Giriş Bölümü 2

12 Eylül 2019 Kutay Vladimir Volkov Vladimir, " hükmeden " demek. Çocukluk döneminde hayata karşı kızgınlık beslemek oldukça kolaydır. Bir zaman sonra hiçbir şeyi değiştiremeyeceğinizi, ailenizin isteklerine boyun eğmek zorunda olduğunuzu kabullenirsiniz ve siniriniz yavaş yavaş azalmaya başlar çünkü yaşayacağınız hayata teslim olursunuz. O zamanlar "Ben böyle bir hayat yaşamak istemiyorum" diye düşünür ve sessizce ağlardım. Arkadaşlarım gibi okula gidip dışarıda oyun oynamak istiyordum; küçücük ellerimle silah tutup atış talimi yapmayı öğrenmek istemiyordum. Çocukken güleç bir çocuktum aslında; ama babam o gülüşü yüzümden her seferinde silmeyi başardı. Şimdi aynada, kendini hükmetmeye adamış bir adam görüyorum. Benim dünyamda kural basitti: Ya hükmedersin ya da düşmanların önünde diz çöker, yok olursun. Kendimi hep yönetip yok etmeye adamıştım ama düşünmediğim bir şey oldu. Hiç beklemediğim bir şey... Kendi dünyasında kaybolmuş bir çift göze âşık oldum. Siena Olova Onu ilk gördüğümde ne kadar yalnız ve çaresiz olduğunu gözlerinden anlamıştım. Sessizce etrafı izliyor, insanlardan nefret ettiğini ele veren bakışlarını gizlemeye tenezzül etmiyordu. Beline kadar uzanan oldukça koyu saçlara sahipti. Gözleri koyu maviydi ve yakından bakıldığında lens olduğu oldukça belli oluyordu ama bunu umursadığını söyleyemezdim. Hoşnutsuzca etrafı izliyor, yavaşça içkisini yudumluyordu. O gün onu orada gördüğüm an, kaderin ağlarını örmeye başladığını biliyordum. O günden sonra zihnimin her köşesini ele geçirdi. Onunla ilgili en ufak detayı bile öğrenmek istiyordum: Ne yaptığını, nerede yaşadığını, kiminle konuştuğunu… Yaşanan her olayda kendimi dizginledim; ta ki ölüm tehditleri almaya başladığını öğrenene kadar. Hem de yakın bir tanıdığımdan… İşler tahminimden daha çok ilgimi çekmeye başlıyordu. Artık onu uzaktan koruyamazdım; yanımda olmalıydı. Hayır, her anında tam dibimde olmalıydı. 27 Ağustos 2018 Bölüm Şarkısı: Bak Pilli Bebek Siena Olova Hayatım boyunca yaptığım en büyük yanlış belki de buydu: Birine güvenmek. "Ben sana güveniyorum" demek ne kadar da kolay söyleniyor, değil mi? Bir insanın güvenini kazanmak oldukça zorlu bir süreçtir ama o güveni kırmak tek bir kelimeye bakar. Ağzınızdan çıkan tek bir söz bile size verilen güvenin aniden yok olmasını sağlayabilir. Aslında bu konuda onlar da haksız sayılmaz; hissediyoruz olacakları. "Kafamda kuruyorum," diyoruz. "Ben her şeyi yanlış anladım," diyerek kendimizi avutuyoruz. Olaylar yaşanmaya başlayınca "biliyordum" hissi yayılıyor içimizde; Düşünceler zihnimizi işgal ediyor adeta. Ne için peki? Peki onun için kendini bu kadar yormana değer mi? Yine hayal kırıklıklarıyla dolu bir doğum günü geçiriyordum. En son ne zaman mutlu bir doğum günü geçirdiğimi hatırlamıyordum bile. Çoğu insan doğum günlerinin gereksiz olduğunu söylüyordu ama ben onlar gibi düşünmüyordum. Değer verdiğiniz bir insanın doğum gününü kutlamanın nesi kötü olabilirdi? Bir gün, eğer yapabilirsem, sevdiğimin doğum gününde ona kendi yaşamak istediğim şekilde bir sürpriz yapmak istiyorum. O gününü çok mutlu geçirmesini, unutmamasını diliyordum. İlk önce ona istediği hediyeyi alıp sürpriz yapacaktım. Hediyesini açarken onu izleyecek, küçük bir çocuk gibi şakalaşacaktım. Sımsıkı sarılıp öpecektim; ona, onu ne kadar sevdiğimi hareketlerimle anlatacaktım. Düşüncesi bile beni mutlu etmeye yetiyordu. Bugün, her zamanki gibi yalnız bir yaş günü geçirmek istemediğim için hazırlanıp bulduğum en yakın bara gelmiştim. İçeri girdiğim gibi iğrenç alkol ve sigara kokusu genzimi yakmaya başlamıştı. Umursamamaya çalışarak mekanın en köşe kısmına doğru yürümeye başladım. Görünmeyi ve dikkat çekmeyi pek sevmiyordum, bu yüzden gördüğüm en sessiz masaya doğru yürüyüp oturdum. Dalgın bir şekilde etrafımdaki eğlenen insanları izlerken, karşı tarafımdan gelen sesle irkilerek kafamı çevirdim. “Merhaba,ne içersiniz?” diye soran barmene baktım. Tahminimce on sekiz, on dokuz yaşlarındaydı; üzerinde mekâna ait olduğu belli olan tişört giymişti. Renkli g…