam, kameracı geldi kaç oğlan naraları geldi aklına. O gün Gökçe onu düşürdüğünde ne gülmüşlerdi soyunma odasında. "Dağhan az gevşe be oğlum," İki yandan kollarına sarıldılar. "Şu gerginliğin bir azalsın." "Ben hiç gergin bir adam değilim." "Aynen pammmbık gibi adamsın," diye güldü Emirhan. "Sinir hastasıyım diyemiyor da gergin değilim diyor." Millet seni sinir hastası olmanla tanıyor. Bu sözler Dağhan'ın aklına o gün kaçıncı kez geliyordu, bilmiyordu. Keskin, karanlıkta parlayan bir çift ela göz, aralara yeşil karıştığını o lambanın altında anlamıştı, öfke selini kusarken demişti bunu. Bir sinir hastası nasıl da bu lafa sinirlenmezdi? Elbet sinirlenirdi, Dağhan da böyle anlamıştı lafının doğruluğunu. O yüzden böyle sinirliydi ya, doğruluk payı o bahsedilen siniri iki katına çıkarıyordu. Kırıcı sözler kırıcı hatalardan çıkardı. Dağhan da ektiğini biçiyordu. "Ooo," Dağhan kadehteki bakışlarını Tayyip'in yine yükselmesiyle kaldırdı. Buraya doğru gelen Uraz'ın çekingen adımları Tayyip'in yüksek sesiyle daha da geriye düştü ama Dağhan'…