37🔱Beklenmeyen Yasaklar

⭐ "Ben de Asel. Aselpatra diyenler de yok değil ama. Keyifler nasıl?" ⭐ ⭐ Güven önemli bir duygudur. Karşında duran kişiye karşı en ufak bir güvensizlik yaşıyorsan gardını asla indirme , demişti babası. Varl hayatı boyunca onun her sözünü bir kural bilip uygulamıştı. Ta ki bugüne kadar. Bugün hırsı gözünü kör etmiş ve gardını istemeden de olsa düşürmüştü. Bu da ona pahalıya mal olmuş ve ölümün soğuk nefesini enfesinde hissettirmişti. Kulaklarında kendi adı yankılanıp dururken gözlerini aralamaya çalıştı ama ilk seferinde başaramadı. İkincide de... Ne zaman ki bedeni de sarsılmaya başladı işte o an gözleri de açıldı. Karşısında duran yüzün bulanık görüntüsü yavaş yavaş netleşirken ismi yine tanıdık dudaklardan dökülmeye devam etti. Görüntü netleşti ve o fazlasıyla kan kaybettiğini, bu yüzden de sanrılar gördüğünü anladı. Yine de konuşmamak için kendine hakim olamadı. "En azından..." dedi ve inledi. "Ölürken görmek istediklerim listesinde ikinci sırada yer alıyorsun." "Birinci sıradaki kim seni lanet olası?" diye tısladı Lyra. Gerçek olduğunu anlayınca Varl gözlerini birkaç kez kırpıştırdı. "Lyra?" "Dua et yaralısın," diye tısladı kız. "Yoksa birinci sırada olmadığım için seni ben öldürürdüm." Varl'ın açılmamaya direnen gözleri sanki komut almış gibi ardına kadar açıldı. Hala onun yanında olan varlığına inanamayarak küçük yüzünü süzdü. Çekik ama iri gözleri karanlığı deler gibi keskince parlıyordu. Dişlerini kenetlemiş olmalı ki çene kemikleri hafifçe belirginleşmişti. Kısa, koyu renk saçları üzerine eğildiği için yüzüne dökülmüştü. Onu izlerken çektiği yoğun acıyı bile unuttu bir an. Karanlıkta yüzünün her ayrıntısını görmesi ise şaşılacak şeydi. Belki de kızı daha önceleri o kadar çok incelemişti ki, aslında şu an gördükleri o anların eseriydi. "Senin..." dedi yüzünü hem acıdan hem şaşkınlıktan buruşturarak. "Burada ne işin var?" "Gerçekten mi?" dedi Lyra. "Gerçekten bana söyleyeceğin ilk şey burada ne işim olduğu mu?" "Ha-haklısın," dedi Varl, kekelemesine neden olan şey duyduğu keskin acı kesinlikle değildi. "Ama... Burada ne işin var? Sen... Sen keşif için kuzey bölgesine gitmiştin." Kuzey bölgesi maden alanıydı ve orada iletişim yoktu. O yüzden kızın uzun bir süre olanlardan haberi olmayacağını ve orada güvende olacağını düşünmüştü. Aksi takdirde burada bu kadar rahat olamazdı. Her ne kadar zaman bu gezegene göre Sbrion'da yavaş işlese de aklının onda kalması demek mantıklı hareket edememesine yol açardı. Peki aklı neden bu kızda kalacaktı? Bu sorunun cevabı onun için netti ama her şeye karşı cesur olan o asker bunu dile getirecek cesarete hiç sahip olamamıştı. "Kapa çeneni!" diye tısladı kız dişlerinin arasından. "Ve şükret ki buradayım, yoksa Erian seni sevgilisinin klonundan daha önce delik deşik etmiş olurdu." Varl duyduklarıyla doğrulmaya çalıştı ama Lyra omzuna bastırıp buna engel oldu. "Birkaç dakika daha uzan. Kurşunu çıkaramadım ama Yaraya Tutax yapıştırdım. Tıbbi müdahaleye kadar kanamayı kontrol altına alır en azından." Varl başını aşağı eğip karnına baktı. Tişörtü yukarı sıyrılmış açığa çıkan yaranın üzeri ise tutax denen güçlü bir tampon yapıştırılmıştı. Tampondaki madde en azından hem acısını biraz almaya başlamış ve doku onarımını sağlamaya başlamış, hem de kanamayı durdurmuştu. Gözlerini tekrar kıza çevirdi. Ölümden dönmüş olsa da onu gördüğünden beri içinde bir yerlerde bir çocuk taklalar atıyordu sanki. "Nasıl burada olabilirsin?" dedi yine kendine hakim olamayarak. "Kuzeyde olanlardan haberinin olması imkansız." "Doğru," dedi Lyra. "Kral gelip beni bulmasaydı, senin salaklıklarından ancak günler belki de haftalar sonra haberim olurdu. En azından o doğru kişilerle ilerlemeyi seçti. Senin aksine!" Varl, onun iğneli sözlerini duymazdan geldi. "O halde her şeyden haberin var," dedi bambaşka şeyler söylemek istese de. Kız ona uzun uzun baktı. "Elbette var, seni aptal." Kızın hakaretlerine sen çıkarmadı çünkü gerçekten hayatı boyunca bu denli aptal olduğu an nadirdi. Diğer aptal olduğu anlarda da bu kız kesin…