0.7

Herkese merhaba! Sizden ricam burayı okumadan geçmeyin, eğer geçtiyseniz ise canınız sağolsun. Arkadaşlar sizden tek ricam beğeni ve yorum. Hadi yorum da neyse ama lütfen beğenin bölümü. Benimde hayatım da sorunlarım var ve sizden gelen geri dönüşlere tutunuyorum. Sizden ilham alıyorum. Tüm bölümleri okuduğunuza göre beğenmişsiniz, o zaman lütfen emeğimizin karşılığını verin. Benim çıkar gütme amacım yok ama sizlerin düşünceleri bizler için önemli. Bu bölüm 2500 kelime, 19 sayfa. Yazmak saatlerimi alıyor. Sizlere en iyisini verebilmek için canım çıkıyor. Ve şunu bilin ki, sizin tek bir beğeniniz bizim hayatımızda çok şey değiştiriyor. Umarım okurken keyif alırsınız. 0.7 Nisan akşamları her ne kadar ılıkta olsa siperde bulunmadığım için ara sıra vücuduma ufak titremeler geliyordu. Sahne kostümüm eşofman altı ve ince bir tişörtten oluşuyordu. İçimden bu kıyafetleri seçenlere sövmek gelse de tatlı tatlı esen o serinliği hissedebildiğim için yine de mutluydum. Soğuk hava beni dinç tutuyordu. Bu bölümde sahnelerim biraz daha fazla olduğu için çekimlerim uzun sürmüştü. Şaşırtıcı olan ise tüm çekimlerimde yönetmenin, beni onaylamasıydı. Sadece ara sıra küçük öneriler vermişti ama onun dışında karışmamıştı bile. Bilmiyordum, sanırım bu hali biraz garip geldiği için kendimi tam anlamıyla rahat hissedemiyordum. Şimdi sırada Serhat'ın tek başına rol aldığı sahneler ve bir çocuk oyuncuğunun oynadığı sahneler vardı. Yani yaklaşık iki saat kadar boş vaktim olacaktı. Sonra ise birkaç sahnem daha çekilecekti. "Bugünün bu kadar yoğun geçeceğini tahmin edememiştim." Yanımda ki sandalyelerden birinde oturan Serhat'ın konuşmasıyla yönümü ona doğru çevirdim. Bugün figüranlar dışında sette oyuncu olarak ben, Serhat ve benim çocukluğumu oynayan kız çocuğu vardı ve akşam saatlerinde olduğumuz için çoğumuz bitkin düşmüştük. "Senin mesai asıl şimdi başlıyor. Dinç olman lazım." Alayla söylediğime karşın o da gülerek karşılık verdi. İkimizin de olduğu ortak çekimden sonra molaya girmiştik. Bizde boş bulduğumuz bir alanda sandalyelerimizde yan yana oturuyorduk. Tebessümüm yüzümde donuklaşırken bir köşede duran kız çocuğuna gözüm kaydı. Aynı benimkilere benzeyen açık kahve saçları vardı onunda. Hem de upuzun. Belki onun yaşındayken benim uzun saçlarım olamamıştı ama onun vardı. Üstelik daha şimdiden oyuncu olmasını destekleyen bir ailesi de vardı. Ama maalesef ki dizi de çok travmatik bir çocukluğum vardı. Küçük bir kız çocuğunun her ne kadar böyle bir rol almasını desteklemesem de elimden bir şey gelmiyordu. En azından artık bir psikolog vardı sette. Gözüm açık gitmeyeceğim için sevinmeliydim. "Arya? Daldın gittin." Bakışlarımı bir köşede role hazırlanan çocuktan zar zor çekerek tekrar Serhat'a odaklanmaya çalıştım. "Dalmışım, kusura bakma." Yanımda ki adamın üstüne sarılı bir battaniye, elinde ise sıcak bir çay vardı. Bende ısınma uğruna bir şeyler yapabilirdim ama sanırım üşümek hoşuma gidiyordu. "Geçen yıl Viyana'da ablamın düğünü vardı. Tüm akrabalarımızı çağırdık. Damadın ailesi son anda masaların üstünde ki beyaz gülleri kırmızıları ile değiştirmeye karar verdi..." "Kötü olmuş." Makyajı yapılan kızın makyajı bittikten sonra yüzünde ki izlerle birlikte çekim alanının ortasına varmış, kayıta başlanmıştı. "Ablam bunu öğrenince gelin odasında fenalaşmaya başladı..." "Geçmiş olsun." Küçük kızın rolü, yönetmenin hoşuna gitmemiş olmalı ki tekrar kayıt alınmaya başlanmıştı. Halbuki rol sanılsa da ağladı ağlayacak duruyordu. "Ablamı zar zor sakinleştirdim. Sonra damadın ailesinin yanına hesap sormaya gittiğimde ne dediler biliyor musun?" "Ne dediler?" "Neymiş beyaz masa örtüsünün üstüne beyaz gül olmazmış, renkten ötürü güllerin rengi belli olmuyormuş, kırmızı olmalıymış..." Gözümü kızdan çekmeden konuştum. "Güller kırmızı olmalıymış bence de haklısınız." Yanımda ki adamın anlık olarak sessizleşmesiyle dikkatimi çekimden koparıp ona döndüm. Garip bir şekilde bana bakıyordu. Açıkta bir yerimiz mi var kardeşim ne bakıyorsun? İç sesimi susturmaya çalışarak kon…