Giriş

Arkasında gözü yaşlı analar ve eşler, yetim evlatlar bırakarak; zifiri karanlığı bizler için canı pahasına savaşarak aydınlatan, Şanlı ay yıldızın şanlı mehmetçikleri varken korkmayın, bu şafaklarda yüzen al sancak asla sönmez. Vatan için, bayrağın dalgalanması ve milletin huzuru uğruna korkusuzca canını feda eden aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi unutmayalım. Unutturmayalım. Vatana ve askerlerine bağlı biri olarak bu kurguyu yazmak zaman zaman beni zorlayacak veya gururlandıracak. Bu giriş bölümünü sizlerle paylaşmak için bile defalarca kez okuyup yazdım. Umarım vatan, millet ve asker sevgisini yüreklerindekinden daha üst seviyelere taşıyabilirim. Unutmayın şehitler ölmez ve vatan bölünmez. Gaziler eksilmez ve al bayrak sönmez. Yıllar önce aklıma düşen bu kurgunun her bir ayrıntısı aklımda. Umarım sizlerde beğenirsiniz. Biz evlerimizde rahat uyuyuyalım, sokaklarda gezebilelim, okulda ilim öğrenelim diye barut kokusunun ve ölüm hissinin içinde yaşayan, vatan topraklarının her bir köşesinde canı pahasına savaşan, şehit olan, gazi düşen veya hâlâ kazanan Türk askerinin fedakarlıkları bu kurguya ilham olmuştur. Ben bir asker değilim ve bu kurguya kendimden özellikler de ekleyeceğim. Belki fark edersiniz belki saçma belki kurgu için mantıklı bulursunuz ama bilinki bu askerler gerçek! Aziz şehitlerimizi, kahraman gazilerimizi ve şanlı mehmetçiklerimizi saygı ve minnetle anıyorum. Unutmayın. Unutturmayın. ★🇹🇷🇹🇷★ Aylardan haziran, hava sıcak, rüzgar serin değil, buhar… 2020 30 Haziran. Alaca ailesi Ege'nin yeşilliklerinde, çimenlere yazdıkları kareli örtünün üzerinde oturuyor, oyunlar oynuyor ve sohbet ediyorlar. Birlik olmayı ve birbirlerine sevgiyi en derinden sunmayı çok iyi bilen, belkide dillere destan olabilecek bir aileydi onlar. Sedat Alaca. Ailesine herşeyden daha çok önem veren sıradan bir vatandaş. Vatanına ölümüne bağlı, imkanı olsa kalbini söker bu şanlı bayrak için kapatırdı gözlerini. Nazlı Alaca. Hayatı boyunca bir çok şeyi sevmiş, bir çok kez sevilmiş bir kadın. Vatan severliği o kadar yüksek ki geçmişte özgürlüğü olsa şu anda bu yaylada oturuyor olmaz, vatanı için savaşırdı. Çocuklarına öğrettiği ilk şey vatan ve bayrak sevgisiydi, her iki evladınında ilk cümlesi vatan olmuştu. Anne veya baba, dede değil. Vatan . Kızının birkaç gün önce girdiği askerlik sınavında en ön sırada desteklemişti onu. Kızı ilk asker olmak istiyorum dediğinde başarabilmesi için her türlü desteği vermiş her gün kızına yaparsın demişti. Çünkü bilirdi, birilerinin kendine güvendiğini hissedersen her türlü başarırsın. Osman Alaca. Sevgi dolu ailenin en küçük üyesi. Henüz lise ikiye geçmiş, ablasının izinden gitmeyi kafaya koymuş bir delikanlı. Her türlü tarihi olayı bilir, Türk atalarının neredeyse hepsini tanır ve gurur duyardı. Ablasıda mı gelecek nesillerin atası olacaktı? Bu çok havalıydı! En büyük hayali para pul değildi yaşıtları gibi. Asker olacaktı. Ablasıda asker olacaktı ona güveniyordu. Belkide ablası onun komutanı olurdu, kim bilir? Naz Alaca. Bir ailenin, bir sülalenin tek kızı, tek kız evladı. Girdigi sınavı iyi geçmişti, hissediyordu bir gün dağlarda temizlik yapacak, her göreve gittiğinde onu bekleyecek ve ona dualar edecek ailesi olacak. Olmalıydı değil mi? Eve geldiğinde kapıyı açacak bir anne, sıkıca sarılacak bir kardeş ve omzunu sıvazlayacak saçlarını öpecek bir baba… Olmalıydı. Olmazsa insan nasıl yaşardı? Naz bunu hiç bilmiyordu. Elbet bir gün öğrenirdi. Şimdi annesinin yaptığı sarmayı yavaşça yerken, annesinin omuzlarına dökülen kahve saçlarını okşayan kişiye gururla bakıyordu. Evet gurur duyuyordu. Annesi bu hayatta hep mutlu olmuştu. Babası bu aileyi ayakta tutan bir direk, annesi evi yaşatan bir nefesti. Babasına nefes olan annesi, annesine güven olan babasıydı. Gerçek aşkla büyümüş ama hiç sevgilisi olmamıştı. Ona göre aşk herkesin tatabileceği bir duygu değildi. Ona göre aşk duyguların en nadide parçası, fedakarlığın en üst düzeyiydi. Herkes aşık olamazdı. Herkes mutlu olamaz, herkes sevilmezdi. Naz a…