FİNAL 1 ❄ Kimsesiz

❄ "Ben şimdi kimsesiz mi kaldım?" ❄ ❄ Eve doğru hızlı adımlarla yürürken birkaç kez yeri boyladığım, hatta yeri boylamayı geçip panda gibi yuvarlandığım doğruydu. Değer kazanan Lira beni bir kez tutmuştu çok şükür ki. Diğerlerinde tutamamıştı çünkü Kral ve yaveri ara ara birbirlerine girmiş, "Sen yaralı olmasaydın" ile başlayan, "Yaralı olmasaydım ne olurdu?" ile devam eden cümlelerden sonra yumruklarını havalarda uçuşturmuş, ara ara da öpüşüp koklaşmışlardı ve Lira da onlarla ilgilenmek zorunda kalmıştı. Üçü bir akşam meyhaneye dalmış ve ikisi kör kütük sarhoş olarak dışarı çıkan iki ayyaş gibi davranmasalar eve daha hızlı varabilirdik belki. En sonunda camiden yeni çıkmış ve eve giderken bu ayyaşlarla karşılaşmış bir dayı gibi yakalarını kavrayıp kafalarını tokuşturmak zorunda kalmıştım. Evet, ikisi de benden en az bir 20 santim uzundu, hatta biri kral, diğeri asker başıydı ama buna rağmen artık nasıl çığırımdan çıkmışsam bu yaptığıma ben bile şaşırmıştım. Neticeye baktığımızda ise şu an ikisi de suçlu iki çocuk gibi beni takip ediyorlardı. Lira mı? O da şu an panda bakıcısı oluyordu çünkü benim yerlerde yuvarlanma kabiliyetim beni bile şaşırtmıştı. Sonunda yazlığın önüne vardığımda koşarak birkaç basamak olan merdivenleri çıktım. Kapıyı var gücümle çalmaya yeltenmiştim ki ilk vuruşumda hemen aralandı. Bu da içime ufak bir korku tohumu ekti ama kendimi rahatlatmaya çalıştım. Kerime buraya gelmiş olamazdı çünkü tam aksi yöne gittiğini görmüştüm. Üstelik Kral Eren onu yaraladığını söylemişti. Üstüne üstlük askerlerini de peşine salmıştı ve onlardan aldığı rapora göre manyak hala kaçıyordu. Kadın bir günde manyaklıkta top 10'a hızlı bir giriş yaparak zirveye yerleşmişti. Hayır, Veli'yi vurmak ne demekti? Koskoca kralı ve Mısır'ın gizli varisi Aselpatra'yı vurmaya çalışmak peki? Al yedin sonunda domdom kurşununu bir yerlerine. Kemerli girişten ışık hızıyla eş değer hızda geçerken salonu hızla taradım. Salon ben en son bıraktıysam öyleydi. Kimse olmaması bir yana masa bile öylece duruyordu. Belki de üst kattaydılar. "Civciv!" diye bağırdım, salondan çıkarken. "Sedef! Tuna! Yavuz! Acil durum var! Yurtdışına kaçmalıyız!" Peşimden gelen üçlüden Veli, "Sedef ve Tuna evde değillerdi zaten," dedi. Kısa bir an merdivenlerde durup alt basamakta duran Kral Eren'in hemen arkasındaki Veli'ye baktım. Hala acı çektiğini belli eden bir şekilde yüzü buruşmuştu. Allah'tan onlarda da tutkal diye bir şey varmış da yapıştırmış Lira zamanında. Yoksa az kalsın nalları dikiyormuş Asker Başı Veli. Gerçi o tutkal değildi ama konumuz şu an bu da değildi. "Nasıl evde değiller? Yoksa benim evde olmadığımı anlayıp beni aramaya mı çıktılar?" "Hayır," dedi ve kısa bir an gözlerini kaçırdı. Bu da kötü bir şeylerin olduğunun habercisi gibiydi. "Hastaneden aradılar," dedi hemen. "Bir kaza mı ne olmuş. Apar topar gittiler." "Doğruyu söyle!" dedim sert bir sesle. "Doğru zaten," dedi savunmaya geçer gibi. "Ama Uzay ve Yavuz evdeydiler." Kısa bir an yüzünü inceledim, ona hiç inanasım gelmese de üzerinde durmadım. Aslında duramadım çünkü Yavuz ve Uzay'ı en acil şekilde bulmam gerekiyordu. O yüzden önüme dönüp merdivenleri tekrar hızla çıkmaya başladım. "Uzay!" diye bağırdım tekrar koridordan. "Yavuz!" "Dağılıp arayalım," dedi Lira. "Neyi dağılıp arıyorsun be?" diye çıkıştım. "Düşük gelirli olmasına rağmen Amerikalı John'un bilmem kaç odalı evi mi sandın sen burayı? Topu topu üç oda var zaten." Çıkışmamla dudaklarını birbirine bastıran Lira'yı es geçerek hemen kendi odama bakmaya yeltendim ama kapı kilitliydi. Kapıya vurdum bu kez. "Uzay içerde misin? Uzay! Benim, Asel." Eren koluma dokununca ona baktım. "Laehesis o odayı sen kilitlemiştin." Farkındalıkla alnıma vurdum. Tabii ya, biz pencereden atlamıştık. O halde benim odama hiç gelmemişlerdi çünkü gelmiş olsalardı Uzay kapıyı kırar yine de içeri girerdi. Koşup önce Tuna ve Sedef'in odasına sonra ise Tuna'nın çalışma odasına baktım. İkisi de boştu. İçimi saran korkuyla arkamı döndüğümde üç kişinin gözlerini de üzeri…