TAVŞAN TUZAĞI

Ruem duvardaki kapıya vardı. Bekçiler duruyor ve dışarı çıkmak için de rüşvet gerekiyordu. Rüşveti ödeyip dışarı çıktı. Biraz ilerledikten sonra karşısını sağdan sola tamamen süzdü. Arkasına döndü. Önünde duran kapıya ve kocaman duvara baktı. Aşılmaz bir örtüydü sanki. Tavşan mı daha özgür, yoksa koyunlar mı… Önüne döndü, yavaş yavaş adımlarını atmaya başladı. Evler topraktan yapılmıştı. Bazıları iki katlıydı, çatıları düzdü. Ruem o yakıcı kokunun içine adımlarını atıyordu. Gözleri her tarafı tarıyordu. Sağındaki iki katlı evin giriş kapısı ortadaydı; mavimsi, yer yer siyahlıkları olan, çürümeye başlamış demir bir kapı. İki pencere yeri vardı ama sağdakinde pencere yoktu. Ahşaptan yapılmış evin sağ üst tarafı yıkılmıştı. Solundaki evin duvarlarında da ara ara yıkılan yerler göze çarpıyordu. O evle bu ev aynıydı; oranın da kapı ve pencereleri yoktu. Ruem adımını attıkça bildiği o ağır koku nefes almasını zorlaştırıyordu. Sokaklar bir düzende değildi; yollar evlerle kesilebiliyordu. Her an başına binalardan bir parça düşecekmiş gibi görünüyordu. Arada bir yüksek insan sesleri kulağına çalınıyordu. İçeriye doğru gittikçe yönünü tekrar duvara çevirdi. Şimdi daha ufak görünüyor. Ruem'in eli, her an göğsüne atabileceği şekilde tetikte duruyordu. İki evin baktığı yönde ve sağ tarafına doğru birleştiği köşeye sırtını vererek çömeldi. Karşısını net görebiliyordu. Dirseklerini dizine dayadı, parmaklarını yumruk yapacak şekilde birbirine geçirip çenesinin altına yerleştirdi. Karşısında tamamen yıkılmış bir ev duruyordu. Hiç kıpırdamadan, o yıkık evin bir parçasına gözlerini kilitledi. Ellerini açtı ve yanında taşıdığı ikinci defterini çıkardı. İlk cümleyi titizlikle yazdı: Tavşan tuzağı. Ruem ayağa kalktı. Havanın baskınlığı onu yormuştu. Gözleri, avını arayan bir avcınınkiler gibiydi. Bir evin duvarının dibinde durdu. Sol elini duvara yasladı, kafasını eğdi. Bakışları tam ayak parmak uçlarının önünde, toprağa kilitli duruyordu. Sağ elini alnına götürdü, saçlarını karıştırarak ensesinde durdurdu. Derin bir nefes aldı ve havayı hızla geri verdi. Doğruldu. Kıpırdamadan, kafasını arkaya atarak kocaman maviliğe baktı. Döndü; adımları bildiği bir tarafa doğruydu. O adımlar sanki gitmek istemiyor gibi çok ağır ve yavaştı. Bir evin önüne gelince durdu. Ev topraktandı. Tek katlıydı. Duvarları bakımlı, üstü düzdü. Kapısı metal, siyah ve temizdi; camı yoktu. Pencereleri sağlamdı. Kapıya yaklaştı. Çalmak için elini kaldırdı. Tam kapıya vuracaktı ki, durdu. Biraz bekledi. Sonra kapıya beş kere vurdu. İçeriden sesler gelmeye başladı. İçeriden gelen kadın sesi temkinliydi. "Kim o?" Ruem sesini biraz yükseltti. "Ruem!" Kapı hızla aralandı. Val'in yüzündeki endişe yerini anında büyük bir şaşkınlığa bıraktı. "Ruem! Hoş geldin, içeri gel." O sırada içeriden minik adımların patırtısı koptu. Yuna, "Ruem abi!" çığlığıyla koşarak gelip Ruem'in bacaklarına sarıldı. Val uyarıcı bir tonda elini uzattı. "Kızım, yapma." Ancak Yuna çoktan kollarıyla onu sımsıkı sarmıştı bile. Ruem’in yüzünde hiçbir duygu belirtisi yoktu. Tereddüt etmeden ellerini kızın beline koydu. Yuna kafasını Ruem'in bacağına yaslayıp yukarı baktı. "Seni çok özledim Ruem abi." Val mahcup bir tavırla araya girdi. "Kızım, bırak abin girsin içeri, yorulmuştur." Yuna ise dinlemiyor, kollarını daha da sıkıyordu. Ruem kızı omuzlarının altından tuttu, usulca yukarı çekip kenara indirdi. Bakışlarını Val'e çevirdi. "Masu yok mu?" Val kapıyı arkalarından kapatırken omuz silkti. "Gelir ama ne zaman bilmiyorum." İçeriye geçip oturdular. Yuna, Ruem’in yanından bir an olsun ayrılmıyordu. Kafasına çıkıyor, omuzlarına biniyor, kulaklarına asılıyordu. Ruem sadece göz ucuyla kızı süzüyor, kısık ve mekanik bir sesle "Yapma," uyarısında bulunuyordu. Yuna ilk gördüğü zamana göre bayağı büyümüştü. Val, yüzündeki o yorgun ama şefkatli tebessümle ona döndü. "Nasılsın?" "İyiyim." Ruem'in sesi her zamanki gibi düz ve ifadesizdi. "Karnın açtır, sana bir şeyler getireyim." Val arkasını dönüp hızlı adımlarla mutfak bölümü…