1.Bölüm: Masum Canların Katili

“Vedalar hep güzel yüreklerin canını mı acıtır?” 20 Mayıs 2005 “Kadınlarımız bizim için kıymetlidir, onlara zarar verilmesi söz konusu olamaz. Kadınlarımız canice öldürülmeye değil doyasıya gülerek yaşamaya layıklar, kadınlara şiddet uygulayan, öldüren kim varsa bizden korksunlar çünkü onları saklandıkları yerlerinden bulup en ağır cezalarını almasını sağlayacağız, size sözüm olsun,” dedi televizyonda konuşma yapan ünlü savcı Alp Yaman. Annem de diğer insanlar gibi bu adama bayılıyordu, nesine bu kadar bayılıyorlardı anlamıyordum. Ben başından beri adamın konuşmalarını yapmacık buluyordum ve sevmiyordum. Oflayarak televizyonu kapattım ve telefonumu elime aldım saat 20.00’a geliyordu ve annem hala gelmemişti normalde bu kadar geç saatlere kalmazdı. Aradığımda ise çaldı çaldı ve açmadı. Annemin telefonu açmamasıyla daha çok endişelenmiştim, belki işte mesaiye kalmıştır diye kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama annem ne zaman mesaiye kalsa bana haber verirdi. Ben size kendimi tanıtmadım değil mi? Vuslat ben, Vuslat Mavi Kaya 17 yaşında lise son sınıf öğrencisiyim siyah uzun saçlı ve ela gözlüyüm, annemle birlikte İstanbul’daki minik evimizde birlikte yaşıyorduk. Babamı ben küçükken kaybetmişiz; annemin dediğine göre saçlarımı babamdan, gözlerimi de annemden almışım. Telefonuma gelen bildirimle gözlerimi yerden çekip telefonuma baktım, annem konum atmıştı, konuma tıkladığımda buraya bir saat uzaklıkta olan ormanlık gibi duran bir yer olarak gözüküyordu. Annemin orada ne işi vardı ki? Çalıştığı yer buraya yakındı, peki neden bana bir şey demeden sadece konum atmıştı? Annemi aradığımda ise telefonu kapanmıştı. Daha fazla dayanamayıp üstümü değiştirmeden hızla evden çıktım. Annemin attığı konuma giden otobüs olmadığı için taksi çağırmıştım. Konuma geldiğimde taksiden indim, etraf çok karanlıktı ama karşıda bir ev görünüyordu. Telefonun ışığını açarak o eve doğru ilerlemeye başladım. Orman sessiz, soğuk ve karanlıktı. Pijamalarımla evden çıktığım için ekstra üşüyordum. Etrafı telefonun ışığı aydınlatırken, attığım her adım ses çıkarıyordu. Eski siyah villa gibi duran evin kapısına geldiğimde kapının açık olduğunu gördüm, flaşı kapatıp yavaşça kapıdan içeri girdim ve gördüğüm manzara karşısında şok oldum. Arkası dönük bir adam ve yerde kanlar içinde yatan bir kadın biraz daha yaklaştığımda yerde yatan kadının annem olduğunu gördüm. Elimde tuttuğum telefon yere düştü ve düşerken çıkardığı ses evde yankılandı. “Anne,” diye çaresizce fısıldadım. Çıkan sesle arkası dönük olan adam bana doğru döndü, karşımda gördüğüm adamla bir şok daha yaşarken bir adım geriledim. Annemi öldüren karşımdaki adam kadınları savunan onlara şiddet uygulayan canilerin yakalanıp ceza alması için çalışacağını söyleyen ve bu sözleri sayesinde tanınıp sevilen ünlü savcı Alp Yaman’dı. Hızla yere düşen telefonumu alacağım sırada o benden önce davrandı ve telefonu ayağıyla itti bana dokunacağı sırada geriledim ve yandaki askılıkta asılı olan şemsiyeyi alıp ona doğrulttum. “Anneme ne yaptın?” diye bağırdım. “Bak hiçbir şey göründüğü gibi değil yanlış anladın." “Ne göründüğü gibi değil ha? Sen benim annemi öldürdün? Daha geçen kadınlara zarar verenleri yakalayıp cezalandıracağız demiyor muydun sende ceza almalısın,” dedim, gözlerimden yaş akarken. “Hayır, hayır annen ölmedi yaşıyor sadece bayıldı kendin kontrol et inanmıyorsan,” dedi. Annem yaşıyor muydu? Ama çok kan vardı yerde ve çok kan kaybediyordu. Şemsiyeyi indirim annemin yanına çömeldim ama o adama arkamı dönerek bir hata yapmıştım. Anneme dokunacağım sırada kafamda hissettiğim acıyla annemin yanına düştüm ve gözlerim kapandı. “Biletler hazır değil mi?” diye sordu bir ses. “Hazır savcım,” dedi tanımadığım bir başka ses. “İyi tamam oraya gittiğinizde sakın kızı gözünüzün önünden ayırmayı buraya gelmek isteyecektir kaçmasına izin vermeyin,” dedi aynı ses. “Tamam efendim,” dedi tanımadığım diğer ses ve odadan çıktı. Gözlerimi zar zor aralayıp doğrulduğumda başımın ağrısıyla yüzümü buruşturdum ve elim başıma git…