1. Bölüm

Adım Alis. Latince kanat demekmiş. Alis grave nil yani kanatlari olana hiç bir şey ağır gelmez. Yanlış kişiye verilmiş bu isim çünkü o kanatlar benim omuzlarıma hep fazla ağır geldi. Fransızca’da ise “asil, soylu, dürüst karakterli” anlamına gelirmiş. Babam, kızım dürüst karakterli biri olsun diye koymuş ismimi. Öyle de oldum Ama yine de bu ismi kendime hiçbir zaman ait hissetmedim. Benim gibi birine daha füsunkar, daha gösterişli bir isim yakışmazdı zaten. İsmim sade ve kısaydı bana göre en iyisi buydu. Lise son sınıftaydık Aralık ayının o dondurucu gri soğuğu okula çökmüştü. Yaklaşan üniversite sınavı hepimizin omuzlarına yük olmuştu şuan kütüphaneyedik ve herkes test kitaplarına gömülmüştü bir cam açıktı insanlar yoğun stresten bunalıyordu bu soğukta cam mi açılırdı soğuyu sıcaktan daha çok seviyordum ama üstümde ki sweatshirt inceydi ve camdan rüzgar estikçe sırtıma vuruyordu benim sırtım çok kolay ağırırdı. Okul bahçesinden yükselen neşeli kahkahalar kütüphaneyi doldurmuştu o an bunlar futbol oynayan erkeklerdi bu saatlerde her zaman futbol oynarlardi. Saat bir. O kahkaha sesini duyunca bu pencerelerden bahçeye bakmaya itti beni. Bahçedeki beton sahada bu kış soğuna inat futbol oynuyorlardi sanki ve onun üzerinde siyah bir kısa kollu vardı bir kaç erkekte kısa kolluydu ama dikkatimi ceken her zaman oydu. Nasıl üşümüyordu ki ateş gibi adamdı zaten.Gelen pası kaptı ve hızla kalaye doğru koşuyordu arkadaşlarına bir yandan bir seyler söylüyordu adı sarp. Sarp... Türkçe’de "dik, çıkılması ve geçilmesi güç, çetin" demekti. Görünüşü tam zıttıydı çevresi genişti Sarp okulun popüler çocuğuydu. Aralık rüzgarı koyu kahve saçlarını uçusturuyordu bir anlağına kahveringi gözlerini yakaladım ve gözlerinin içindeki o Keskin taviz vermeyen ifade bana bam başka bir şey anlatıyordu. O attığı kahkahaların ardında kimsenin geçmeye izin vermediği dik ve aşınmaz duvarlar vardı. O tam isminin anlamını taşıyordu sert bir insandı özellikle kızlara karşı bir kız ile nasıl konuşulur öğrenmemisti kızların kalbini en sert şekilde kırıyordu. Okul bahçesindeki o buz gibi havada, herkes onun o neşeli yüzüne bakıp ısınırken, ben onun isminin gerçek anlamına, o aşılması güç gizemine vurulmuştum. Arkadaşlarıyla gol sevinci yaşarken, ben o soğuk betonun üzerinde, kalbimi o sarp uçurumdan aşağı çoktan bırakmıştım.