0.3

"Yeter artık!" Diye isyan etmeye başlayacaktım yakında. Tamam oyunculuk hoş işte itibarı olana hoş. Bizim gibiler anca "Sen bilmezsin." Diye geçiştiriliyordu. Kaç aydır bu duruma canım o kadar sıkılıyordu ki. Ve sadece bu durumdan Yeşim'in haberi vardı. Abim ise öğrenmek üzereydi. Üstümde ki yorganı ittirerek yattığım yataktan doğruldum. Bir çözüm bulmak için uğraşıyordum ama hala aklıma o yönetmen kadın geliyordu. Benim yaptığım düşünmek değildi aksine kafaya takmaktı. Bunun farkındaydım ama kendime engel olamıyordum. Farklı şeyler düşünmeye çalıştıkça yine aynı konuya dönüp dolaşıp geliyordum. Artık sabah olsa da kurtulsam diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. En azından günün koşuşturmasında aklıma düşünmek gelmiyordu. Hemen yanımda ki telefonumu elime alarak saatime baktım. 06.42 Yatağımın altına kaçmış terliklerimi zar zor ayağıma geçirerek odamda ki banyoya doğru ilerledim. Toplasak üç saat zor uyumuştum. Önce duşa girerek kendimi toparlamaya çalıştım. Daha sonra üstümü giyindim ve çok hafif makyaj yaptım. Fazla yapmama gerek yoktu çünkü reklam çekiminde markanın kendi ekibi de yapacaktı. Kıvırcık saç rutinime de çok uğraşmadım. Saç ekibi her şeyi hallediyordu sonuçta. Sadece öcü gibi gözükmemek için biraz kendimi toparlamaya çalışmıştım. Evden çıkmadan birkaç şey atıştıracaktım. Bu yüzden mutfağa giderek kendime mısır gevreği yapmayı düşünüyorum ama eğer şanslıysam abim erkenden kalkıp ikimizi de kahvaltı hazırlamıştır. Bir umutla mutfağa girdiğimde abimi görmemle içimden bin bir tane şükür çektim. Keşke başka bir şey isteseydim. Gerçi abimin kahvaltı hazırlamasına da çok şaşırmamak gerekiyordu çünkü genelde yemekleri abim hazırlıyordu. Yemek konusunda beceriksiz ve üşengeç olmak benim suçum değildi. "Orda dikilmeye devam mı edeceksin yoksa gelecek misin canım kardeşim?" Gülümseyerek sandalyelerden birine oturdum. Açıkçası sabahları böyle sürprizlerle uyanmak çok güzel bir histi. Özellikle benim için bu bile çok büyük bir iyilikti. "En sevdiğim abim." Dedim 'm' harfini uzatarak. Bu sırada önüme çayımı koyarken ters bir bakış atmayı da ihmal etmedi. "Benden başka abin mi var senin?" "Bilmem." Dedim ağzıma bir parça salatalık atarken. "Ama kardeşine kahvaltı hazırlayan abi niteliğine bakarsak bir tek sen varsın." Son dediğimden sonra cevap vermek yerine göz devirmeyi tercih etti. Arada biraz sessizlik olduktan sonra abim "Ortalığı toplamaya karar vermişsiniz." Diye konuştu. "Bunun nedeni nedir acaba? Yoksa kıyamet mi kopacak?" Son dediğinden sonra gözlerime ona dikerek korkutucu bir bakış atmaya çalıştım. Ne kadar gerçekçi olduğu ise muammaydı. "Pardon? Normalde biz pislik içinde mi yaşıyorduk?" "Hayır." dedi ince belli bardağından bir yudum alırken. "Çünkü normalde evi ben temizliyorum." "Aferin, erkek dediğin evinde oturur ev işi yapar." Son dediğimden sonra benim yüzümde memnun bir gülüş oluşurken abimin sabır çektiğini görmüştüm. Arada onu sinir ediyordum ama canım abim yine de beni çok seviyordu. Her ne olursa olsun ev işlerinden vazgeçmiyordu mesela çünkü benim asla o toz bezine elimi değmeyeceğimi çok iyi biliyordu. "Kızım sen nasıl başak burcusun?" "Valla bende arada bu sorunun cevabını bulmaya çalışıyorum ama yine de bir sonuca ulaşamıyorum." Birkaç saniye boyunca tüm başak burcu tanıdıklarımı gözden geçirdim. "Sanırım türümün tek örneğiyim." Tam bir şey söyleyeceği sıra telefonunun çalmasıyla kelimelerini geri yutmak zorunda kaldı. Telefonunu cebinden çıkarıp kimin aradığına baktığında hiçbir şey söylemeden mutfaktan çıktı. Büyük ihtimalle iş ile alakalı bir aramaydı. Tekrar yemeğime odaklanacağım sıra telefonuma art arda bildirimlerin düşmesiyle hızlıca telefonumu masadan alıp ekranını açtım. Tabi ki sabahın bu saatinde deli gibi mesaj atacak biri varsa oda Yeşim'di. Mesaj kutusuna girip mesajları teker teker okumaya başladım. Orkidem = Dün akşam attığım videoları izledin mi? Orkidem = İzlemedin değil mi? Orkidem = Hayırsız insan gördüm ama senin gibi hayırsız dost görmedim. Orkidem = Seninle geçen seneler…