9. BÖLÜM

*Sürgündeyim ruhum kendine sığınaklar ararken...* Gölgeler tedirginlikle yalnızlığı karşılarken ben karanlığın ay yansımasıyla aydınlatıldığı o yerde korkusuzca duruyordum. Yavaşça benim gücümle küçülen ve yutulan gölgeler bedenimden yansıyan gölge oluverdi. Damarlarımda akan kanın akış hızı adımlarımı hızlandırdı. Bu cesret benim mahzenim Olacaktı . Bugünden itibaren... Yatağımda oturmuş bugün olanları düşünüyordum . Her şeyi ince ince düşünerek yapmalıydık. En küçük hata bile bizim için kötü sonuçlar doğurabilirdi. Bununla başa çıkmak bile büyük kayıplara sebep olabilirdi. Bu oyun perdesi biz bu oyunu sonlandırmadan kapanamazdı. Oyunun kötü karakterleri iyi karakterlerin oyunu oynamasına engel oluyordu. Yönetmen ise olacaklardan habersiz kendi kurgusuyla seyircilerin karşısında sergileyeceğimiz oyunu bekliyordu. Ama bilmediği bir şeyler vardı. Oyunda küçük değişikler olduğu gibi büyük değişiklerde vardı. Yönetmen ise keyifle oyunun sergilenmesini bekliyordu. Ama sanırım bizim oynadığımız oyunda piyonlar değişmiş oyunu yönetmeye başlayanlar bizler olmaya başlamıştık ama hâlâ bunlardan kimsenin haberi yoktu. Oyunun kurgusu tamamlanır tamamlanmaz bunu yönetmene sunacaktık. Kurgu kusursuzdu tek kalan şey bunu seyircilere hatasız bir şekilde sergilemekti. Başarımızı hep beraber kutlayacaktık. Hayatlarımıza kaldığımız yerden devam edecektik. İki gündür zamanı kolluyorduk çünkü bugün 1. Oyunun son aşamasını oynayacaktık. Oyunun tehlikesini az çok tahmin edebiliyorduk. Belki oyun alanında hayatımız sonlanabilirdi bunu düşünmek bile tüylerimi diken diken ediyordu yapacaklarına elbet engel olabilirdik ama buna şimdilik karşı gelmiyordu çünkü sonu büyük bir ceza ile bitiyor bizlerin ağır acı çekmesine neden oluyordu , bugün kazasız altlatmayı canı gönülden istiyordum. Vakit henüz gelmemişti bu bile huzursuz ediyordu beni . Belki de şuan oyun alanını hazırlıyorlardı. Oyun alanında nasıl bir strateji sergilemeliydik bilmiyorduk. Belki yine beyaz gülen surat maskesi takan adamın geleneksel konuşmasıyla bilgilendiriliyor olacaktık az sonraları. Kim bilir... Sakinliğimizi her zaman koruyordu korumayada devam etmeliydik aslında. Keşke karşımızda olabilseydi çok iyi olurdu . İşte o zaman yüzüne sıkı bir yumruk atma isteğimi dizginlemezdim. Ukala ukala konuşmaları , sözlerindeki iğneleme , alaycı hal ve hareketleri insanı sinir ediyordu. Karşımıza çıkacak kadar korkak olmalıydı ki sadece oyun zamanında bizimle iletişime geçiyordu. Ya da karşımıza çıkmasının altında farklı bir neden yatıyordu. Bilemiyordum. Bunun da elbet bir sonu olacaktı. Bizimde bu oyunda söz hakkımız zamanı geldiğinde gerçekleşecekti. Huzursuz bedenimi sakinleştirmek için elimden geleni yapıyordum ama başaramıyordum. Her oyunda bilinmezlikler beni mahvediyor. Korkuyordum en başta kontrolümü kaybediyor farklı bir kişiye dönüyordum. Göz kirpiklerimi hızla açıp kapıyor. Soluklarım hızlanarak atan kalbimle yarış haline giriyor ardındam hırıltılı soluklarım odadaki duvarlara çarpıp kulaklarıma boğuk boğuk ulaşıyordu. Damarlarımda akan kan sanki her akışında bedenimiden bir şey söküp atıyordu. Bu canımı yakmakla kalkmıyor benden beni çalıyordu. Yitiriyordum özümü. Vücudum hissizleşiyordu sadece ruhsal acılara yoğunlaşıyordum. Ve o acılarla yaşama karşı koyuyordum. Benimle bütünleşen korkularıma her gün bir yenisi ekleniyordu. Sancılı geçen günlerimin her saati huzursuzluk ve gerginlikle devam ediyordu. Kaderime eklenen her kötü gün beni yıkıma uğratıyor , uçurumun dibine sürükleyip orada bırakıp beni terk ediyordu. Ben ise kayıtsızca her şeye boyun eğmek dışında bir şey yapıyordum. Ya da yapmak istemiyordum. Aslında burada geçirdiğim günlerde tek bir şeyi anlamıştım. Korku beni esir almıştı ben bu hayata gözümü açtığımdan bu yana. Ve yapmam gereken şey bu korkuya savaş açmaktır. Ama bu cesareti kendimde bulamıyordum. Bunu yapacağıma inancım yoktu onuda her şey gibi yitirmiştim. Bedenimin ihanetine uğruyordum ben günlerdir. Zihnim bedenime hükmediyordu. Onu kontrol altında tutamı…