28 🐛 Travma Maratonu

🌟 "Hazır olduğunda sana her şeyi anlatacağım kardeşim ama önce seni şu sinsi heriften kurtarmam lazım." 🌟 🌟 Dışarıdaki yoğun rüzgar arabanın uğultusuna karışırken Tuna yanındaki adama arada yan bakışlar atarak arabayı kullanmaya devam ediyordu. Arada sırada içinden, 'Bu herifin sevilecek ne tarafı var?' diye geçirmeden de edemiyordu elbette. Sarı uzun saçları ve mavi gözleriyle sanki İngiliz kraliyet ailesine mensup bir prensmiş gibi görünmesi dışında konuşmaları bile bir garipti. Tramva meselesi hala aklında soru işaretleri çiziyordu ve bugün bu konuyu halledecekti. Net olarak adamın rol mü yaptığını, yoksa gerçekten bir kaç tahtasının mı kırıldığını bugün net olarak açıklığa kavuşturacaktı. Elbette ki temennisi ilkinden yanaydı, öyle bir durumda tekmeyi vurup onu kapı dışarı ettiğinin hayali bile sırıtmasına yetiyordu. Bir de şu an arka koltukta oturan ikili vardı. Bu herif yetmezmiş gibi bir de ortaya korumaları ve gizemli iş adamı babası çıkmıştı. Bu konuda da şüpheleri yok değildi ve yolun yarısını bu üçlüğü sorularla sıkıştırmakla geçirmişti ama Veli denen esmer herif her şeyi öyle mantıklı açıklıyordu ki Tuna kendini itiraz bile edemezken buluyordu. Bir de şu herifin babasının kim olduğunu öğrenebilseydi keşke ama ne mümkün? Veli ser verip sır vermiyordu. Kıza sorduğu sorular ise ya cevapsız kalıyor ya da Veli tarafından cevaplanıyordu. İşin aslı Tuna'nın gözü kızı pek tutmamıştı zaten, oğlan daha güvenilir gibi geliyordu. Ve fazla zeki... Ailesiyle ilgili bir şeyler bildiğine neredeyse emindi. Bunu ise Veli'yi yalnız yakaladığında soracaktı. Hastanenin yakınlarındaki evine girdiklerinde üzerine çeki düzen verdikten hemen sonra hastanedeki Psikiyatrist arkadaşı Derya'yı arayıp dışarıdaki tüm randevularını iptal edip hastaneye gelmesini söylemişti. Durumla ilgili ince detaylara girmeden bir açıklama yapmak zorunda da kalmıştı elbette. Nedenini açıklamadan bir doktoru haftasonu planlarından alıkoyamazdı neticede. Yüzündeki kızarıklık ve alnındaki şişliğe ise bir çare bulamadığından çok da üzerinde durmadan evden ayrılmışlardı ama bunların hesabını elbet bu sarı zibididen soracaktı. Şimdilik ona karşı kendini tutuyordu, Asel ve Sedef'le daha fazla bozuşmamak için ama bu herifin hastane kontrolü sonrası hele bir yalan söylediği ortaya çıksın, işte o zaman çırasını yakacaktı. Hastaneden içeri girdiklerinde Tuna kendi odasına yönelmek yerine direkt hastanenin psikiyatri bölümüne yöneldi. Uzay etrafı incelerken Veli'nin gözü Tuna'nın üzerinden hiç ayrılmıyordu. Kızın gözü ise hep Uzay'ın üzerindeydi. Koruması olduğu için bu doğal gibi görünebilirdi ama Tuna kızda daha başka bir şey seziyordu. Bakışlarında hoşuna gitmeyen bir şey vardı. Psikiyatri bölümünün kapısında durduklarında Veli'nin gözlerine şüphe yerleşti ama Tuna umursamadan kapıyı çaldı. Derya'nın içeriden gelen ve girmesini belirten sesiyle Tuna kapıyı açıp içeri girdi. Derya her zamanki gibi masasının başında muhtemelen bir hastasına ait olan raporları inceliyordu. Derya üniversiteden beri arkadaşıydı. Tuna hastaneyi idare etmeye başlayınca da ona hastanesinde çalışmasını teklif etmişti, kız tereddüt etmeden kabul etmişti. Zira Özel Tekin Hastanesi prestijli bir hastaneydi. Eh, sahibini ile yakın arkadaş olması da hastanede çalışması için fazlasıyla olumlu bir etkendi. Derya başını kaldırıp Tuna'yı görünce gülümsedi. Ufak tefek bir kızdı, güzeldi de. Uzun sarı saçları beline kadar uzanıyordu. İri yeşil gözleri ise her daim elmas parçaları gibi parlıyordu. 32 yaşındaydı ama ilk gorüşte kesinlikle yirmili yaşlarının ortalarında gibi duruyordu. Yavuz bir ara ona abayı fena takmıştı ama kızın o sıralarda düğün hazırlıkları içinde olması onun hislerine güçlü bir darbe indirmişti. Gerçi Derya anlatmamış olsa da Tuna onu uzun zamandır tanıdığı için kocasıyla evliliklerinin hiçbir zaman yolunda gitmediğini anlamıştı. Bunun kanıtı da bir kaç hafta önce tek celsede boşanmaları olmuştu. "Hoş geldiniz, oturun lütfen," dedi Derya oturmaları için masasının önündeki deri kolt…