Gerçekler

"Anılar, yalnızlığın en sadık yoldaşlarıdır." CESARE PAVESE Günümüz Yorgun bir iş gününün ardından artık bağımlısı haline geldiğim dizimin yeni bölümünü bekliyordum. Dizi izlemeye, kitap okumaya bayılırdım yeter ki hikayesi beni içine çeksin ve ben o dünyada yaşayayım. Hayal kurmayı elimden geldiğince azaltmaya çalışıyordum ama nafileydi her konuya ve duruma karşılık hayal kurardım. Yine de gerçekliğinin farkında olduğum bu dünyada yaşardım kimse içimde ne fırtınalar koptuğunu asla tahmin edemezdi dedim ya benim hayallerim bir tek kendime, gerçek olmayacaklarını bilsem bile hemde. Neyse ki kız kardeşim vardı benim canım Eftelya. Benden biraz kısa, kıvırcık saçları, düzgün fiziği, koyu kahve gözleri ve kendine has olduğunu düşündüğü toplumun diğer her üyesiyle aynı fikirde düşüncelere sahip kendi halinde bir genç kızdı ve benim tam tersimdi. Hiçkimse bilmese de o bilirdi hayallerimi yani sonuçta kardeşimdi o bilebilirdi istisnalar kaideyi bozmazdı nihayetinde. Her şeyime ortaktı ama her şeyime hayatta sıkılmadan yol alacağım tek ortağım. Onun dışında hayatıma aldığım ortakların bana bir katkısı olamamıştı maalesef. Erkek arkadaşlarım, exlerim nextlerim. Kız arkadaşlarım, düşmanlarım, bana düşman olanlarım. Hepsini bilirdi niye bilmesin ki zaten. Bunları söylerken aklıma bir anı düştü hemen ve bende durur muyum o anın peşine takılmıştım bile. BİR KAÇ YIL ÖNCE Acilen hazırlanıp buluşmaya yetişmek için hareket halindeydim ilk date heyecanı içindeydim ilk olması bile yeterdi. Annem asla yalnız dışarı çıkmamam için tembihlediği için kardeşimle beraber çarşıda gezmek adı altında çıkmıştık dışarı. Bundan önceki ilişkilerim hep okul içinde olduğu için bu dışarıdaki ilk buluşmamdı. Ve ben sakin görünüşümün altında aşırı gergin bir insandım bunu bilen tek kişi kardeşim olabilirdi. Buluşmaya gideğim çocuk ile sosyal medya üzerinden tanışmam dışında bir sorun yoktu fotoğraflarında gayet yakışıklıydı, konuşmaları ise yeterince düzgün ve özenliydi. Bu buluşmanın en başından hata olduğunu biliyor olsam da insan dünyaya bir kere geliyordu sonuçta en fazla ne olabilirdi sanki. Yolda giderken yine kendime engel olamayıp hayalini kurmuştum bile ve her ihtimali de göz önünde bulundurup kurmuştum hayalleri. Sonunda buluşma yerine gelmiştik. Zamanında orada olamam diye her buluşmaya en erken ben giderdim yine öyle olmuştu ilk ben gelmiştim. Kardeşime yan masa da oturmasını tembihleyip beklemeye başladım. Ve sonunda mesaj geldi, ben geldim mesajı. Etrafa bakınmaya başladım bakmaz olaydım, gözlerim anlık körlük yaşasaydı da görmez olaydım. Hemen oradan her şey tip mi ya demeyin biliyorum her şey tip değil ama Allah affetsin bunda hiçbir şey yoktu tip denilebilecek. Ve tabiki fotoğraflar ona ait değildi. Yalanla kurulmaya çalışan bir düzen asla doğru yola götürmezdi insanı. Konuşan da kendisi değil arkadaşıymış zaten. O mesajları kendisinin atmadığını anlamam da uzun sürmemişti. Yine bir hayal kırıklığı ve yine ben. Eve gidene kadar kardeşimin dilinden de kurtulamamıştım ve ilerleyen yıllarda her buluşmam da bunu yüzüme vuracaktı emindim çünkü annemin kızıydı annemden bize kalan o müthiş miraslardan sadece biriydi.