8🌟Asel'in Şeytanları

🌟 Şeytanlarım yine halaya durdu. Elime düştün Tuna, elime düştün! 🌟 🌟 "Asel!" Kapım paldır küldür açıldığında Tuna'nın bed sesiyle yerimden sıçradım. Yorganı aniden üstün bir güç sergileyerek önümde top yaptım ve, "Vallahi açıklayabilirim!" diye atıldım. "Yani durum hiç göründüğü gibi değil Tuna. Harbiden değil. Sen şimdi aklından neler kuruyorsundur kim bilir? Ama kurma! Sil o düşünceleri kafandan! Biz masum masum uyuyorduk. İki gözüm önüme aksın, şuradan şuraya gitmek nasip olmasın doğruyu söylüyorum." Tuna yatağın dibinde dikilmiş kollarını önünde bağlayarak beni dinlerken ömrümden ömür kesinlikle gitmiş, daha gencecik yaşımda bir 20 yıl net yaşlanmıştım. Kuaförde alınmış gibi biçimli kaşlarından biri havalandığında kapının önüne atılacağımızdan net olarak emindim artık. En azından ahlak polisini kapıma dikmemiş olduğuna şükretmek polyannacı ruhumdan kaynaklanıyordu şüphesiz. "Bitti mi saçmalaman?" dedi gözlerini kısarak. "Eğer bittiyse kaldır kıçını da kahvaltıya gel! Sizi işe bırakacağım." "Yani sen şimdi bu odayı başıma yıkmayacak mısın?" diye şaşkın çıkan sesimle sordum. "Hala saçmalıyorsun Asel," dedi bıkkınlıkla ve odadan çıktı. Yüzümde geniş bir sırıtış oluştu. "Başına taş düşmüş bunun. Hadi yırttık Uzay!" Elimi yana uzattım ve Uzay'ı dürtmeye çalıştım ama soğuk çarşafa değen parmaklarımı hiçlik karşıladı. Uzay yoktu. UZAY YOKTU! UZAYLIMI ÇALMIŞLAR! Yataktan ani bir atakla fırlayıp aşağı kata doğru depar atarak koşmaya başladım. "Uzaylımı çalmışlar! Sedef! Tuna! Uzaylımı çalmışlar!" Alt kata inen merdivenlerin korkuluklarından kayarak inip yere ultra süper bir atlayış yaptım ve salona daldım. Nefes nefese ellerimi dizlerime dayarken karşımdaki ikilinin şaşkın bakışları üzerimdeydi. "Uzaylım yok! Çalmışlar! Koskoca memlekette..." Nefesim yetmeyince soluklandım ve bağırarak devam ettim. "Koskoca memlekette çala çala benim tatlı uzaylımı çalmışlar. Ay ben nerelere gideyim? Kimlere sorayım?" "Asel!" Duyduğum sesle iç çektim. Gözlerim şimdiden dolu dolu olmuştu. "Sesi hala kulaklarımda! İnsafsızlar! O benim uzaylımdı, çalarken vicdanınız hiç mi sızlamadı?" "Asel!" Önümdeki ikili de aynı an da gözleriyle bir yeri işaret etti. Buğulu gözlerim Lacivert koltuğa kayınca bir sevinç çığlığı attım ve koşarak koltukta şaşkın şaşkın bana bakan Uzay'ın üzerine atladım. Ona şiddetli çarpmam sonucu ikimizde koltuğa devrildik. İri bedenine ahtapot misali sarılıp başımı göğsüne yaslarken, "Çok korkuttun beni sarı civciv. Seni çaldılar sandım," diyerek burnumu seslice çektim. "Asel ağlama! Çalmadı kimse beni, hem çalmak kötü demiştin." Gülümsedim, başımı kaldırıp yüzüne bakmak istemiştim ki yakamdan tutulup ayağa kaldırılmam bir oldu. Tuna kazağımın arkasını kavramış öfkeli soluklar veriyor ve beni bir sağa bir sola sallıyordu. "Beni katil edeceksin sen Asel! Adamın üstüne atlamak nedir kızım?" dedi dişlerinin arasından. "Tuna bıraksana kızı!" dedi Sedef beni onun elinden almaya çalışarak ama Tuna bırakmamaya kararlıydı. Hatta beni hala sallayıp duruyordu. "Ya bir anlık sevinçle oldu plastik enişte. Sallamasana beni! Beynim aktı." "Sen hala konuşuyor musun bir de? Geçin zıkkımlanın, delirtmeyin beni!" Uzay da çatılan kaşlarıyla karşısına dikildiğinde ona öfkeyle bakıyordu. "Asel'i bırak!" "Sen hiç karışma lan!" diye gürledi Tuna. "Kapat şu televizyonu, masaya geç!" Uzay Tuna'ya doğru bir adım atmıştı ki kaşlarımı kaldırıp yapmaması için uyardım. Zira işin ucunda uzaylımın kapıya konması mevzu bahisti, yoksa Tuna'yı dilimle bir güzel ben de paralardım. Uzay bunun üzerine dişlerini sıktı ve Sedef'in üzerini donattığı masaya yöneldi. Bazı zamanlarda o masum halinin yerini delici bakışlar alıyordu ama benim tek kelimem onu yola getirmek için yeterli geliyordu. Dünkü kilitli kapıyı zorlanmadan açmasının üzerine, onun daha neler yapabileceğini kestiremezken en azından bana bağlı olmasına müteşekkirdim. Tuna pijamamın yakasındaki eliyle beni küçük bir çocuk gibi masaya yaklaştırdı ve Uzay'a en uzak sandalyeyi çekip, "Otur ve yemeğini ye Ase…