5.BÖLÜM:MESAFE

Selamm Hoş geldinizz Nasılsınızz Bölümü okumadan önce sizlerden küçük ricam var Bölümü okuyup,oy vermeniz ve yorum yapmanız motivasyonumu arttırır Beni instagramdan thenightandmoon6 ve tiktoktan thenightandmoon hesaplarımdan taip edip destek olabilirsiniz WhatsApp kanalıma da gelebilirsinizz Çok fazla konuştum,iyi okumalarr BÖLÜM ŞARKISI:Can Ozan-Toprak Yağmura *************** Yine neye uğradığımı şaşırdığım günlerden birindeydim ama günlerden hangi günde olduğumuzu da bilmiyordum.Çünkü nöbetimin son saatlerindeydim.Nöbeti Neva ve Umut’a devretecektik. Neye uğradığımı şaşırmanın sebebine gelecek olursak iki ana sebebi vardı:Birincisi yengemin akşam hastaneye gelerek amcama boşanma davasını açmış olduğunu söylemesiydi,ikincisi de dışarıdan gelen bağırışlardı. Doktor odasından çıkarak hastaların olduğu tarafa giderken birinin kolumdan tutarak ” Sen doktor musun? ” deyişiyle , ” Önce o elinizi çekin ve evet doktorum. ” diyerek karşılık verdim. “ Bak bak laflara bak,elimi çekmezsem ne olacak? ” demesiyle sert ve artık aşina olduğum adımları duymam bir oldu. Umut,kolumu tutan adamı yakasından tutarak duvara çarptığında şaşkınlıkla onu izledim. “ Umut bırak,haklıyken haksız konuma düşmeyelim.Beyaz kod verecektim.”dediğimde Umut’un eli adamın boğazındaydı. “ Derin,canını ne kadar acıttı? ”dediğinde gözlerimi kırpıştırdım. “ Umut,adam ölecek. ”dememe “ Ölsün,umurumda değil.Canını ne kadar acıttı? ”diyerek karşılık verdiğinde titrerken koluma baktım. “ Morarmaya duracak kadar çok acıttı.Bırak,gitsin belasını başka bir yerde arasın. ” dedim. Kısa bir an bakışlarımız denk geldiğinde hadi dercesine bakıyordum. Görevden uzaklaştırılsın istemiyordum.Hele ki bu benim yüzümden olabileceği için asla istemiyordum. Ellerini adamın boğazından çektiğinde adam nefesini düzene sokmaya çalışırken umursamazca yüzümüze bakıyordu. Adam “ Bu iş burada bitmedi,siz benim babamı taburcu etmeyin.Bu ne idüğü belirsiz gelsin beni nefessiz bıraksın.Şikayetçi olacağım ikinizden de . ”dediğinde gözlerimi devirerek baktım. Umut da aldırış etmeyerek “ Tabi tabi edersin,defol git şimdi bu hastaneden. ”demesiyle adam gitti. Doktor odasına geri gidecekken Umut’un koluma bakışıyla duraksadım. “ Sen doktor odasına geç Derin,ben hemen geleceğim. ” dediğinde başımı tamam dercesine salladım. Odaya geçip koltuğa oturdum. Biraz gözlerimi kapatmışken açılan kapıyla gözlerimi tekrardan açtım. Umut elinde bir buz kalıbı ve kremle yanıma geliyordu. Duvardaki saate bakarak “ Senin daha geç gelmen gerekmiyor muydu? ”dediğimde,” İçimden daha erken gelmek geldi,iyiki de gelmişim.Uykumun da çok olduğu söylenemez zaten. ”demesiyle bakışlarının durgunlaştığını fark ettim.Bu durgunluk,onun üstünde yabancı duruyordu.Ya da bilmiyorum,belki de ben böyle olmasına alışık değildim. Eliyle yavaşça koluma dokunmasını kısa bir an izledim. “ Çok acıyor mu? ” dediğinde “ Sen dokununca o kadar çok acımıyor. ”dediğimde elinin duraksamasıyla ben de duraksadım. “ Önce biraz buz tutayım olur mu,şişmesinin önüne geçsin.Cildin çok hassas duruyor. ”dediğinde yüzümde asılı kalan tebessümle başımı salladım. Oturduğum pozisyonda daha fazla rahat edemeyerek,kıpırdandığımda dizim Umut’un bacağına çarpınca utançtan yerin dibine girmek istedim. O ise buna pek aldırış etmemiş gibi,buzu kompres yapmaya devam ediyordu. 5 dakikaya yakın bir süre devam ettiğinde yorulmuş olacağını düşünerek elimi buz kalıbına uzattım.Yani ben buz kalıbına koyduğumu zannederken elimin çoğunluğu Umut’un elinin üzerinde kalmıştı. Kafasını bir anda kaldırdığında yüzlerimizin arasındaki mesafenin oldukça az oluşu,içimi gıdıklar gibi hissettirmişti. O bu mesafeyi hesaba katmamış olacaktı ki.Dudaklarının hareketiyle dudaklarımın onun dudaklarını değişi ateşim var gibi hissettirmişti. Ne yapacağımı şaşırmışken,ikimizinde olduğumuz konumdan kıpırdamayışımız bende anın gerginliğini gittikçe arttırıyordu. Umut boşta kalan elini ensesine götürdüğünde onu izlemekten başka bir şey yapmıyordum. “ Özür dilerim Derin, ” dediğinde “ Özür dilenecek bi…