7. BÖLÜM

*Yolumun karanlığa karışan noktasındayım....* Birden bire bulandım karanlık mazime , sırlarda kayboldum. Çıkmak istesemde zihnimin mahkumiyetinin altında ezildim. Ezildikçe zihnimin zifiri karanlığına hapsoldum. Silik ruhların mahzenine kabul edildim. Görünmez insan varlıklarını hissediyordum . Ama bu sadece hissetmekle kalıyordu. Onları görmüyor iletişim kurmuyordum. Sadece bana yaydıkları o karanlık hissi hissedebiliyordum. Beyaz gülen surat maskesi takan adamın söyledikleri herkesin kafasını karıştırmış ti. Ne demek izleniyorduk her an. Oyun parkurlarını anlayabilirdim ama biz odalarımızda giyiniyor ve ihtiyaçlarımızı hallediyorum. Ben o kameranın sadece belli zamanlarda bizlerden haberdar olmak için konulduğunu düşünüyordum ilk zamanlar bu aklıma gelmişti. Ama hiç böyle bir şeyi hayal etmemiştim. Şuana kadar yaptıklarımı gözlerimden sis perdesi gibi geçerken pişmanlık ve utanç bedenimi ele geçirmişti. Hücreme girdiğimde kesinlikle buna bir çözüm yolu bulmalıydım. Sızısı devam eden ayağımla daha fazla ayakta durmak istemiyordum. Hareketlenerek ilerlemeye başladım. Burdan hemen ayrılmalıydım. Benim hareketlenmemle diğer hücredekilerde hareketlendi. Herkesin yüzünden şaşkın olduğu belli oluyordu. Hiç kimse konuşmak için çabalamadı. Birbirimizle iletişime geçmedik. Hepsi hala duyduklarını idrak etmeye çalışıyordu. Keza ne kadar geçsede zaman biz hala bu ortama bu tuhaf yaşantımıza alışamazdık. Alışmayacaktık da. Yanıma gelen maskeli kadın korumalarla bulunduğumuz bu odadan kadın koruma bileğindeki saati kapının yanındaki cihaza okutmasıyla kapı açıldıktan sonra odayı terk etmiş hücreye doğru ilerlemeye başlamıştık. Kararsızca etrafımı izlemeye başladım. İlk buraya geldiğimiz yoldan gitmek yerine başka bir yoldan ilerliyorduk . Her zaman oyun alanlarına farklı yollardan gidiyorduk. Çok karmakarışıktı koridorlar. Kaybolmamak elde değildi. Burayı çözmek bile zaman alacaktı. Gözlerimle etrafı daha iyi taramaya başladığımda kameraları fark etmem zor değildi. Koyu yeşil duvarların olduğu koridordan ilerlemeye devam ediyorduk. Sağa döneceğimiz zaman ileride duran yol ayrımında küçük bir pencere gördüm ama sıradan bir pencere değildi bu insan uzunluğunda bir kapı gibiydi. Siyah renkteydi camın rengi. Bu kapı da neyin nesiydi ?Nereye çıkıyordu? Ve bu odanın olmasının sebebi neydi ki? Olduğum yerde durmam kadın korumaları rahatsız ettiğinden buldunduğum yerden sertçe ittirilmemle ilerlemeye devam etmeye başladım. O insan boyutundaki pencerenin nereye açıldığını bilmek zorundaydım. Yol bitiminde hücrelerimizin bulunduğu koridora gelmiştik hücremi görmemle adımlarımı hızlandırdım . Kadın koruma hücrenin kapısının önüne geldiğinde anahtarla kapıyı açıp içeri girmemi bekledi. Hızla odama girip ilk yardım çantasının içindeki malzemeyle yaralarımı onarmalıydım. Umarım halledemeyeceğim derecede büyük bir yaram yoktur. Hücremin kapıları açıldıktan sonra içeriye doğru adımladım . Kapım kapatıldıktan sonra odamdaki değişikliği fark etmeye başladım. Sedir yatak kalkmış. Yerine tek kişilik bir yatak getirtilmişti. Yatağa doğru ilerleyip oturdum. Oturduğumda gıcırdayan yay sesi kulaklarıma ilişti. Pek rahat olmasada sedir yatağa rağmen bunada şükretmeliydim. Hemen yatağın baş ucunda duran küçük çantayı ellerimle kavrayıp kucağıma bıraktım. Çantayı açıp içinden bana lazım olacak malzemeleri çıkardım. Ayağımı görebileceğim şekilde tuttuktan sonra pansuman yapmaya başladım. Pansuman yaparken epey canım yansımıştı. Çektiğim acı beni artık daha da bitkin düşürüyordu. Hızla pansumanımı yaptıktan sonra çantayı tekrar açıp içinde duran makası ellerimin arasına aldım . Kafamı kaldırıp baktığımda hücreme kameranın yeri değiştirilmişti. Tam kapının üstünde konumlandırılarak benim görülmemi sağlıyordu. Yataktan kalkıp yatağın sol tarafına yürümeye başladım. İlk yardım çantasında yanıma alarak yatağın soluna çöküp makasla yatağın belirlediğim yerden kesmeye başladım. Kimsenin fark etmemesine önem vermeliydim. Kesim işini bitirdikten sonra ilk yardım çantasının…