8. BÖLÜM

*Karanlığın bekçileri ,cesaretine kibrit çakarken ....* Hayatın silinmez gerçekleri vardır. İnsanoğlu her zaman acı çekmekten veya çektirmekten kurtulamaz. Biz ise bu yerde acı çeken tarafız. Herkes antrenman boyunca çok fazla acıya maruz kalmıştı. En başta gelen şey uykusuzluktu. Anternmanlar bazen gece 02:00 ‘ de başladığıda oluyordu. Bağırtılar eşliğinde uyanmak zor bir süreçti. Ve önemli detayı ise bedenimiz daha hiç dinlenmeden antrenman için zorlanıyorduk. Bazılarımız neredeyse ölümden kıl payı kurtulmuştu. Lale ve Lavin uykusuzluğa dayanamdıkları için denizde kısa bir boğulma anı yaşamışlardı. Meriç ve Barboros ‘ un onları fark etmeleriyle kurtulmuşlardı. Geç fark etselerdi sonuçları düşünmek bile istemiyordum. Antrenman boyunca epey zorluklarla mücadele etmiştik. Tahminlerimizce bu oyun alanında nefeslerimizi tutacaktık bu kesindi ama nasıl bir oyun olacağını hâlâ bilmiyorduk. Cevapsız sorular zihnimizde dolanıp duruyordu. Yatağımda oturmuş öylece düşünüyordum. Bu zorlukların sonu gelecek mıydı? Peki bizler özgürlüğümüzü tekrar alabilecek miydik? Karamsar düşüncelerime umut olacak hiç bir ışık göremiyorum. En zoruda acımı hiç kimseye anlatamıyor oluşumdu. Çaresizlik boynuma dolanmış ipten farkı yoktu. Bakışlarımı kapımın yukarısında sabitlenmiş olan kameraya çevirdim. Şuan acaba izleniyor muydum? Her anımı izlemek onlara ne kazandırıyordu ki? Nasıl bir oyunun içine alet edilmiştik ve ondan nasıl kurtulacaktık. Peki bunlar neden oluyordu. Sebebi neydi bu esirliğimizin. İlk başta onu tanıdığımızı söylüyordu maskeyle yüzünü gizleyen adam. Sesini daha önce hiç anımsadığımı zannediyorum. Belkide daha önceden gördüğüm ama önemsemediğim hiç dikkat etmediğim biri olabilirdi. Ama öyle olsa bile ona nasıl bir zarar vermiş olmalıyım ki benden intikam alıyordu. Hangi insan bir kere gördüğü birini bu denli bir oyuna dahil eder. Zihnim bu sorunun cevabını veremiyordu. Uykusuzluktan zar zor açık tutabildiğim göz kapaklarım beni sonsuz bir uykuya davet ediyordu ama sanki uyumamam için zihnim sinyaller gönderiyordu. Bende bu sinyale uyuyordum. Uyumak için akşamı beklemek en iyisiydi. Sanki akşam olduğunda etrafıma koruma kalkanı örülüyor gibi hissediyordum. Ve o tatlı uykudan hiç uyanmak istemiyordum. Öylece oturmaktan sıkıldığım için yatağımdan doğrulup yavaşça hücremin kapısına doğru adımlamaya başladım. Kapının karşısında yerimi aldıktan sonra Bedenimi eğerek kapımdaki küçük pencereden koridoru izlemeye başladım ama ne ses nede bir hareket vardı. Sessiz ve korkutucu bir görüntü sunuyordu. Sakin geçecek bir gün belki olabilirdi bu sessizlik . Ve bugün içinde hepimiz belkide iyice dinlenebilirdik. Olasılıklar insanı umuda bağlıyordu. Hiç olmayan bir şeyi düşler ve o düşün gerçekleşebilme olasılığı sizi ona bağlar farklı bir bağ kurardı. Derin bir nefes alıp verdim. Düşünmek hiçbir zaman bana iyi gelmiyordu. Bedenimi ve zihnimi yoruyordu. Tam kapıdan çekilecekken kapımın karşısında duran 002 hücresinde bulunan Lale ile karşılaştım benim gibi kapısının penceresinden koridoru izliyordu. O kadar dalgındı ki beni fark etmemişti. Bakışlarını nasıl üstüme çekebilirim diye düşünürken aklıma gelenle hemen hafif bir sesle ismini zikrettim. İnsan burada artık konuşmaktan bile çekinir olmuştu. İlk iki seslenmemde duymamıştı. Sesimi biraz daha yükseltip ismini tekrar zikrettim. Bu sefer başarmıştım. Gözleri sesin geldiği yeri ararken gözlerimiz keşişti. Beni bulan bakışlarında koca bir kaos yatıyordu. “Nasılsın Lale ?” dedim. İlk başta sessiz kaldı. Uzun uzun yüzüme bakmaya başladı. Sonra emin bir şekilde konuşmak için dudaklarını araladı. “Ne söylememi bekliyorsun ki ? Burda kapana kısıldık ,herkes olacakları bekliyor. Ailemden ayrıyım ve ikizim bile yanımda değil. Onu özlüyorum bu lanet olasıca yerde aynı yerdeyiz ama uzağız birbirimize. Canım yanıyor hâlâ yaralarım tam olarak iyileşmiş değilim. Sadece umut ediyorum kurtulmak için buradan. ”dedikten sonra sessizliğe gömüldü. Sözleri tükenmişti. Ya da konuşmanın bir fayda etmeyeceğine kanaat get…