1.Bölüm: 7 Yıl Sonra

2023 Mia Soğuğu hissediyordum. Gözlerimi yavaşça açtım. Karanlık bir ormandaydım. " Buraya nasıl geldim? " dedim kendi kendime. Sanki beynimpatlıyordu, o derece ağrı vardı. Ayağa kalktım, yola çıkmam lazımdı. Bir an önce bu ormandan gitmek istiyordum. Hangi yöne gitmem gerektiğini bilmeden yürüdüm. Dakikalar sonunda ama yolu buldum. Tenha bir yerde olmalıydım, tam o anda bir araç geldi. Koşarak otostop çektim. " Hey dur! " Beni görmesine rağmen durmadı. Yerdeki taşı alıp arabaya fırlattım. Taş tam isabet arka camı kırdı. " Hassiktir! " dedim. " Ben bu kadar iyi bir nişancı mıydım? " diye sordum kendime. Araba geri geri gelmeye başladı. Arabaya arkamı döndüm. Tam arkamda durduğunda camı açtı. " Camı sen mi kırdın? " diye sordu. Cevap vermedim, arkamı bile dönmeden gerisin geri ormana doğru yürüdüm. O camın parasını ödemek için böbreğimi satmam lazımdı. Ben düşüncelerimle boğuşurken bir el beni kolumdan tutup kendisine cekti. Çok uzundu, kumral dı, kahverengi gözleri sanki benden cevap bekliyordu. Ellerimle onu kendimden uzaklaştırdım. " Ne hakla bana dokunursun? " diye bagırdım. " Sen hangi hakkınla arabamın camını kırarsın? " O benim aksime sakin bir ses tonuyla sordu. O an alt dudağımı ısırdım, gözlerimi yumdum. " Sen, " dedim " Gece yarısı böyle ıssız bir yerde senden yardım isteyenleri hep duymazlıktan mı geliyorsun?" diye sordum. Uzun uzun beni gözleriyle süzdü. Gözleri resmen bana hasretle bakıyordu. " Sen mi? " diye sordu kafamla onayladım. " Beni gerçekten unuttun mu? " diye sordu. Seni tanıyor muydum ki? " Kusura bakmayın ama sizi tanımıyorum. " dediğim an çenesi kasıldı. Gözlerini sıkıca yumdu. Kolumu sıkıca kavradı, sıkmaya basladı. Ve bunun farkında değildi. " Koskocaman 7 yıl. " dedi " 7 yıl! " diye bağırdı. " Kolumu bırak! " diye yükseldim. " Ve seni tanımıyorum. " dedim ve kolumu ondan kurtarmaya çalıştım ama nafile. " Sen neler düşündüğümü biliyor musun? " dedi ve devam etti, " Başına ne geldiğini ya da yaşayıp yaşamadığını düşünmekten yedi yılımı nasıl heba ettiğimden haberin var mı? " diye sordu. " Bak her ne yaşadıysan ya da beni kime benzettiysen ben o değilim. " dedim. Bi anda beni kendisine çekti ve sıkıca sarıldı. Ne yapacağımı ya da ne diyeceğimi bilemedim. Tek bildiğim onun buna ihtiyacı olduğuydu. Bir kaç dakikanın ardından sessizliği bozdum. " Bırakıcak mısınız yoksa polisi arayayım mı?" diye sorduğumda kollarını üzerimden çekti ve takım elbisesini düzeltti. " Burada mı duracaksın yoksa benimle gelecek misin? " diye sordu. Arkamı döndüm ve yürüdüm, bir kaç adım attıktan sonra durdum. " Seninle gelecegime bu ormanda kalırım daha iyi. " dedim ve yürümeye devam ettim. " Dikkat et derim. Adım attıgın her yerde hayvan tuzağı hatta çukur olabilir. Ama gene de sen bilirsin. " dedi ve sigarasını yaktı. Kaşlarımı çatarak ona baktım. Sigara dan içine çekti ve dumanını dışarı üfledi. " Erken yaşta kas çatmak kırışıklığa yol açarmış. " dedi gamsız bir şekilde. Hızla ona doğru yürüdüm ve hiç beklemediği anda yüzüne tokatı indirdim. Tokat'ın şiddetiyle başı sol tarafa doğru döndü. Hızla arkamı döndüm ve ilerlemeye devam ettim. O gamsızın adım seslerini işitiyordum. Koşmaya başladığımda o da koştu. Çok hızlıydı ve iki adımda bana yetişti. Tek eliyle belimi kavrayıp beni sırtladı. Ayaklarım yerden kesildi. Ellerimle sırtına vurdum, " Bıraksana beni sapık! " diye bagırdım. " Yardım edin! " sesim ormanda yankı yapıyordu. " Sana benden başka kimse yardım edemez. " dedi. Arabasının kapısını açtı ve beni zorla oturttu. Kapıyı sertçe kapadı. Açmaya çalıştım ama kilitlemişti. Cebimden telefonumu çıkardım. Tam o sırada o arabaya bindi. " Polisi arayacaksan durma, hadi ara. " dedi. " Arabamın camını kırıp gasb ettiğini beyan ederim ki bu yalan değil. " dedi. Haklıydı. Aptalsın Mia Telefonu geri cebime koydum. Arabayla nereye gittiğimize dair bir fikrim yoktu. O Fark etmeden onu inceledim. Spor yapıyor olması lazımdı. Kaslıydı. Ona baktığımı fark etmiş olmalıydı ki çenesi kasıldı. " Nereye gidiyoruz? " diye sordum. " Bana bor…