2. BÖLÜM

Bana bakmıyordu.Kağıdı sürükledikten sonra elini geri çekti.Merakla kağıtta yazana baktım. Selam. Pek konuşmuyorsun sanırım. Gözlerimi devirdim ve ona döndüm.Şaka mı yapıyordu? “Bu ne?” dedim ona dönüp. Arkalardan bir ses yükseldi. “Sessiz olur musunuz?Kütüphanedeyiz ya hani?” O da bana dönmüştü sırıtarak bana bakıyordu ve işaret parmağını dudaklarının ortasına götürerek ‘sus’ işareti yaptı. Gözleriyle notu işaret etti. Notu aldım ve cevap yazdım. Ne diyorsun? Niye konuşayım seninle? Tanımıyorum bile seni. Kaba davranmış olabilirdim ama tanımadığım bir erkeğe başka ne yazabilirdim ki? Aynı şekilde notu ona verdim.Ve resmime devam ettim. Bir şeyler yazdı yine ve bana verdi.Bu sefer daha kısa sürede. Tanışalım.Zaten sürekli karşılaşıyoruz.Alp ben.Alp Özdemir. Cidden dalga geçiyor falan olmalıydı.Ama karşılaşma konusunda biraz haklıydı.Ama bir şey istiyor olmalıydı.Yoksa neden yazsın? Helin. Neden yazdın? Ne istiyorsun? Yazdım ve verdim.Ve çizimime bir kaç dokunuş ekledikten sonra çizimim bitmişti. Sadece tanışmak istemiştim.Rahatsız ettiysem kusura bakma. Öyle diyince de bir kötü hissetmiştim. Rahatsız olmaktan değil.Sadece neden yazdığını merak ettim.Görüşürüz. Yazdım ve kağıdı katlayıp açık olan kalemliğinin içine attım.Âlâ’ya bakmaya gidecektim.Çünkü resmim bitmişti ve ona anlatmam gerekiyordu bunları.Eşyalarımı toparlayıp kütüphaneden çıktım.Sınıfa doğru yürürken acaba çok mu kaba davrandım diye düşündüm.Sonuçta sadece tanışmak istemiş. Neyse eğer vicdan azabı çekersem bir ‘Afedersin’ derim. Sınıfa gittiğimde girerken çıkan kapının sesinden olacak ki gözleri açıktı ama hala kafası sıraya gömülüydü. Ve benim yerimde sevgilisi Pamir uyuyor olmalıydı sıraya kafasını gömmüş, Âlâ’ya çevirmişti. Âla’nın kafası da ona çevriliydi çok romantik gözüküyorlardı… Ki ben bozmasaydım. Sınıfın geri kalanı boştu. “Ay… Uyandırdım mı ya? Özür dilerim.” dedim Âla’yla göz göze gelince. Kafasını kaldırmıştı. “Yok yok, sorun yok. Zil çalacak zaten.” dedi.Ve ardından Pamir’i dürttü. “Kalk yerine geç.” dedi. Garip mırıldanmalar çıkardı. Hala uyuyordu. Bu sefer daha sert dürttü Âlâ. “Kalk diyorum, yerine geç bir ön zaten.” dedi bu kez de. “Ne bu şiddet bu celal güzelim ya… Uyumuşum seni izlerken.” dedi yorgun bir sesle. Âlâ’nın yüzünde utanmış bir ifade oluştu, yanakları kızardı. Dudaklarımı birbirlerine bastırdım gülerek. Romantik bir film izliyor gibi hissediyordum onları izlerken. İçimde çığlıklar kopuyordu favori çiftimin bu hallerini izlerken. Sizi dünyanın en tatlı çifti ilan ediyorum. Pamir yerine geçtikten sonra yerime geçtim ve gururla sırıtarak Âla’ya baktım. Bu ‘Sen bulmuşsun.’ demekti. “Bu arada aşkım…” dediğinde Pamir’de arkasını döndü. Pardon? Ben varken burada en yakın arkadaşım BANA aşkım dediğinde nasıl dönebilirsin ya? Bana diyor ya bana. Tek kaşımı kaldırarak ona aşağılayıcı bir bakış attım. “Diğer aşkım, Helin’e demiştim.” dediğinde Âlâ tekrardan yaşadığım gururla elimle kendimi gösterdim. Ağlayarak günlüğüne yaz şimdi. “Neyse bu seferlik mazur görüyorum.” dedim imayla Pamir’e bakarak.Sonra önüne döndü, ben de Âlâ’ma. “Devam et canım.” dedim. “Bu akşam müsait misin?” dedi. Evet müsaittim, Baran da arkadaşlarını çağırmıştı zaten eve, sabah söylemişti. Bir kaç tane tanımadığım zibidi erkek cinsiyle aynı evde olmaktan daha kötü bir şey olamaz heralde. Kafamı olumlu anlamda salladım. “O zaman akşam çekirdek kola?” diye sordu. “Kim kim?” dedim. “Sen, ben, Pamir ve Pamir’in bir arkadaşı.Sorarız Işık’a da ama geleceğini zannetmiyorum.” dedi. N’olur düşündüğüm kişi olmasın. N’olur düşündüğüm kişi olmasın. İçimden bir yandan dualarıma devam ederken, “Ben tanımıyorum sanırım.” dedim. “Yani… Tanımıyorsun sanırım ama gördün yani net. Alp. Kumral falan uzun bi çocuk. C şubesinde.” dedi. İşte şimdi sıçtım. Yüzüm asılmış olacak ki hemen, “Aşkım istersen iptal edebiliriz.” dedi. Ben bu kızı çok seviyorum. Yeni insanlarla tanışmayı pek sevmediğimi biliyordu. Ama bilmiyordu ki zaten önceden konuşmuştuk. “Yok yok. Ne iptali gerek yok. Saat kaçta?”…