Bölüm 2

LYSSANDRA İki hafta göz açıp kapayıncaya kadar rahatsız edici keskin bakışlarla birlikte sıkıntısız bir şekilde geçmişti bile ve bugün haftanın son günüydü. Öğle arasında yemek alanında her zaman oturduğumuz yuvarlak masamızda kızlarla beraber oturuyorduk. Karşımdaki masada oturan kişinin delici bakışlarından kaçınmaya çalışıyordum ama sanki mıknatısla beni kendine çekiyormuş gibi hissediyordum. Elimde tuttuğum kitabı biraz daha yukarıya doğru kaldırdım ve tamamen karşısıyla görüşümü kestim. "Farkında mısın bilmiyorum ama kitabı ters tutuyorsun. Yoksa tersten okumaya mı başladın?" Izzy'nin eğlenen sesini duyunca şaşkınlıkla elimde bunca zamandır ters tuttuğum kitabımı çevirdim. Neredeyse yarım saattir elimdeydi ama fark etmemiştim bile. Kitabı indirdim ve keskin bakışlarına aldırmamaya çalıştım. Gözlerim ona doğru çekiliyordu ama kendimi tuttum. Ona bakamazdım. Şimdi olmazdı. Tüm hafta boyunca aklımı bulandırmaya devam etmişti. Pimi çekilmiş bir bombanın kucağıma atıldığını hissediyordum ve ne zaman patlayacağını merak ediyordum. Sinirli bakışlarımı zorla Izzy'e yönelttim, "Bunu daha önce haber verebilirdin." Sağ omzunu silkti, "Eh ne zaman fark edeceğini merak ettik." Elindeki kırmızı elmadan kocaman bir ısırık alıp pis bir şekilde sırıttı. Liana'nın endişeli bakışları gözlerimi buldu. "Bugün çok dalgın görünüyorsun." Ela gözlerinde samimi bir endişe vardı. Stella yeşillik dolu çatalını ağzıma atmadan önce kısa bir duraksadı,"Yarın yapılacak küçük parti için endişeli." Dedi. Stella'nın ne zaman ve neye endişeli olduğumu anlama gibi bir özelliği vardı. Aynı şekilde bende onun ne zaman bir sıkıntısı olsa anlardım. Onunla kızlarla tanışmadan daha önce tanışmıştım. Her zaman asi ve bana karşı korumacıydı. 5 yaşında buraya taşındığımda anaokulunda Mandy'nin beni kum havuzuna itmesiyle Stella'nın da onu sert kaldırım taşına itip o zamanlar bile ciddi bakışları olan sıcak kahverengi gözlerini gözlerime dikip merek etme seni ben kollarım demesiyle o zamandan beri ayrılmaz bir ikiliydik. Bazen onun kayıp ikizim olduğunu düşünürdüm. Ve aklımdan geçenleri garip bir şekilde bildiği için bir cadı olduğundan neredeyse emindim. Omuz silkmekle yetindim. Yarın evimizde verilecek olan bir sonbahar partisi gibi bir etkinlik vardı. Her sene bir kurucu aile yıl içindeki tüm partileri üstlenir her şeyi yapmakla sorumlu olurdu. Bu sene ise sıra Rosewell ailesindeydi ve herkes sonbahar partisinde olacaktı. Çok kapsamlı bir parti olmayacaktı sadece önemli ailelerin tüm aile fertleri orada bulunacaktı. Yılın ilk etkinliği olacağı içi çoğu kişinin geleceğini tahmin ediyordum. Ve bu partinin ana konusu her zamanki gibi ben olacaktım. Üstümdeki bakışlara arkamdan dönenen fısıltılara ve benimle tanışmak için can atan samimiyetsiz insanlara katlanmak zorunda kalacaktım. Geçen sene sıra Izzy'nin ailesi Rosier ailesinde olduğu için pist ışıklarından olabildiğince kaçınmıştım ve bazı partilere ise katılamayacak kadar bitkin halde olurdum. Ama bu sene farklıydı bu sene her birine katılmak zorundaydım, sonuçta ev sahiplerinden biriydim. Ayrıca diğer herkesten daha özel bir şeye sahiptim. Büyükannemin mirasını bana bırakacağını varsayanlar için paha biçilemezdim çünkü 7'li oy masasında 21 yaşıma gelip tüm mirasları üzerime aldığımda 2 oy hakkım olacaktı ve bu beni herkesten çok ama çok daha özel biri yapıyordu. Ayrıca samimi olmayan tüm o insanlarla katlanmam gerektiğine. Bunların hiçbiri umurumda değilmiş gibi yapabilmeyi çok isterdim. "Merak etme tüm parti boyunca yanından ayrılmayacağız." diye güvence vermeye çalıştı Izzy ama o bile bunun doğruluğuna inanmıyordu. Bu sene hiçbir şeyden kaçamayacaktım. Bakışlarımı Liana'ya çevirdim. "İstersen gelebileceğini biliyorsun değil mi? Her yere giriş izinin var." dedim. Liana'nın ailesi kurucu ailelerden ve toplumumuzun gözünde çok önemi olmadığından böyle özel davetlere çok nadir katılmaları istenirdi. Ama Liana ne zaman isterse bizimle birlikte partilere katılabilirdi. 3 kurucu ailenin mirasçılarıyla en yakın arkada…