Kasımpatı.

08.08.2025 Yangından 56 gün önce. Evin içindeki süslere baktım, her şey yerli yerindeydi. Duvarlardaki süslemeler, tavandaki balonlar, her yerde ki iyi iki doğdun yazıları ve arka planda çalan doğum günü şarkısı. “Bakın.”Dedim yanımdaki ikiliye. “Rüzgar gelince hiçbir şey mahvetmek yok, tamam mı?” “Tamam,” Diye yanıtladı Erdem beni. “alt tarafı doğum günü kutlayacağız, sakin azıcık.” Ona yanıt vermek üzere ağzımı açacaktımki çalan zilin sesiyle ağzımı geri kapattım. “Ekin!” Kapının ardından bana seslenen Rüzgar cevap alamayınca anahtarını yuvasına sokarak iki kez çevirdi. Kapıyı açar açma Erdem’in patlattığı konfetilerle yerinden sıçrasada durumu hızlıca toparladı. Hepimizin bir ağızdan söylediği “İyi ki doğdun Rüzgar, iyi ki doğdun, iyi ki doğdun mutlu yıllar sana.”şarksının ardından gülümseyerek bize doğru adımladı. “Teşekkür ederim, hiç gerek yoktu.” “Hadi, mumları üfle sevgilim. Sana özel 8 mum.” “Adam son sekiz tutulması zaten, Ekin hala sekiz eklemeye çalışıyor adama.” Diyen Erdem’in üzerine biz gülerken Rüzgar mumları üflemeye kalkışmış, Asel dilek dilemesini söyleyerek onu durdurmuştu. “Dileğimi diledim.” Diyerek mumları üfledikten sonra hep beraber mutfak masasına oturmuştuk. “Eee,” Dedi Asel. “Hediyeleri vermiyor muyuz?” “Siz hediyeyi verdikten sonra gidiyorsunuzdur umarım.” Rüzgar’ın ima dolu gülümsemesiyle Erdem alınmışcasına elini kalbinin üzerine koydu. “Alındım, kırıldım ve gücendim. İnsan kardeşine böyle der mi?” “Sabahtan beri seninleyiz zaten, biraz Ekin’le kalmak istemem suç mudur?” “Neyse neyse, boş trip yapmayın da bir an önce gidelim bizde.” Dedi Asel hediye paketini Rüzgar’a uzatırken. “Ortak hediyemiz.” Poşetten çıkan hışırtı sesleri yavaşça yerini sessizliğe bırakırken Rüzgar hediyenin son kutusunuda açmıştı. Erdem ve Asel’in aldığı şık, gümüş rengi saati etrafında döndürerek bir kez baktıktan sonra koluna taktı Rüzgar. “Teşekkürler kardeşim.” Dedi Erdem’e sarılırken, ardından Asel’e de teşekkür etmeyi unutmamıştı. Rüzgar’ın aniden şaşkın sediyle beraber hepimiz yeniden ona dönmüştük. “Çüş, iki bin lira mı verdiniz bu saate?” Diye soran Rüzgar’ın karnına dirseğimi geçirdim. “Hediyeye öyle denir mi aptal, karnımızı doyururuz biz onunla.” Yaptığım şakaya hepsi gülmeye başlarken- ki komik bile değildi- ben de güler gibi yapmıştım. “Neyse, biz kalkalım.” Diyen Asel hızlıca eline çantasını alarak ayağa kalktı. “Pasta yeseydiniz?” Diye sormamla ise reddetmişti. “Yok hayatım, geç oldu zaten.” Bir kaç sonuçsuz ısrar sonucunda çabam sona ermiş, gitmelerine sesimi çıkartmayarak onları uğurlamıştım. Bana verilen film seçme görevimi yerine getirmeye çabalarken Rüzgar’ın desiyle kafamı Rüzgar’a çevirdim. “Halbuki ben de sana bunu almıştım.” Dedi elindeki bir demet kasımpatıyı bana uzatarak. “Ya, teşekkür ederim.” Diyerek elinden aldığım kasımpatıları hızlıca mutfağa götürdüm, masanın üzerinde kuruyan kasımpatılarımın yerini yeni kasımpatılar aldığında yüzümde saf bir tebessüm oluştu. Kasımpatıları her zaman çok sevmiştim. Özellikle beyaz kasımpatılarına bayılırdım, ne zaman bakarsanız bakın odamın herhangi bir yerinde beyaz kasımpatı görebilirdiniz. Beyaz kasımpatı, sadakati temsil ederdi. “Çok teşekkür ederim sevgilim.” Dudağına dokundurarak geri çektiğim dudağımla hınzırca gülümsedi. “Bu kadarı yeter mi sence?” “Yetmez mi?” Dedim masumca, yetmeyeceğini ben de biliyordum halbuki, ikimize de yetmezdi. Dilini hızlıca dudağında dolaştırdıktan sonra dilinin yerini bu sefer benim dudaklarım almıştı. Sert öpücüğüne karşılık olarak dudağını ısırmam ile beraber sakince kıkırdadı. “Daha fazlasını istiyoruz sanırsam?” “Elbette.” Dedim onunkinin aynısı hınzır bir gülüşle. “İstemez miyiz?” Dudakları yeniden dudaklarıma kapanmadan önce son söylediğim söz bu olmuştu. Şefkatle belimi okşayan eli kalçama yakın bir yerde durduğunda bir kez daha dudağımda bir sızı hissettim. “Devamı?” “Tabii ki.” Dedim ellerim gömleğinin düğmesine uzanırken, elime gelen tüm düğmeleri tek tek açtığımda gömlek gözüne gereksiz gelmiş olacakki yere fı…