2.Bölüm: Sahte İnsanlar

“Her acı zamanla geçer mi?” Eylül 2010- İngiltere “Bir küçücük aslancık varmış,” diye mırıldandım sessizce. “Çöllerde ko-ko- koşar oynarmış,” diye mırıldanmaya devam ettim. Küçükken annem uyumam için hep bu şarkıyı söylerdi bana. Şimdi ise ben kendime söylemeye başlamıştım şarkıyı. Telefonumun çalmasıyla gözlerimi denizden çektim ve telefonu açtım. “Her şey hazır mı sarışın?” diye sordum. “Hazır Mavim,” dedi telefondaki kişi. Durdum. “Bana Mavi deme Laden,” dedim soğuk bir sesle. “Ay çok özür dilerim hayatım dalgınlığıma geldi,” dedi Laden. “Tamam sarışın sorun değil, bekliyorum seni,” dedim karşımdaki denizi izlerken. “5 dakikaya oradayım,” dedi Laden ve telefonu kapattı. Annem gittikten bir yıl sonra imaj değiştirerek saçlarımı kızıla boyatmıştım artık annemin ne mavisi ne de kara kızıydım artık tamamen kızıldım. Ve Laden benim buradaki tek arkadaşımdı, buraya geldiğimde benimle arkadaş olup yanımda olan tek kişi. Bu planda bana çok yardımı dokunmuştu. Sonunda yıllardır planladığım intikam için ilk adımı atacaktım. Bir hata olmaması çok önemliydi. Yıllardır bu anı bekliyordum o intikam alınacaktı. Her şey en ince ayrıntısına kadar planlanmıştı. Ve bu süreçte tek yanımda olan kişi Ladendi İngiltere’ye zorla getirildiğim zaman tanışmıştık onunla. Şimdi size her şeyi baştan anlatacağım. Mayıs 2005- İngiltere Gözlerimi benim için oldukça yabancı olan bir evde zar zor açtığımda ilk başta ne olduğunu anlamadım. Ne olmuştu bana, neredeydim ben? Yattığım yerden doğrulup ayağa kalktım ve cama doğru yürüdüm, dışarı baktığımda yabancı sokak isimleri ve yabancı dükkanlar görmemle kaşlarım çatıldı en son Türkiye’deydim ben, burası da neresiydi? Odanın içine incelemeye başladım. Beyaz duvarlar, camın önünde bir masa, masanın yanında küçük bir kitaplık, duvar kenarında çift kişilik yatak ve onun karşısında bir giyinme dolabı vardı. Eşyalar da odanın rengi gibi beyazdı. Odadan çıkıp evi gezmeye başladım ve salona girdim. Salonun duvarları da açık griydi. Küçük bir televizyon ünitesi ve televizyon vardı, iki koltuk ve bir kitaplık vardı. Daha sonra balkonda birinin olduğunu fark ettim arkası bana dönük telefonla konuşuyordu, geldiğimi nereden anladı bilmiyorum ama gelmemle arkasını döndü ve telefondaki kişiye “Uyandı efendim,” dedi. Karşımda duran adamın konuşmasıyla daha çok kaşlarım çatıldı ne oluyordu böyle? Adam telefonu hoparlöre aldı ve telefondaki kişi konuştu. “Demek sonunda uyandın, uyuyan güzel.” Telefonda duyduğum sesle dondum. “Sen,” dedim sesimin titremesine engel olamadan. Olanlar gözümün önünden bir film şeridi gibi geçti. Telefondaki kişi annemin katiliydi, annem, annem ölmüştü benim o adam annemi öldürmüştü! “Ne yaptın bana, neredeyim ben?” diye sinirle bağırdım. Balkonda olduğumuz için bağırmamla birkaç kişi buraya bakmıştı sonra da kendi işlerine geri dönmüşlerdi ikinci kat olduğu için rahatlıkla görünüyordu zaten. “Bağırma uyuyan güzel, bağırma. Seni İngiltere’ye gönderdim eğitimini orada tamamlayacaksın buraya gelmeye de çalışma gelemezsin korumalar seni hep izliyor olacak,” dedi ve telefon kapandı ardından evde duran adam da evden çıkıp gitti ve beni kendimle baş başa bıraktı. Sakince balkondan çıkıp kapısını kapattım ve kendimi salondaki koltuğa attım. Kısa sürede o kadar şey olmuştu ki annemin ölümüne bile üzülememiştim. Sahi annem öldürülmüştü benim, şimdi ise hiç bilmediğim bir ülkede hiç bilmediğim bir evdeydim telefonum yoktu, eşyalarım yoktu, annemden kalan hiçbir şey yoktu anılarımız yoktu. O zaman benim burada olmama gerek yoktu canımdan bir parça gitmişti benim ben niye yaşıyordum ki hala? Ama hayır ölemezdim annemin intikamını almadan ölmeyecektim, o intikam alınacaktı. Ben Vuslat Mavi Kaya. Artık zayıf olmak yok, artık beni zayıflatacak şeyler yok, madem yeni bir ülkedeyiz her şeye yeniden başlıyoruz. Artık annesinin minik Mavisi değilim, artık Mavi yok, Mavi varken intikamı alamazdım, zayıflıklarımın hepsini bırakıyorum. Artık Mavi yok, artık sadece Vuslat var. 5 Ay Sonra Burada yaşamaya başlayalı 5 ay olm…