2. BÖLÜM

*Islak bir yorgan gibi büzüştü düşlerim gerçeğe...* Ölümün uzak balkonundan yıldızları izledim. Yansımam aynada boy gösterdi. Soluklarım tenime güneş oldu. Kırık parçalara ayrılmış aynada cesaretsizliğimin ,korkumun ilk seansını izliyordum . Bu gösterim nedense bana çok uzak bir yerdeki hayatı düşlemek gibi ulaşılmazdı. Kaderin bize biçtiği bu acı , hüzün günlerinden birine uyanmıştım yine. Gözlerimi uzandığım sedir yatağından tavana dikmiş , ruhsuz bakışlarımla hayaller perdesinin ardından geçmişimi düşünüyordum. Garipsediğim şeylerden biri bana ne olacağıydı. Sabah ışığıyla aydınlanmış odada bekleme halindeydim. Diğerleri gibi sessizce sükunet için olacakları kestirmeye çalışıyordum. Akıbetimiz ne olacaktı? Ne amaç doğrultusunda burda bulunduğumuzdu. Düşünmek artık zihnimi yoruyor bedenimi halsiz düşürüyordu. Düşüncelerime kısa da olsa ara verip gerçeğe dönüş yaptım. Bulunduğum yerden doğrulup sırtımı duvara yasladım. Sessizce saliseleri ,saniyeleri , dakikaları sayıyordum. Ama geçen her saniyenin ardından bekleyiş devam ediyordu. Geçen zamana ardından hâlâ bir hareketlilik yoktu. Neden hâlâ gelmemiştiler ki? Korku bedenimi tekrar istila etmişti . Sahi ne zaman korkuyu hissetmediğim bir an oldu ki? Kendimi sakinleştirmek adına çaba sarf etsemde boşunaydı. Bedenim kaskatı kesilmişti. Gerginliği atamıyordum bedenimden. Zihnimin duvarlarının arasında koşup duran düşüncelerim beni korkunç bir ikilemde bırakıyordu. Bulunduğum yerden kalktığım gibi kapıya ilerledi yavaş adımlarla . Kapının önüne geldiğimde yüzümü kapının küçük penceresine hizaladım . Küçük pencereden koridorda birinin olup olmadığına bakındım ama kimse yoktu . Koridor bomboştu; aynı duygu yoksunu olan bir adam gibi. Duyguları yitirmişliğin verdiği çaresizliği yaşıyordu. Gözlerimi amaçsıza koridorda gezdiriyordum. Gözlerim sonradan bir şeyi fark etti. 005 hücresindeki kızda benim gibi koridoru izliyordu. Dalgınlığından beni görmemişti. Tam kapıdan çekilecektim ki kapıya çarpan elimin çıkardığı sesle gözleri beni buldu. Çarpan elimin acısıyla sessiz bir çığlık kopuverdi ağzımdan. Sesim hücremde ve koridorda yankılanıp kulaklarıma ulaştı. Elimin acısı hafif hafif dinmeye başladığında gözlerimi karşındaki hücreye dönerdim . Hücredeki kumral saçlı kız gözünü kırpmadan bana bakıyordu. Bakışlarındaki çaresizliği görebiliyordum aynı bakışlar bendede vardı. Uzun uzun onu izledim. Yorgundu. Göz altları şişmiş. Gözünün içi kan çanağı olmuştu. Teninin rengi solmuş bembeyaz kesilmişti. Derin bir nefes alarak elimle önüme gelen saçımı kulağımın arkasına iteledim. Yavaşça bakışlarımı ondan çekip bedenimi kapıdan uzaklaştırdım. Yavaş adım atarak yürümeye başladım. Kendimi her yaşanacak olaya karşı telkinliyordum. Ama bilinmezliklerden hoşlanmayan zihnim her şeyin kötüsünü şimdiden düşünmeye başlamıştı. Zihnimde hep aynı sahneler gösterilip duruyordu. Karşımdaki duvara ilerleyerek sırtımı soğuk duvara yaslayıp derin bir nefes alıp verdim. Gözlerim istemsizce kapanıverdi. Gözlerim kapalı zamanın gelişini bekliyordum. Sessiz adımlarla zihinim içinde ilerleyen adım sesleri vardı. Bu sesler zihnimi meşgul ediyordu. Zihnimin dinlenmesini engelliyordu. Yorulan zihnim artık bana gerçeği ve hayali ayrıt etmemi sağlıyordu. Gördüğüm rüyalar gerçek mi hayal mi anlayamıyordum. Bedenimdeki kanın çekildiği his, soğuk kasvetli bir ayaz gibi; zarar vermek için ant içmiş bir kurt gibi akşamları gezinmekte ormanda. Elimden gelen hiç bir şey yok , direnmeye cesaretim yok. Karşı koymadan olacakları bekliyor. Kafamı yasladığım duvardan çekip odada tur atmaya başladım. Ne olacaksa artık olmasını istiyordum. Bilinmeyen korkular insanı mahvediyordu. Ne zaman gözlerim doldu bilmiyordum. Yere düşen iki damla göz yaşımı gördüğümde hemen ellerimle akan göz yaşlarımı temizledim. Boğazımdaki hırıltılı soluğu giderebilmek için derin derin nefes aldım. Korku öyle bir şey ki bunu yok etmeye kimsenin gücü yok gibi geliyor bana şuan. Ara sıra sıklaşan nefesimi kontrol altında tutmaya çabalasamda, nafileydi düzensi…