0.6

Herkese merhabaaaaa. Görüşmeyeli bir hafta oldu. Yazdıklarım kısa ve yaz kurgusu olduğu için bölümleri üç günde bir gibi atmak istiyorum aslında ama her seferinde haftada bir atıyorum. Açıkcası kısa bölümlerle haftada bir bölüm atmak gerçektenden içime sinmiyor, daha düzenli bir şekilde yazmaya çalışacağım kusura bakmayın.💐 Şaşırmayacağınız üzere yine içime sinmeyen bir bölüm oldu. Umarım okurken keyif alabilirsiniz❤️ 0.6 Çekim alanı gerçekten tam bir karmaşa alanıydı. Kimisi en iyi açıyı bulmak için, kimisi ise oyunculara çeki düzen vermek için koşuşturuyordu. Çekim alanının arka kısımlarında ise daha çok derin bir sessizlik hakimdi. Ardı ardına sıralanan karavanların arasından tek tük insan geçiyor, çekimi bitmiş veya yeni başlayacak oyuncular karavanlara girip çıkıyordu. Ben ise bulduğum boş bir bankta makyaj ve saç sıramın gelmesini bekliyordum. Ve aynı zamanda kendimi role hazırlamaya çalışıyordum. Elimde ki kâğıttan henüz hazır olmadığım yerleri ezberlemeye çalışırken bir yandan da molaya çıkan yönetmenle göz göze gelmemeye çalışıyordum. Reji koltuğunda oturmuş, keyifli bir şekilde kahvesini yudumluyordu. Hava ona hoş tabii. Aslında rolüme hazırlanmıştım ve her şey ezberimdeydi ama yine de kendimi diken üstündeymişim gibi hissediyordum. Sanki ne kadar mükemmel olursam olayım yine bir şeyler eksik olacaktı. Arkamdan gelen bir gölge her şeyi mahvedecek gibiydi. Benim özenerek yaptığım ne varsa benden sonra yıkacaktı. Suç bende değildi ama yine de kendimi rezil olmuşum gibi hissediyordum. İlkokulda öğretmeniniz sizi tahtaya çıkarıp herkesin önünde azarladığında ne hissettiyseniz bende her sete geldiğimde aynı şeyi hissediyordum: Küçülmüş ve rezil. Aklımda ki düşüncelerimi ve asıl korkumu es geçmeyi denedim. Belki de daha çok kendime güvenmeliydim. "Düşünceleriniz yoğun görünüyor." Aniden gelen sesle hafifçe irkildim. Düşünmenin en zirvesindeyken gerçekten de böyle bir sesi beklemiyordum. Başımı sesin geldiği yöne yani sağ tarafa çevirdiğimde başımda dikilen bir adamla karşılaştım. Yüzünü görmek için başımı yukarı kaldırdığımda ise az kalsın boynum tutuluyordu. Boyu uzundu, hem de çok uzun. Hatta abimden bile uzundu. Bir anlığına 1.62 boyuma sövmek çok fazla içimden geldi ama ağzıma gelen tüm kelimeleri yutarak tek bir şey söyleyebildim: "Efendim?" Nazik bir şekilde başını eğerek gülümsedi. Tebessümüyle birlikte ise gamzeleri de ortaya çıkmıştı. Anne, benim neden gamzem yok? "Sadece buradan geçiyordum ve sizi gördüm. Korkutmak istememiştim. İyi misiniz?" Anlık olarak hiçbir şeye anlam veremezken donuk bir şekilde "İyiyim." diyebildim sadece. Adamın altında ki bol siyah pantolon, üstünde ki beyaz gömlek ile bir uyum içeresindeydi. Hava sıcak olduğu için gömleğinin kollarını sıyırmış, üst düğmelerin birkaçını açmıştı. Yüzü ise... 'Hay Maşallah.' Diyebileceğim türdendi. Hafif kumrala kaçan saçları, dolgun dudakları ve sanırım yeşil olan gözlerinin hepsi yüzünde bir sanat eserine dönüşüyordu. Kısacası şu an karşımda tam bir 'Yunan tanrısı' vardı. Sonunda anın etkisinden çıkarak yutkunmaya çalıştım ve bakışlarımı adamdan çektim. Yoksa adam, ona olan bakışlarımı gerçekten yanlış anlayacaktı. "Aslında birkaç dakikadır sizi izliyordum." Hemen karşımda ki tanımadığım yabancı adamın dedikleri ile refleksle ayaklandım. Şu an resmen açık açık beni izlediğini söylüyordu. "Yanlış anlaşılma olmasın, sadece otururken gözüme çarptınız. Düşünceli görünüyordunuz ve bu yüzden yanınıza gelmek istedim." Büyük ihtimalle yanlış anlaşılmaya açık bir cümle kurduğunun o da farkına varmıştı bu yüzden açıklama yapma gereğin de bulunmuştu. Zaten açıklama yapmasa her an 'sapık var' diye bağırabilirdim, ama neyse ki artık gerek yoktu. Sesinde ki endişe tonu bile öyle bir durum olmadığını kanıtlıyordu. Ani olarak yaşadığım panik sonrası hızlı bir şekilde bedenim tekrar gevşemeye başlamıştı. Ama yine de bedenim tehlike altında olduğunu hissinden kurtulamıyordu. "Anladım." Dedim nazik bir tebessüm sunarken. Eskiden insanlarla kolay kolay iletişim kurabilird…