33🌟Aşk Kapanı

🌟 "Kötü rüyalar sana hiç uğramasın, sevgimizin ağlarına takılsın ve gün ışıklarıyla yok olsun." 🌟 🌟 Çıplak ayaklarımla çimlerde yürüyorum. Güneş tam tepede, ışıl ışıl. O kadar güzel parlıyor ki çimlerde bir çocuk gibi koşmaya başlıyorum. Tam o an da güzel bir şarkı çalıyordu kulağıma. Aniden duruyorum. Hatta bu öylesine güzel bir şarkı ki bir an gözlerimi kapatıyorum. Sonunda başımı çevirip kimin söylediğine bakıyorum ve Uzay'ın parlayan mavi gözleri hemen gözlerimi buluyor. Öyle içten bakıyor ki bana içim ısınıyor adeta. Ama şarkı söylemeyi birden kesiyor ve güzel sesini benden esirgerken mavi gözlerini de başka bir yöne çeviriyor. Bakışlarını takip ediyorum ve onu görüyorum. Uzay'ı... Başımı hızla arkama çevirirken Uzay'ı aynı yerinde buluyorum. Şaşkınlıkla dolarken yine diğer Uzay'a bakıyorum. İşte o an gök birden kararıyor. Bir an da her yer kapkaranlık oluyor. Gözlerim karanlığa alıştığında artık yazlığın bahçesinde olmadığımı da anlıyorum. O koltuktayım yine. Ve karşımda yine Uzay var. Tam duvarın önünde ama onun gerçek Uzay olmadığını biliyorum artık. "Asel'im," diyor bir ses. Tanıyorum sesini. İşte bu benim Uzay'ımın sesi... Diğer duvardaki hayalet kapı açıldığında onu görüyorum, derin bir nefes alıp rahatlıyorum. Koltuktan kalkıp ona gitmek istiyorum ama karşımdaki sahte Uzay başını iki yana sallıyor. Kelepçeler yine kollarımı çevreliyor. "Sen benim kraliçemsin," diyor. Bir umut benim Uzay'ıma bakıyorum ama o artık az önce bulunduğu yerde değil. Kapı kapanmış. O yok olmuş. Her şey yavaş yavaş yok oluyor sonra. Sadece karşımdaki adam ve ben kalıyorum geriye. Sadece o ve ben... Yataktan neredeyse sıçrayarak uyandığımda art arda aynı şeyi sıralamaya başladım. "Ben senin uzay mekiğine de, kraliçene de... Ben senin uzay mekiğine de, kraliçene de..." Ardından ettiğim küfürleri söylemiyorum bile ama güzel ve yaratıcı küfürler olduğuna sizi temin edebilirim. Hayır, sen tut uzaylı ol, teknolojinin de dibine vur, üstelik klonlama teknolojisini de sil süpür ama gel Asel Deniz'den kraliçen olmasını iste. Galakside bir tane normal canlı olmadığına yemin edebilirim ama ispatlamak zor tabii. Yahu, git klonla işte, ne bileyim, Adriana'yı, Gigi'yi, Angelina'yı. Asel kim yani? Asel bir garip atanamamış öğretmen. Kurban olduğum galakside nedir bu atanamamış öğretmenlerin çektiği? Zaten vuran vurmuş bize, bir Şarbon gezegeninden darbe yemediğimiz kalmıştı, o da oldu. Ettiğim küfürler arasında bir an soluklanırken bir şey kafama dank etti. Üzerimdeki örtüyle kısa bir bakışma yaşadım, sonra yavaşça üzerimden çekip bacaklarıma baktım. Elbette bunu uzaylıların organ ya da uzuv mafyalığı yaptığını düşündüğüm için yapmamıştım. Sağ bacağımı dizden kırdım önce sonra kendime doğru çekip üzerimdeki taytın ucunu yukarı sıyırdım. Bileğimin biraz üzerinde duran bileklik gibi görünen o kelepçeyle de kısa bir bakışma yaşadım. Sonra hafifçe eğildim ona doğru. "Ses kontrol, ses kontrol!" dedim garip bir yüz ifadesiyle. "Beni duyduysanız, size küfretmedim. Benim isyanım dünyaya. Hele sen Kral Eren olduğunu iddia eden ve kim olduğu hala belirsiz olan uzaylı... Sana küfreden karşısında beni bulur. Cadaloz ablama da selamlar." Allah'ım umarım toparlayabilmişimdir. Yoksa manyak evi basacak. Elbette ki bu zımbırtıyı çıkarmamışlardı. Sadece ışıkları artık yanmadığından daha çok bir bileklik gibi duruyordu ama her ne işe kalkışırsam bundan manyağın haberi olmasına yarıyordu. Onun için çok dikkatli olmalıydım. Dikkatli ve ben... İnşallah olurdum, yoksa hapı yutacaktık. Işıklar birden gidince bunun küfürlerime karşı bir mesaj olduğunu hemen anladım ve kendimi tutamayarak çığlığı bastım. Ben çığlığı bastım basmasına da çok geçmeden odayı da birileri bastı. İti an çomağı hazırla diye ben buna derdim işte. Kalbim gümlemeye başladı, ilk giren siluet tanıdıktı, Uzay'ın siluetiydi bu ama çakma Uzay da olabilirdi ki az önce ettiğim küfürlerden sonra eve ışınlanmış olması yüksek bir ihtimaldi. Arkasından giren de Değer Kaybeden Lira'ydı kesin. Uzay'ın silueti bana yak…