Kader

“İnsan doğduğu yeri, ailesini, kaderini seçmez; sadece onun içinde anlam aramaya mahkûmdur.” — Fyodor Dostoyevski 2003 - Gaziantep Dünyaya gözünü açtığın anda değil, anne rahmine düştüğün anda başlardı hikayeler ve sanırım benim hikayem doğduğumda değil de yeniden doğmayı öğrendiğimde başlayacaktı haberim yoktu henüz. Dünyaya geldim de babam neredeydi, bu soruyu ben sormuyorum beni görmeye gelenler sormuş çünkü her insan evladı dünyaya gözlerini açtığında annesi babası yan yana olur ya da ben böyle düşünüyorum, babam askerdeymiş ben doğduğumda. Neyse zaten bundan sonra hayatımda yanımda olacak babam, çok da dramatize etmeme gerek yok. Annemin anlattığına göre çok güzel bir bebekmişim zengin sarısı bide üzerine mavi gözlü dünyaya geldiğim halde yokluk içinde olmamız bana da bir şok olmadı değil. Neyse zaten olay da bu değil. Çok huysuz ve nazlı bir bebekmişim kimseyi sevmez kimsede durmazmışım. İnsan yedisinde neyse yetmişinde de o olur derler ya çok doğru hâlâ pek kimseyi sevmez öyle kolay kolay da kimseyle muhatap olamam. Annem, babaannemin deccal kaynana hallerini asıl şimdi görmeye başlamıştı hemde ben doğar doğmaz. Herkesin içinde beni seven babaannem kimseler yokken anneme iş verip üzerine ağladığım halde umursamayarak annemin gelip beni susturmasını bekleyen canım babaannem, her kaynana aynı mı olurdu bilmiyorum ama daha yeni doğmuş bir bebeğe merhameti olmayanın kimseye merhameti olmazdı bunu ilerleyen zamanlarda daha iyi anlayacaktım.