" G i r i ş "

Büyük bir kan bataklığının içindeydim, nefes almaya kurtulmaya çalışıyordum ancak bataklık ya çekiyordu içine. Kan bedenimi sarmalamıştı sarmaşık misali. Dur diyordum, yetişin diyordum ama sesimi duyan, beni gören kimse yoktu. Dipsiz, sap bir karanlık. Esmer ağaçlar ve etrafına sıra sıra dizili bir uçurum... Üzerimde kara bir elbise, ayaklarımda zar gibi topukları yırtık bir ayakkabı ve yüzümde dehşetli bir gülümseme. Kendimden uzağım sanki havaya karışmak üzereyim. "Aliye, buraya gel!" Diyor, kurtarıcım olan o ses, "Ben zaten oradayım!" Diyebiliyorum kara zorla. Nerede olduğumu bilmeden nasıl diyebilirdim orada olduğumu? Bataklığın içine batmışım gram haraket edemiyorum. Sonra onu görüyorum artık bana daha yakın. Bir o kadar da uzak. Elini uzatıyor, pürüzlü avuçlarıyla benim avucuma dokunuyor ama tek hissedebildiğim bu dehşetli manzarada kalbimin sıcacık olduğu. Sonra yüzü yaklaşıyor ve ben bu karanlık uçurumun ortasında hiç beklemediğim o simayı görüyorum. "Aliyem," diyor. "Sen istemiyorsun beni ama ben bırakamam seni..." Yüzü hiç olmadığı kadar yakın ve gözleri hiç gerçekte göremediğim kadar güzel, sıcak ve bir o kadar anlamlı. Avucuma bir silah tutuşturuyor, alnıma bir buse konduruyor. "Beni unutma," diyor uzaklaşmadan. "Ben seni istesem de unutamıyorum..."