27🌟Kayboluş

🌟 "Civciv ben eks oluyorum galiba." 🌟 🌟 Sedef hala uyuduğu için sabah kahvaltısı işi bize kalmıştı ama bundan şikayetçi değildim. Civcivimle birbirimize gülüşe gülüşe, koltukta sızmış Tuna'ya rağmen hem de, mükellef bir kahvaltı hazırlamış ve kamuoyunun beğenisine sunmuştuk. Koltukla birleşmiş Tuna'yı uyandırdıktan sonra ise ilaçladığımız karısını geçmiştik. Onlar toparlanıp gelene kadar da Yavuz, Veli ve Kerime gelmiş ve masada yerlerini almışlardı. Sedef en azından iyi olduğumu görünce hastane kontrolü fikrinden vazgeçmişti, biraz mide bulantım hala vardı ama bunu ona elbette ki söyleyecek değildim. Şimdi ise yemek masasında yanımda oturmuş gözlerini tabağına dikmişti, kocasına trip atanlarda bilin bakalım bugün kim vardı? O benim yanıma oturunca uzaylı civcivim mecburen masanın başına geçmiş ve sanki evin reisi oymuş gibi bir imaj çizmişti. Tuna ise belki de ilk defa Uzay ve benimle ilgilenmek yerine kaçamak bakışlarla karısına bakıyordu, bir haltlar yemiş ve bunu nasıl düzelteceğini bilmeyerek karısına yavru köpek bakışları atanlarda bilin bakalım bugün kim vardı? Aralarındaki gerilim alınmayacak gibi değildi, zira o gerilim hattı neredeyse hepimizi titretecek cinstendi. Tuna'nın yanına oturmuş olan Yavuz'la bakışlarımız birleşince kaşlarım ve gözlerimin akrobatik hareketleriyle Tuna ve Sedef'i işaret ederek ne yapacağız bunları der gibi baktım. O da garip bir akrobatik mimikle cevap verirken ne demek istediğini anlayamadan Sedef, "Kafana ne oldu?" diye söze girdi. Kime söylediğini ilk anlayamasam da, çünkü bunu hala yemeğine bakarak sormuştu, Tuna'nın şiş alnını görünce ona sorduğunu anlamıştım ama Tuna'nın bunu anlaması biraz uzun sürdü tabii. Herkesin ona baktığını fark edince, "Benim mi?" dedi ani bir şaşkınlıkla. Saçı başı dağılmış, gözlerinin altı hafifçe morarmıştı. Alnının ortasında gerçekten gözardı edilemeyecek bir şişlik vardı. Bu da yetmezmiş gibi sağ yanağı da hafif morarmıştı. Dayak yediği anlaşılsa da o dayağın Uzay tarafından atıldığı hala sırrını koruyordu. Aslında şu an dayak yemiş olmasından daha çok alenen ben dünden kalmayım diye bağırıyordu ama kimse bu konu hakkında tek kelime etmemeye yeminli gibiydi. Sedef kirpikleri arasından ona baktı. "Burada tek boynuzlu at gibi görünen senden başka biri var mı?" Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırırken, "Kapıya çarptı," dedi Uzay. Tuna'nın kısılan gözleri ona döndü. "Sen nereden biliyorsun?" dedi şüpheci bir tonda. Dün yaşananları hatırlamadığını biliyordum çünkü hatırlasaydı böyle sakin durmazdı ama Uzay belli ki bazı şeyleri hatırlatmadan durmayacaktı. "Seni içeri ben taşıdım," dedi omuz silkerek. "Sebep?" dedi Tuna. Uzay, "İçmiştin," dediğinde gözleri daha da kısıldı. "Asel ile tüm gece seninle ilgilenmek zorunda kaldık." Sessizliğini koruyan Yavuz kıpırdandı, Sedef aniden başını kaldırıp önce kocasına sonra bana baktı, Tuna'nın kısılan gözleri aniden irileşti. "Ne oluyor be size?" dedim kaşlarımı çatarak. "Sanki ilk defa içiyor bu adam. Ayyaş herifin teki değil mi bu?" Sedef aniden, "Bir şey söyledi mi?" diye sordu. Ne saçma soruydu bu? Bunlar hep ilaçtan tabii. "Elbette bir şey söyledi Sedef, kocanı tanımıyorsun sanki. Bu içince susmuyor ki," dedim yüzümü ekşiterek. "Kardeşim benim diye sırnaştı durdu." "Eh, her zamanki şeyler desene," dedi gülerek. "Ee yani," dedim ben de gülerek. "Bu ayyaşın kardeşi olacak değilim ya?" Tuna bugün her şeye alınma gününde olmalı ki yüzü yine düşmüştü. "Belki de öylesindir," dedi birden Veli. Masanın diğer başında Kerime'nin hemen yanındaydı. Yavuz ona yeni kıyafetler vermiş olmalıydı ki üzerinde bugün siyah ince bir kazak, koyu bir kot ceket vardı. Uzun siyah saçlarının yarısını başının üzerinden toplamıştı ve pürüzsüz yüzü daha bir açığa çıkmıştı. Hafif çekik siyah gözleri cam gibi parlıyordu. "Anlamadım," dedi Tuna ona bakarak. "Ne?" Veli'nin gözleri daha da kısılınca siyah gözleri daha az görünür oldu. Bir kaç saniye Sedef, Yavuz ve Tuna arasında dolaştı gözleri. Sonra yanında sessizliğe gömülmüş Kerime'ye g…