ÜÇ YILLIK SESİZLİK

3 Yıl Önce Gece geç saatlerde eve dönmüştüm. Arkadaşımla kütüphanede ödevimizi yapıyorduk. Daha yeni bitimişti ve hızla eve gelmiştim. Evin kapısına vardığımda derin bir iç çektim. Korkmuştum. Üvey babam.. Çok zalim bir insandı, beni pek sevmezdi... Herşeyim gözüne batardı. Kütüphaneden dönmem bile.. Ve olan da buydu. Eve geç geldiğim için üvey babam delirmişti. Bana şiddet uygulamıştı. O gece üvey babam beni korumaya çalışan annemi öldürmüştü. Saat 03.23'tü. Herkes huzur içinde uyurken o saat sizin kabusunuz olmuştu. Tam öleceğinizi kabullenmişken, büyük bir ses duydunuz. Bir anda ev alev aldı. Yangın üvey babanı senden uzaklaştırmıştı. Şok ve korkuyu üzerinden alamadan, birinin yangından çıktığını gördünüz. Uzun boyluydu, geniş omuzluydu, gözlerinde ateşin yansıması vardı. Babanı elindeki baltayla vahşice öldürmüştü. Her şey çok hızlı gelişti. Seni alıp dışarı çıkaran tuhaf adamı fark etmemiştin bile. Saçlarını okşayarak seni kendine getirmeye çalışıyordu. Kafanızda tek duyabildiğiniz çığlıklar, adamın nazik yalvarışları ve polis sirenlerinin sesiydi. Kendine geldiğinde gördüğün tek şey adamın polis tarafından götürülmesiydi. Polis arabasına binmeden önce sana nazik, üzgün bir bakış attı. BUGÜN Derin bir nefes aldın. Polis seni hücrelerin olduğu yere götürüyordu. Onu görmeye gelmiştin. Son 3 yıldır derin bir depresyon içerisindeydiniz. Teyzeniz bu süreçte yanınızdaydı. Kendinize daha yeni geldiğinizde o adam aklınızdan hiç çıkmıyordu. Boynunuzdaki kolyeyi sıktınız. Kolyede "Ethan" yazıyordu. Bu kolyeyi o gecenin ilerleyen saatlerinde cebinizde buldunuz. Onu oraya adamın koyduğundan emindin. Onun bulunduğu hapishaneyi bulmak zordu ama sonunda başardın. Polis sizi istediğiniz kişinin hücresine getirdi. Karanlık hücreye yaklaştın. Ve sonunda gördün. Bir köşede derin düşüncelere dalmış halde oturuyordu. Başını kaldırdı. Seni gördü. Sanki kalbinden vurulmuş gibi affetti. Karanlıkta gözlerinin parladığını fark ettin. Gözlerini senden ayırmadan yavaşça ayağa kalktı. Elini hücre parmaklıklarının üzerine koydu. Adını sessizce fısıldadı.3 YIL ÖNCE Gece geç saatlerde eve dönmüştün. Arkadaşınızla kütüphanede ödevinizi yapıyordunuz. Daha yeni bitirmişti. Evin kapısına vardığınızda derin bir iç çektiniz. Korkmuştun. Üvey baban.. Çok zalim bir insandı. Kesinlikle sana sorun çıkarırdı. Ve olan da buydu. Eve geç geldiğin için üvey baban delirmişti. Sana şiddet uygulamıştı. O gece üvey baban seni korumaya çalışan anneni öldürmüştü. Saat 03.23'tü. Herkes huzur içinde uyurken o saat sizin kabusunuz olmuştu. Tam öleceğinizi kabullenmişken, büyük bir ses duydunuz. Bir anda ev alev aldı. Yangın üvey babanı senden uzaklaştırmıştı. Şok ve korkuyu üzerinden alamadan, birinin yangından çıktığını gördünüz. Uzun boyluydu, geniş omuzluydu, gözlerinde ateşin yansıması vardı. Babanı elindeki baltayla vahşice öldürmüştü. Her şey çok hızlı gelişti. Seni alıp dışarı çıkaran tuhaf adamı fark etmemiştin bile. Saçlarını okşayarak seni kendine getirmeye çalışıyordu. Kafanızda tek duyabildiğiniz çığlıklar, adamın nazik yalvarışları ve polis sirenlerinin sesiydi. Kendine geldiğinde gördüğün tek şey adamın polis tarafından götürülmesiydi. Polis arabasına binmeden önce sana nazik, üzgün bir bakış attı. BUGÜN Derin bir nefes aldın. Polis seni hücrelerin olduğu yere götürüyordu. Onu görmeye gelmiştin. 3 yıl önce seni kurtaran adam. Son 3 yıldır derin bir depresyon içerisindeydiniz. Teyzeniz bu süreçte yanınızdaydı. Kendinize daha yeni geldiğinizde o adam aklınızdan hiç çıkmıyordu. Boynunuzdaki kolyeyi sıktınız. Kolyede "Ethan" yazıyordu. Bu kolyeyi o gecenin ilerleyen saatlerinde cebinizde buldunuz. Onu oraya adamın koyduğundan emindin. Onun bulunduğu hapishaneyi bulmak zordu ama sonunda başardın. Polis sizi istediğiniz kişinin hücresine getirdi. Karanlık hücreye yaklaştın. Ve sonunda onu gördün. Bir köşede derin düşüncelere dalmış halde oturuyordu. Başını kaldırdı. Seni gördü. Sanki kalbinden vurulmuş gibi affetti. Karanlıkta gözlerinin parladığını fark ettin. Gözler…