4.BÖLÜM:BİZ

Selamlarr,yeni bölüme hoş geldinizz Umarım çok seversiniz yorumlarınızdan eksik etmeyin olur mu İyi okumalar,yorumlarda buluşalımm❤️❤️ Bölüm Şarkısı:Perdenin Ardındakiler-Ankaray'la Bozuşuruz ********************** Doktor odasından çıkarken etrafımda polisleri görmeyi beklemiyordum.Etrafıma sorgularcasına baktığımda daha genç görünen polis “ Arama emri var hanımefendi. ” dediğinde fazlasıyla şaşırdım. Hastane neden aranabilir diye düşünüyordum ama beynim yorgunluktan bir teori üretemiyordu. “ Arama emrinin gerekçesini öğrenebilir miyim memur bey? ”dediğimde genç memur onaylarcasına başını salladı,eliyle ileriyi gösterirken takip ettim. “ Hastanenin sahibi amcam Barış Gündoğdu memur bey,kendisiyle ilgili mi bir sıkıntı var diye merak ediyorum . ”dediğimde polis anladığını belirtir şekilde başını hareket ettirdi. “ Size net bir neden sunamam ama amcanızın başında bir tehlike olup olmadığını daha doğrusu herhangi bir olumsuzluğa karışmış mı onu anlamaya çalışıyoruz desem yerinde olur.” dediğinde bakışlarım doktor odasının camına kaydı.Umut camdan olduğumuz tarafı izliyordu ama bakmasını görmem denk geliş miydi yoksa uzun süredir bakıyor muydu bilemiyordum. Polise teşekkür ederek doktor odasına döndüğümde bakışlarının tuhaf olduğunu görmek damarıma basmıştı. Kendimden beklemediğim bir agresiflikle “ Ne? ”dedim. “ İnsanlığın polisle konuşana kadardı herhalde. ” dediğinde “Kişisine göre demek ki .” dedim. “ Senin gibi sana kişisine göre davranmayalım diye mi söylemedin? ” dediğinde anlamaz gözlerle baktım. “ Barış Hoca’nın amcan olduğunu duyduğumu söylüyorum. ”dediğinde derin bir nefes aldım. Olduğum yerden kalkarak yanına gittim ve “ Ayrımcılıktan ve şımarıklıktan hiç hoşlanmam Umut Hocam. ” derken Hocam kelimesini fazla vurgulamıştım.Vurgu belki durması gerektiği yeri anlar diyeydi ama anlar mı orasını bilemiyordum. “ Barış hocadan çok haz etmem,senden de etmezdim. ” demesiyle anlamaz gözlerle baktım. “ Zaten haz etmiyorsun,yani etmiyorsun değil mi? ” dediğimde “ Aynen,etmiyorum. ” diyerek karşılık verdi. Kafama yeni dank edince “ Barış hocadan neden haz etmiyorsun? ” dediğimde aklımda tamamen amcamın amcam olduğunu bir kenara bırakmıştım.Çünkü hastanede zorunlu kalmadıkça bu böyle olmalıydı. “ İçimden öyle geliyor,kadınlar enerji diyor ama içim kabul etmiyor desem benim için uygun olur.” dediğinde tepkisiz kaldım. “ Neden yoğun bakım uzmanlığı,amcan sana daha farklı bir bölümde ayarlayabilirdi. ” dediğinde gözlerimi kırpıştırdım. “ Hani uzmanlık için bir sınava giriyoruz ve biz buna TUS diyoruz ya,ona göre.Hem amcam bana farklı bir bölüm ayarlayamaz.Burada uzman olarak sen nasıl çalışıyorsan,bende işte öyle çalışıyorum.Bilmem anlatabiliyor muyum? ” dediğimde dediklerimi takmamış gibiydi Umut.Zaten neyi takıyordu ki? Birinin kapıya tıklamasıyla ikimizin aynı anda “ Gir, ” demesi bir oldu. Umut elini boynuna atıp “ Pardon,amcanın hastanesi olduğunu unuttum.İzinleri hep siz verirsiniz. ” dediğinde elini alıp kırasım geldi. “ Sinirlerimi bozma,patlama noktama yaklaşıyorum. ” dediğimde Umut’dan bir karşılık beklerken polisin ” Sizi bölüyorum ama doktor odasını da arayacağız. ” demesiyle sessiz kaldım.Böldüğünüz herhangi bir şey yok demek istiyordum ama diyememiştim. Yerimden kalkarak açık olan kapıdan çıktım. Sinirden ve yorgunluktan başım çatlamaya başlamıştı. Umut’u boğmak istiyordum. Asansörün önüne gelip düğmeye basarak olduğum kata çağırdım.Asansöre bindiğimde kapının kapanmasını beklerken tekrardan açılınca Umut asansöre bindi. Gözlerimi devirdim.Gözlerimi devirmekten gözlerim yerinden çıkacak gibi hissediyordum. “ Kimse amcan hakkında iyi şeyler söylemiyor. ” demesine “ Kimse kolay kolay kimse hakkında iyi bir şey söylemez diyerek karşılık verdim. ” Asansör giriş katında durduğunda inerek arka bahçeye doğru yürüdüm. Arkamdan gelen Umut’un gölgesini görmek istemiyordum. “ Belki de herkes kendisine yeni bir hastane arayışına girmeli. ” demesine arkamı dönerek “ En başta sen ara o zaman,basit bir aramayı ne kadar abarttın. ” dedi…