GİRİŞ

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. *Mehmet Akif ERSOY* İyi okumalar. Satır arası yorum yapıp volte atar mısınız? :))) -------------------*-----------------------*---------------- Kapının çalması ile Halit Akbayrak başını önünde yoğunlaştığı dosyalardan kaldırdı. "Gel," diyerek sert tuttuğu sesi ile komut verdi. Kaan aldığı emirle içeri girip hazırola geçerek tekmil verdi. Kaan, Albayın bir yıla yakındır postasıydı. "Uzman çavuş Kaan Yüceler Balıkesir, emredin komutanım." "Rahat." Kaan rahat pozisyona geçince elindeki dosyayı istedi. "Hepsi tamam mı?" "Evet komutanım. Hepsi kendi alanlarında deneme sınavı için yerlerine geçti." Halit Albay başını sallayarak ayaklandı. "Gidelim." Kaan başını sallayarak tekrar hazırola geçti. Üstlerinden gelen emirle Halit Albay yeni bir tim kurmaya başlamıştı. Özel kuvvetlerden oluşan, hepsinin birbirinden farklı yeteneği olan, birbirini tamamlayan askerlerden oluşan bir tim kuracaktı. Kaan ve Halit Albay öncelikle yeni özel kuvvetlerden çıkmış olan Astsubay Çavuş Doğan Bedir'in yanına gittiler. Karşında elli silah vardı ve hepsinin tüm malzemeleri birbirinden ayrılmış her silahın malzemesi birbirinden uzak yerlere koyularak karıştırılmıştı. Doğan rahatlıkla havaya bakıyordu. "Başlatabilirsiniz komutanım." "Nerede ne olduğuna bakmadın." Karşındaki malzemelere bakmak için süre verilmişti ama Doğan buna gerek duymamıştı. "Hazırım." Karşında duran üsteğmen başını eğerek "Hadi o zaman Çavuş'um, 4 dakikan başladı," diyerek kronometreyi başlattı. Doğan aldığı emirle bakışlarını önüne çevirip eline aldığı her malzemeyi saniyeler içinde bir parça ile birleştirmeye başladı. Saniyeler hızlıydı evet ama Doğan onlardan daha hızlıydı. 3 dakikanın dolmasına beş saniye kalmışken ellerini havaya kaldırdı. "Bitti komutanım." Karşında duran üsteğmen başını eğerek Halit Albaya döndü. Halit Albay Kaan'a bakarak "Yiğit Timi'nin ilk ismi Astsubay Çavuş Doğan Bedir." dedi içindeki gururla. Yeni mezun olan asker böyleyse diğer gelenler onu şimdiden heyecanlandırmıştı. Onlar oradan ayrılırken Doğan "İsterseniz özelliklerini sayabilirim komutanım," deyişi ile Halit daha da gururlanmıştı. Sıradaki kişi Astsubay Kıdemli Çavuş Yusuf Kırıcı'ydı. Karargahın destek odasında masada oturmuş son teknoloji olan tüm bilgisayarlara aynı anda hükmediyordu. Parmakları altında sayısız kod giriliyordu. İstenilen sitelere zorda olsa saniyeler içinde tüm kodlarını girerek sahip oluyordu. Kaan komutanına bakınca Albayından istediği onayı aldı. Başını ağır ağır sallayarak Yusuf'un dosyasını Kaan'a verdi. Adımları tekrar bahçeye döndü. Karargahın arkasında ayrı yerlere kurulmuş, birbiri ile bağlantılı olan bombaların arasına kurulmuş olan dairenin içine bırakılmış olan Astsubay Kıdemli Üstçavuş Tuğra Öner'i izlemeye başladı. "Son iki dakikan kaldı Üstçavuş'um. Bu time girmek için son iki dakika. Ya bu time gireceksin ya da patlayan bomba ile diğer tarafa yolcu olacaksın." "Kesin gidiş mi komutanım? Öyleyse patlayabilirim." Yüzünde gülücükler açmıştı. "Devlet malına zarar vermekten Cennet sana hayal olarak kalır Üstçavuş'um. O yüzden son bir dakikada kalan bombaları imha etmeye başla." Elini anlına koyup, hazırola geçerek "Emredersiniz komutanım," dedi. Karşında görünürde bir bomba vardı. Üç tane ise yer altına gömülmüştü. Tuğra hepsini gözleri ile tarayıp tespit ederek karşında ful beyaz kablolarla ile kurulmuş düzeneğe baktı. "Komutanım bunlar mı düzenek dediğiniz? Çocuk oyuncağı." dedi alayla ama sonra karşında ona bakan rütbeleri görünce yutkunarak işine geri dönüp düzeneğin asıl kablosu olan beyaz kabloyu kesti. Son kalan 42 saniyesi ile ayaklanıp hızla diğerlerinin yerlerini elleri ile kazarak hızla inceleyerek imha etti. Son kalan bombayı 0.1 saniye kaldığı an imha ettiği zaman derince nefes verdi. "Hayat işte komutanım. Bir saniye ile sizi yaşama bağlıyor." Halit karşında duran adamın karakterini…