5.Bölüm: Işıklı Yol

Genç adam kullandığı aracın hızını biraz daha artırarak uzaklaştı evinden; sanki kendi bataklığından kopardığı bir beyaz nilüferi yalnızlığa terk etmiş, bataklığın üzerini bir mezar gibi çakıl taşlarıyla örtmek mecburiyetinde kalmıştı. Nefes alamıyordu. Korktuğunu düşünüyordu. Kendi kalbinde hissettiği duyguların, Eflal’in kalbinde de hissetmeye başlamak üzere olduğunu fark etmesiyle kalbini saran korku, onu alt üst ediyordu. Onu sevsin istemiyordu çünkü sırf kendi bencilliği yüzünden onu bu karanlık konulara sürüklemek istemiyordu. Yoksa Salih, zaten Eflal’i ilk gördüğü an bahsettiği güzellik anlayışını yaşamış, gözleri bir bataklığa saplanır gibi saplanmıştı gözlerine. Sıkıntılı bir nefes verdi. Gaza biraz daha yüklendiğinde ormanlık alandan biraz daha uzaklaşıyor, Poyraz’ın ilettiği konuma biraz daha yaklaşıyordu. Diğer yandan eli telefonuna uzandı ve liseden itibaren tanıdığı yakın arkadaşını aradı. Poyraz, “Salih,” diyerek açtı telefonu. “Yolda mısın?” “Evet, yoldayım,” diyerek onayladı Salih. “Çok az bir yolum kaldı, herhangi bir değişiklik oluyor mu konumda?” Poyraz, “Konumu her saniye kontrol ediyorum,” derken gözlerini yolcu koltuğunun üzerine açık bıraktığı bilgisayar ekranına çevirerek tekrar kontrol etmişti. “Alper iti kıçını kaldırıp yürümüyorsa hâlâ aynı yerinde.” Salih bir an kaşlarını çatarak zihninde beliren o soruyu sordu Poyraz’a. Sesi soğuktu ama kalbi yanıyordu. “Konuma yakın bir yer var mı?” “Haritalarda yok, sıradan bir ormanlık alana benziyor.” Cansız bir bedeni gömebilmek için doğru bir yer olabilir miydi? Salih’in direksiyonu kavrayan parmakları sıkılaştığında sertçe yutkundu, Poyraz ise Salih’in neden öyle bir soru sorduğunu birkaç saniye sonra anlarken kısa bir süre duraksama yaşamış olsa da bunu ona belli etmeden konuyu değiştirdi. “Bir planın var mı, Salih? İçlerine balıklama atlamayı düşünmüyorsun umarım. Benim gelmem on dakikayı bulur.” Poyraz’ın sorusu Salih’in düşüncelerini dağıtmasına yardımcı oldu, bunun dışında Salih’in, zihninde beliren o düşünceyi kabul etmek istememesi de epey bir etkili olmuştu. Poyraz’ın sorusunu düşünmeye başladı bu kez, bir planı vardı ama en azından Eflal’le konuşana dek vardı. Emin olamasa da en azından bunu yapabileceğine kendini hazırlamış, onu ve ona yardım eden, onu engellemeye çalışan herkesi öldürebileceğine karar vermişti. Kendini hazırlamadığı tek konu ise Eflal’in son sözleri olmuştu. Salih, Eflal’in o geceye şahit biri kişi olmadığına hükmederek kendisine bu konuda anlayış göstereceğini düşünmüş ve Eflal’in söylediği son sözleri zihninin karanlık kuyularına bırakmayı tercih etmişti. “Hayır.” “Salih,” dedi bir an Poyraz, umutsuzca. “Kendini her şeye hazırlayarak git oraya. Yoksa geri dön ve benden haber bekle.” Sertçe yutkunarak, “Varmak üzereyim,” dedi Salih. “Geri dönemem.” Bir müddet daha yol gitti ve karanlık gecede yolunu aydınlattığı araç farlarının beyaz ışıklarını asfalt yoldan toprak yola çevirdi. Toprak yolları aştıkça gözlerine yansıyan turuncu alevler yükselmiş, gözlerini yakmıştı. Aracını yavaşlatmak zorunda kalsa da biraz daha yaklaşarak aracın plakasını kontrol etti. “Poyraz,” dedi bir anda hafif endişeli bir sesle, aracını dokuz ya da sekiz metre gibi bir yakınlıkta tamamen durdurdu. “Bir araca ait kamera kayıtlrına ulaşabilir misin?” “Evet. Kayıtlar duruyorsa bir dakikamı alır, silinmişse eğer üç dört saatimi alabilir. Neden sordun?” Salih araçtan inmeden hemen önce Poyraz’ı son kez cevapladı. “O araç yanıyor.” “Ne? Siktir!” Salih, hızlı hareketlerle aracının bagaj kısmında bulunan levleyi alıp adımlarını alevler arasında kalarak yanan araca yönlendirdi. Kendi aracının beyaz farları yanmaya devam ediyordu, alevlere uzanan ışıklı bir yol gibiydi karanlığın içinde. Salih o yolda ilerlerken demir levyenin bir yüzü beyaz far ışıklarıyla, diğer yüzü turuncu alevlerle parlıyordu. Keza Salih de öyle. Sırtında beyaz ışığın izlerini ağırlarken, gözlerinde ve yüzünde turuncu alevlerin dalgalarına ev sahipliği yapıyordu. Adımlarının sayısı arttıkça…