20🌟Yeni Aile

🌟 "Ben ailenizden biri değilim ki Sedef." 🌟 🌟 Yavuz'u bin bir yalanla kandırıp yoldan bir taksi çevireli yaklaşık yarım saat falan oluyordu ve sanırım cebime henüz girmiş bir iki kuruşta bu taksiye zor bela yetecekti. Ben taksinin önünde otururken Uzay, Veli ve Kerime de arka koltuktaydı ve Kerime denen kırmızı dudaklı yarasa balığı gözlerini uzaylımdan hiç ayırmıyordu. Allah'tan aralarında Veli vardı da uzaylı civcivime çok yaklaşamıyordu. Veli ise onlara her baktığımda sırıtıyor ve Uzay'ın kötü bakışlarına maruz kalıyordu. Bir de Tuna'dan bozma sözlerine tabii. "Kıza bakma lan! Sadece bana bakacaksın!" Bilmeden bir Kaniş Güvesi daha yetiştiriyoruz Allah'ım. Dünya buna hazır mı bilmem ama ben kesinlikle hazır değilim. Taksi sonunda yazlığın önünde durunca ucu ucuna yetiştirdiğim parayı adama verip indim. Araba dönüp uzaklaşırken Veli'ye evi gösterdim, Kerime kimdi ki onu kaale alacaktım yani. "Burası da bizim fakirhane işte." "Evinize fakirhane ismini mi verdiniz?" dedi Veli gülerek. Göz devirdim. "Al birini vur ötekine, alçakgönüllülük ifadesi o." "Gönlünüz ne alçaklık yaptı ki?" dedi ama benim ifademden sonra güldü. "Şaka yapıyorum, alçakgönüllülük ne demek biliyorum. Hem evinizi de biliyorum zaten." Gözlerim kısıldı. "Nasıl?" Kerime homurdanarak söze girdi ama bana değil Uzay'a bakıyordu. "Erian'ın kapsülündeki sinyali takip ettik. Eve girip biraz araştırdık. O..." Bir an durdu ve düşündü. "Hah! Kafenin," dedi sonunda. "Broşürünü bulduk, o yüzden oradaydık. Uzay aracımızda şurada zaten." İşaret parmağıyla Tuna'nın evinin iki yanınındaki evi gösterdi. Gözlerini kısıp entel diye tabir edilen psikolog Aysel Teyzenin evine baktım. Ev aynı şekilde duruyordu. Önünde, arkasında, yanında, yöresinde bırak bir uzay aracı olmasını -Aysel Teyze yurt dışına yerleştiğinden beri- uzun zamandır kimse uğramamasına rağmen tek çöp bile yoktu. Kız bildiğin uzay aracı diye Aysel teyzenin evini gösteriyordu. "Veli az gelsene sen ya," deyip Veli'nin koluna sarıldım ve onu Kerime'den biraz daha uzaklaştırdım. Uzay hemen beni geri itip Veli'nin kolunu kavradığında beni şaşırtmayarak, "Ben getiririm, sen dokunma!" diye çıkıştı ve Veli'yi neredeyse sürükleyerek biraz daha ilerletti. Onu durdurmasaydım şayet Konya'ya kadar bile götürebilirdi. Kerime kısık gözlerle ne yapmak istediğimizi anlamaya çalışırken, "Ne oldu?" dedi Veli merakla. Ona doğru hafifçe eğildim, Uzay da aynısını yaptı ama onunkisi daha çok biraz daha yaklaşırsam, "Asel daha fazla yaklaşma!" demek içindi. "Tanıdığım çok iyi doktorlar var," dediğimde Veli dikkatle ağzımdan çıkanları dinliyordu. "Türk hekimleri dünyanın en iyi hekimleridir ve ben iki doktorla aynı evde yaşıyorum. Gerçi Tuna'yı dünya üzerindeki itibarımızı biraz sarsıyor ama olsun. İstersen Kerime'yi yarın götürüp bir baktıralım." "Anlamadım," dedi Veli kafası karışmış gibi. "Neyini anlamadın be?" diye gürleyince yerinden sıçradı. "Kız olmayan şeyler görüyor." Elimle Aysel Teyze'nin evini işaret ettim. "Uzay aracı varmış da, şuradaymış da. Kafayı kırmış var ya bu. İyi ki gelirken seni boğmaya falan çalışmadı. Verilmiş sadakan varmış Asker Başı Veli." "Ama uzay aracımız var, doğru söylüyor," dedi bu kez çekingen bir sesle. "Yahu biz yok mu dedik? Şarbon gezegeninden balıklama dünyaya atlamadınız herhalde. Sorun kızın olmayan bir uzay aracını göstermiş olması. Aysel Teyzenin evini uzay aracı görüyor. Belki de hayalet bir uzay aracı görüyor manyak." "Ama hayalet bir uzay aracımız var," dedi Veli bu kez de. "Adı da Casper değil mi?" dedim sinirden gülerek. "Ne?" Uzay başını dikleştirdi. "Bir çizgi film karakteri. Sen bilmezsin." Veli allak bullak olmuş bir yüzle başını kaşırken Kerime bize doğru gelmeye başladı. "Al, manyak da geliyor! Gel gel, şirofren manyak seni. Ama dur bir dakika! Aracı oraya park etme! Aysel Teyzeye mal gelecek, mal!" "Gerçekten seni anlamıyorum," dedi buruşturduğu yüzüyle. "Anlama zaten," dedim ben de onun gibi yüzümü buruşturarak. Sonra yine Veli'ye doğru eğilip fısıldadım. "Bak ben bunu eve sok…