Gol 11: Özür

Selamlarrrr... Çok içime sinen bir bölüm oldu. Satır arası yorumlarınızı ve oylarınızı bekliyorumm. Sizleri bölümden sonra Postmagazinnn sayfasına da bekliyorum. İyi okumalar... ⚽️ 2 GÜN ÖNCE Genç adam ilerlediği koridorda elindeki tableti sıkıca tutarken heyecanlı adımlarını gördüğü kapının önüne varıncaya kadar sürdürdü. İçeri girmeden önce tablette açık kalan fotoğraflara bakındı, iyi bir menajerlik biliyordu ki iyi bir araştırmacılığı ve iyi bir gözlemciliği içinde tutuyordu. İçeri girdiğinde beklediği gibi Dağhan'ı tam da koltuğa yayılmış, kafasını arkasına yaslamış bir şekilde buldu. Geldiğinden beri böyleydi, sebebini de anlamıyordu. Tüm kozlar ondayken, aleyhine söylenen sözler uçup gidecek kadar hafifken ve karşı taraf bu kadar toyken geri kazanamayacağı bir itibar yoktu. "Dağhan," dedi hevesli sesiyle içeri girirken. "Kahve yapayım mı?" "Gerek yok." "Çay?" "Gerek yok." "Soğuk su?" "İçmiş kadar oldum," O bıkkın bakışları kafasını kaldırdıktan sonra Uraz'a dikildiğinde Uraz kıpır kıpır kıpırdandı yerinde. Dağhan'ın bilmem kaçıncı menajeriydi, kimseyle uzun süre kalamıyordu bu adam, Uraz sağlam adamdı kendince. İşini bilirdi, bilmese bu noktaya gelecek hali yoktu. Yükselen yıldızın menajeri olmak demek bir şeyleri becerebilmek demekti. "Ne oldu Uraz?" İyi bir menajer iyi bir kariyer demekti. "Senin suratın neden düştü?" Karşı koltuğuna oturdu, yanında rahattı. Dağhan gibi bir adamın yanında ya çok rahat olurdu ya diken üstünde, ortası yoktu. Ha belki de sinirli, bir ayna gibi onun sinirini yansıtan tek insan Gökçe Kıran olmuştu, şimdi de onun acısını hala çekiyorlardı. Uraz böyle düşünmüyordu ya pek, acı çeken Gökçe olacaktı. Deneyimsiz, nereden geldiği belli olmayan toy bir kız. Koskoca Beşiktaş'ın koskoca futbolcusunu mu etkileyecekti? O Tweet olayı tesadüftü, bir kereliğine mahsustu. Uraz biliyordu ki hedeflediği kariyer yalnızca Dağhan'a ait değildi. O yükseldikçe kendi de yükselecekti. "Karakoldan geldim dedim ya oğlum," diye çıkıştı bir anda. Ne salak herif amına koyayım. Dağhan'ın iç sesi de öfkeliydi, hakkı var mıydı? Belki. Neye öfkeliydi, kime, kendine? İçinde nüksedip duran o hisse. İçini söküp atası geliyordu. Ne anlamsızdı. "Tek tek detay mı vereyim?" "Ne güzel içeri girdi işte kız," dedi Uraz dudakları kıvrılırken. Tableti kendine çekti ekranı saklamak iste gibi, üstten üstten fotoğraflara bakındı. "Karakola-" "İçeri girmedi." dediğinde Dağhan, Uraz yarım kalmış cümlesiyle duraksadı. "Nasıl yani?" "Şikayetimi geri çektim," İyi bir kariyer iyi bir kasiyer de olabilirdi, Dağhan'ın amacı bu muydu? Uraz'ın gözü seğirdi adeta, o aptal kızın o aptal suratı geldi gözünün önüne. "Nasıl yani?" "Kaset misin la?" dedi bir anda. Adana'lı tarafını görmek istemiyordu Uraz, gülümsemeye çalıştı hafifinden. "Ne tekrarlayıp duruyorsun?" "Yani..." Duraksadı, ne deseydi? Dağhan'la samimi olmaları, birbirlerine her şeyi anlatmaları gerekirdi. Henüz o seviyeye oturamamışlardı. Kimin yüzünden? Dağhan yüzünden. Uraz bu duruma olabildiğince sinirleniyordu, elinden tek gelen o kariyer adımlarını daha yumuşak sözlerle uygulamaktı. "Uzlaşmasız şikayetçi olacağız dedik. Avukatın da iyi. Nasıl çıktı?" "Hiç girmedi ki." "Nasıl-" Yani? Diyemedi. Dağhan'ın mavi gözlerinin kendisine çevrildiğini görünce tekrar gülümsemeye çalıştı. Esmer teni, koyu renk saçlarıyla kara kartal lafını pek hak ediyordu, tam anlamıyla. Uraz tatlı gülümsemesini sunarken kartaldan korktuğu için miydi bu ürkeklik bilemedi. Kartal gibi keskin, tüm siyahlığın arasında süzülen mavi gözler. Belki biraz çekiniyordu. "Hani süründürecektik? Hani bir daha konuşamayacaktı-" "Gökçe bu saatten sonra siksen benimle konuşmaz zaten," Kendi kendine konuşmasıyla Uraz hızla araya girdi. "Seninle tabii ki konuşamaz, yüzü mü kaldı? Halka konuşmasın yeter." Yine o keskin bakışlar onu buldu. "Derdin ne Uraz? Dökül." Kafasındakini açmadan önce, "Seninle konuşamaz zaten," diye tekrarladı. "Ya hayırdır bromance mi döndürüyoruz amına koyayım?" "Yok değil de..." "Gökçe benimle konuşacak,"…