0.8

Herkese merhaba! Öncelikle Ankara'dan selamlar, umarım iyisinizdir. Bu bölümü yazması kısa sürdü ama düzenlemesi çok uğraştırdı. Umarım okurken keyif alabilirsiniz, iyi okumalarrrrrr 0.8 Yorucu bir günün ardından eve kendimi adeta zar zor atmıştım. Ayaklarım kopmuş, sürekli konuşan boğazım yırtılmış gibi hissediyordum. Ayrıca sahne kostümlerimi çıkardığımda sabah giydiğim etek ve bluz ile ortalıkta kalmıştım. Kostüme kızıyordum ama kendi giydiğim kıyafetler daha da kötüydü. Ayrıca sahneler çekilirken Arman'ın ceketini geri vermiştim. Otoparka giderken ise tek istediğim bir an önce arabama binebilmekti. Tam o sırada Arman ile karşılaşmıştım. Ceketini bana geri vermişti. Her ne kadar almamak için ısrar etsem de arabadan inince üşüyeceğimi söylemiş ve vermişti. Alara'nın annesi ise biz boyama yaparken gelmişti ve minnetlerini dile getirmişti. Gerçekten de Alara, annesine çok benziyordu. Ben anneme hiç benzemezdim, babama benzerdim. Neyse ki fiziksel olarak. Duştan çıktığımda üstüme ayıcıklı pijama takımı geçirip saçlarımı havlu ile sardım. Sanırım böyle uyuyacaktım çünkü ne saçlarımı kurutmaya ne de taramaya halim kalmamıştı. Kendimi yatağa fırlattığımda sırtımı yatak başlığına dayayıp başımı geriye attım. Bugün Arman ile Alara'nın iletişimini görmek beni biraz duygulandırmış ve eskiyi hatırlamama neden olmuştu. Babamla olan tüm anılarım bir bir aklıma gelmeye başlamıştı. Tabii on dört yaşıma kadar olan anılarım aklıma gelmişti çünkü on dört yaşımdan sonra babam olmamıştı. On sekizimden sonra ise annem olmamıştı. Abim ise her zaman olmasa da hep yanımda olmaya çalışmıştı. Dört duvarlı evde tek ailem olmuştu. Arada sıra da hala içimden abime kızmak geliyordu çünkü beni on beş yaşımda, annemle aynı evde bırakıp gitmişti. Okumak için gitmişti bu yüzden ona kızmaya hakkım yoktu ama yine de içimde bir yerlerde ona karşı kırgınlığım sürmeye devam ediyordu. Çok yorulmuştum ama biliyordum ki yine uyuyamayacaktım ayrıca karanlıkta gözlerimi bir yere dikip uyumayı beklemek ise çok acı vericiydi. Sürekli aynı anılar zihnimde dönüp duruyordu. Yönetmenin sesiyle beraber. Bir keresinde bana, kameraların olmadığı bir yerde yetersiz olduğumu söylemişti, hem de bunu mikrofonu açık unutmuş gibi yaparken söylemişti. Yani herkes duymuştu. Seni çöplüğün orada mı keşfettiler demişti. Ama bunu herkesin içinde demek itibarına zarar verirdi. Bu yüzden köşe başında sıkıştırırdı beni. Kâbus sözlerini kulağıma fısıldardı. Ama en kötüsü neydi biliyor musunuz? "Bu sektörde seni ben var ettim." Bu cümlesi her yalnız ve sessiz bir ortamda kaldığımda kulağımda çınlıyordu. Soğuk nefesinin tenime vurduğunu hayal ederken ve bundan dolayı ürperirken buluyordum kendimi. Hiç kimse yanımda olmasa bile ben kendi kendimi yetiştirmiştim. Anne veya babanın bir katkısı olmasa bile abim yetişmemde yardımcı olmuştu. Bu kadının söylediği sözler kendime ve abime saygısızlık değil miydi? Nasıl yedirebiliyordum kendime? Ün ve şöhret uğruna susmak yeterli miydi? Yoksa birinin illa ki feda mı olması gerekiyordu? Evin giriş kapısından kilit sesi geldiğinde abimin işten geldiğini anlamam uzun sürmedi. Saat gece birdi ve bu sefer ikimizin de mesaisi gece saatlerine kadar sürmüştü. Abimin belirli bir çalışma saati yoktu. Bazen sabah erkenden gider, akşam geç gelirdi. Bazen ise sabah işe gitmez, ilerleyen saatlerde aniden işe gitmesi gerekirdi. Gerçi bende çok farklı değildim. Bölümde ki sahne yoğunluğuna göre çalışma saatlerim değişiyordu. Antrenin ışığı, odamın kapısı kapalı olmasına rağmen içeri vuruyordu. Ben ise abimin yanına gidip gitmemekte kararsızdım. Şimdi yanına gidersem beni soru tufanına tutacaktı. Üstelik konuşmak isteyecekti ve ben, artık daha fazla bir şeyler saklamak istemiyordum. Bu yüzden her an her şeyi ağzımdan kaçırma ihtimalim vardı. Uyuyamadığım için mutfağa gidip uyku ilacı almak istiyordum ama abim ayaktayken bunu yapamazdım. Uyku ilacı içtiğimi görürse pek iyi şeyler olmazdı. Beni psikoloğa götürmek isteyecekti. Üstelik bu konu hakkında hiçbir söz hakkına sah…