12🌟Tatlı Sensin

🌟 "Her şey Uzay'a yasak zaten!" 🌟 🌟 Aynı anneden doğmak insanları aynı kişilikte yapmıyordu. Mesele Tuna ve Yavuz'u ele alalım. Tuna tam bir kafa ütümele makinesiyken, Yavuz pamuk gibiydi. Görünüşleri bile birbirine benzemezdi, benim Tuna'ya Yavuz'dan daha çok benzediğimi söylesem yalan olmazdı yani. İki kardeş tamamen birbirinden farklıydı anlayacağınız. Dikkat ettiyseniz di'li geçmiş zaman kullanıyorum. Sinirliyken bir insan Tuna'ya bu kadar mı benzerdi? Bugünkü dersimizden çıkarmamız gereken sonuç şuydu: Kardeşler olur olmadık zamanlarda birbirlerine benzeyebilirlerdi. "Yavuz dur ya!" dedim ona ahtapot gibi sarılarak. "Ulan sen kimsin de benim kardeşimi öpüyorsun?" diye bağırdı Yavuz, beni önünden çekmeye çalışarak. "Yanağımdan öptü ya, masumane yani. Gerçekten." "Yemem kızım ben bu yalanları! Tamam, mutlu ol diye eyvallah ettik ama öyle kolay da seni yedirmeyiz kimseye!" "Ben Asel'i yemedim," dedi Uzay. Muhtemelen Yavuz'a sarılı durduğum için öfkeli öfkeli ona bakıyordu. İnşallah bir yerleri yıkmaz! "Yemedin mi?" dedi Yavuz bağırarak. "Bir de yeseydin!" "Canı acır!" dedi Uzay dişlerinin arasından. Yavuz adeta kükredi. "Acımasa yiyeceksin yani!" "Tadı güzel ama yine de yemem." Ay sıcak bastı. İçimdeki fil yine hareketlendi. "Ne diyorsun oğlum sen? Suratını dağıtacağım, bırak Asel!" "Ya Yavuz yanağımdan öptü diyorum." "Ben de bunu yedim öyle mi?" Zemin titredi. Bu kez öfkeyle sesini yükselten Uzay'dı ki, beni geri çekip Yavuz'un karşısına da dikilmişti. "Sen yiyemezsin!" Yıkacak ortalığı yine! Allah'ım bu Uzaylı civciv en sonunda İstanbul'u başımıza yıkacak! Yavuz onun yakasını kavramaya yeltenmişti ki Uzay'ı hızla geri çektim. "Yanlış anladın civciv. Öyle demek istemedi Yavuz." Uzay öfkeli öfkeli yüzüme bakarken Yavuz'un çalan telefonu sonunda imdadımıza yetişti. Yavuz kısa bir an durup Uzay'ı dövmekle cebindeki telefona cevap vermek arasında kaldı ama mantıklı bir karar verip cebinden telefonunu çıkardı. Ekrana bakınca titredi ve telefona bir an cevap vermeyecek gibi oldu ama sonunda cevapladı. "Efendim yenge!" dedi tereddütlü bir sesle. Korkusunum nedeni de şimdi belli olmuştu. Neyse ki kısa bir an da olsa bizi unutmuştu. "Yemeğe mi geleyim?" Gözlerini bana çevirip yutkundu. Eee kadının kocasını hapse attırmıştı. Sedef'ten çekeceği vardı. "Yenge benim akşam bir arkadaşa sözüm..." "Başlatma sözüne!" diye Sedef'in sesi o an telefondan dışarı taştı ve Yavuz telefonu hafifçe kulağından uzaklaştırdı. "Tamam yenge. Gelirim tabii! Sen yemek yaparsın da ben gelmez miyim? Ben senin elinden zehir olsa içerim." Peşin konuşma bence Yavuz! Kısa bir an karşı tarafı dinleyip telefonu kapattı ve alnını ovaladı. "Bittim ben! Birincide yırtmıştım ama bu kez kesin beni öldürecek. Yandım ben! Kesinlikle kurtuluşum yok bu sefer!" Gözlerini hızla bana çevirip, "Buldum," dedi. Yerden bir taş alıp birden elime tutuşturdu. "Vur bana Asel. Şöyle hastanelik olacağım türden olsun ama." "Ne?" dedim irileşmiş gözlerle. "Hadi! Başka yol yok!" "Saçmalama Yavuz ya! Delirdin-" Taş birden elimden çekildi ve Uzay önüme geçti yine. "Ben vururum!" Hızla üzerine atladım. "O deli, bu ondan deli ya! Şaka yapıyor Yavuz. Ona vurmayacaksın civciv!" "Azıcık vursaydım." "Hayır!" diye şiddetle bağırdım. Yavuz bizi unutmuş derdine yanarak ileri geri yürürken sonunda Uzay'ın elinden taşı alabilmiştim. Hayır, bir kaç dakika önce Uzay'ı Yavuz'dan korumaya çalışırken durum ne ara tam tersi hale gelmişti onu da anlamamıştım. Artık kalbim bu aksiyona dayanmıyordu. Dahası o kalbe oturmuş filin de her an içimde bir Ankara savaşının daha patlak vermesine neden olacağını hissediyordum. Ama bu kez filin sahibi Timur imparatorluğunun sahibi Timur Han değil de civcivlerin hanı Uzay, Esir düşecek olan ise Osmanlı devletinin hükümdarı Beyazıt değil de biçare ben olacaktım. Silkelenip bu garip benzetmeyi kafamdan atmaya çalışırken, "Hastane de beni kesmez ki zaten," dedi Yavuz. "Hem Sedef beni orada daha rahat öldürür. Ne yapacağım ben ya?" "Ya sen niye Tuna'yı içeri attırdın ki z…