0.4

Herkese merhaba! Açıkçası bu bölüm çok içime sinmedi. Yazdığım son sahneler pek benim tarzım değil ama karakterin tarzı böyle. Sizden ricam yorum ve beğeni💐 Umarım okurken zevk alırsınız. İyi okumalar❤️ Bölüm şarkısı: BU AKŞAM (DUMAN) * BB = Öncelikle merhaba Arya. BB = Sana rahatsızlık vermeyeceğim hatta şimdi yazacaklarımı sana bildirmekle bildirmemek arasında kaldım ama en sonunda vicdanım el vermedi. BB = Bilmen gereken şeyler var. Seni korkutmak istemem ama sanırım bunları sana söylemem gerek. Sonra ne yapacağın sana kalmış. BB = Sadece lütfen beni ciddiye al. Öylesine biri değilim sadece kimliğimi açıklayamıyorum. BB = Sen mesajları görene kadar aklını karıştırmamak için hiçbir şey yazmayacağım. Eğer gerçekleri öğrenmek istiyorsan bana mesaj atman yeterli. 3 Nisan Hayatım boyunca sayamayacağım kadar çok polisiye türünde kitap okumuştum ama böyle bir şeyin başıma geleceğini asla düşünmemiştim. Yabancı birinden mesajlar almıştım. Hem de yaklaşık bir hafta önce. Ne hissedeceğimi bile bilemezken elim mesaj yazmakla yazmamak arasında gidip geldi. Mesajları atanın kim olduğunu bilmiyordum ve bunun bir şaka olma ihtimalide vardı. Sanırım hiçbir şey yazmamam gerekiyordu. Eğer ciddi olan biriyse zaten illa ki bir yerden telefon numaramı bulup bana oradan ulaşırdı. Sanırım şu an yapmam gereken şimdilik bu mesajları görmezden gelmekti ama mesaj kutusunun, büyük ihtimalle abim telefonu aldığında yanlışlıkla açılmış olması 'acaba bu kaderin oyunu mu?' diye düşünmemi sağlıyordu. Telefonumu kapatarak çantama attım ve son bir kez çantamın içini kontrol ettim. Her şeyin tam olduğundan emin olduktan sonra odamdan çıkarak evin giriş kapısının yuvasında ki anahtarı çevirmeye başladım. Tabii ki bu konuyu öyle boş verip geçemeyecektim illa ki gün boyu kafama takılacaktı ama yine de mesaj yazmayacağımdan emindim. Kim bilinmeyen bir kişiden gelen saçma sapan bir mesajı yanıtlardı ki? Kapı açılınca ayakkabılıktan konbinime uyan bir spor ayakkabı alarak giymeye başladım. İşimi bitirdikten sonra anahtarı alıp çantama attım ve kapıyı çekmeden önce son bir kere evden içeri kafamı uzatıp baktım. Normalde şu an abimin gelip beni uğurlaması lazımdı ama gelmemişti. Tartıştık diye gelmemiş olmalıydı. Kapıyı çekerek asansörü çağırdım. Ben abimi üzmek istemezdim ki. Sadece ona anlatmak istemediğim şeyler vardı ve o beni konuşturmak için zorluyordu ayrıca hepsi abimin suçuydu. Eğer o bu kadar iyi bir gözlemci olmasaydı şu an bu halde olmazdık. Telefonumun titremesiyle çantamdan telefonumu çıkardım. Tabii ki Yeşim mesaj atmıştı. Zaten sohbet uygulamasını Yeşim olmasa kullanmayacaktım bile. Orkidem = Akşam dışarı çıkıyoruz değil mi? Sesli bir kahkaha atmamak için dudağımı ısırdım. Yaklaşık on dakika öncesine kadar bana küsme kararı alan Yeşim, anlaşılan kararını bozmuştu. Siz = Bir aksilik çıkmazsa evet. Orkidem = Aksilik çıkmasın mümkünse. Orkidem = Neyse benim çekimlerim hala devam ediyor. Bitince evine gelirim beraber hazırlanırız. Siz = Tamammmm. Yeşim'le konuşurken otoparka inmiştim bile. Hemen arabamı bulup sürücü koltuğuna yerleştim ve arabayı çalıştırmaya başladım. Sanırım hayatımda yaptığım en iyi şeylerden biri zamanında sürücü kursuna kayıt olup ehliyet almaktı. Şu sıralar hayatımda ki çoğu şeyden pişman olduğum için en küçük şeye bir şükretmeye başlamıştım. Aslında biryandan elimdekilerin değerini daha iyi anlamaya da başlamıştım. Çünkü yaklaşık beş yıl öncesine kadar gittiğimizde bu hayata sahip değildim. Hatta nerdeyse altı ay öncesine kadar gitsek yine bu hayata sahip değildim ve ben şu an ki yaşamımdan kolay kolay vazgeçemezdim. Ara sıra "keşke annemi dinleseydim" diyebilirdim ama içten içe "iyi ki annemi dinlememişim" de diyordum. En azından şu an yaşadıklarımın geçici olduğunu düşünüyordum. * "Bu mesajlara gerçekten inanmadın değil mi, zekasına kurban olduğum arkadaşım?" Ağzımda ki lokmayı yutarken abartılı bir göz devirdim. "Tabii ki tenezzül etmedim." Ardından ekledim. "Hiçbir şeyine kurban olamadığım arkadaşım." Kaşlarını çattı. Ardında…