9.Bölüm: Can Savaşı

*Emir'den...* Bir mucize olsundu. Allah benim canımı alıp ona versindi. Bal'ı bulduktan sonra yardım istedim. Timim Bal'ı alıp helikoptere götürdü. Ben ve Kurt timi... Hareket yetimizi kaybetmiş gibi sadece dümdüz bakıyorduk. Bir süre sonra kan olan üniformama daha sonra ellerine bakıp ayağa kalktım ve Kurt timinin karşısına geçtim. "EĞER BAL'A BİR ŞEY OLURSA BIRAKIN ASKERLİĞİ, ALAYIN ÖNÜNDEN BİLE GEÇEMEZSİNİZ! ANLADINIZ MI!" Sinirliydim. Endişeliydim. Üzgündüm. Ama en çok... Korkuyordum. Eğer ona bir şey olursa nasıl devam edeceğimi bilmiyorum. Evet belki sevmek için, sevdiğini anlamak için kısa bir süre ama ben eminim ki ben Bal Yüzbaşıma Sevdalıydım. *5 saat sonra...* Timler ve Albay da gelmişti hastaneye. Bal hâlâ ameliyatta olması canımı sıkıyordu ama beklemekten başka bir çaremiz olduğunu sanmıyordum. Ameliyat kapısı açıldı, içeriden 2 hemşire çıktı. Soru sormamıza izin vermeden koşarak uzaklaştılar. Allah'ım ne olur bir şey olmasın Hemşireler beş dakika sonra yine ameliyathane kapısından içeri girdiler. Herkes birbirine bakmaya başladı. "K-komutanım B-Bal komutana bir şey o-olmamıştır. De-değil mi?" Diye sormuştu Zeynep. Ben cevap vermeden lafa Hande atladı. "Zeynep, sakin ol. Eminim komutanımız çıkacaktır." Dedi. Kimse ondan konuşmasını beklemiyordu. Çok uzun zaman olmuştu doğru düzgün diyalog kurmayalı. Ben yerde otururken yanıma bizim timden Yusuf geldi. "Komutanım, yapmayın. Ben inanıyorum Bal komutan sapasağlam çıkacak. Kurt timinede yüklenmeyin. Onlar da bırakmak istememiş ki. Bal komutan emir vermiş. Doruklarda gelmiş ama istemeyerek. Hatta sivilleri helikoptere bırakıp geri dönmüşler Doruk ve Ahmet. Ama orada olmayınca Alaya gelmişler. Onlarda çok üzgünler. Komutanları gözüyle bakmıyorlar ki kardeşleri gibi görüyor hepsi, bizde öyle. Lütfen şuan karşınızda koskoca asker veya 25-30 yaşlarında adam yok baksanıza Murat'a geldiğimizden beri oturdu sadece duvarı izliyor. Arada ağlıyor. Doruk ve Ahmet sadece eşlerine haber verdi sanırım onlar gelicekmiş. Onun dışında ağızlarını açmadılar. Gökalp, Zeynep'i sakinleştirmeye çalışıyor ama kendisi de ağlıyor. " Dedi. Etrafımı incelediğimde dediklerinin doğru olduğunu gördüm. Evet onlara çok sinirliydim ama haklıydı sanki karşımda 5 yaşında çocuk vardı. Yusuf'u onayladım. O sırada ameliyathane kapısından Doktor çıktı. Tabikide herkes başına toplandı. Doktor, bizim soru sormamızı beklemeden konuştu. "İlk geldiğinde kanaması fazlaydı birde işkence görmüştü. Bu işkenceden kaynaklı olarak yumurtalıkları zarar görmüş. Durumu kritik. Uyanadabilir, uyanmayada bilir. Her duruma kendinizi hazırlayın." Dedi ve burada uzaklaştı. Arkadında bir enkaz bırakarak... _________________ "Her duruma kendinizi hazırlayın" "İşkenceden kaynaklı yumurtalıkları zarar görmüş" "Durumu kritik" Bu cümleler dakika başı kafamda dönüyordu. Doktor gittikten sonra sedye ve doktorlar yardımı ile ölü gibi yatan Bal çıktı ve yoğun bakıma götürüldü. Şuanda ise yatmayı sevmeyen, hastanelere gelmeyen Bal; ruhsuz gibi yatıyordu sedyede makinelerle. Doruk eşi Sare ve oğlu Hamza ile Ahmet ise eşi Gül ve kızı İpek ile kafeteryaya indiler. Gökalp, Bal'ın durumunun kritik olduğunu öğrenince biraz çıldırmıştı Murat ve Furkan onu tuttular daha sonra bir hemşire ona sakinleştirici yapıp odaya almıştı. Murat ve Furkan da onunla gitmişti. Biz; yani ben, Yusuf, Hande, Kemal ve Zeynep buradaydık. Albay ise alaya gitmek durumunda kalmıştı ve haber beklediğini belirtmişti. Zeynep ağlamaktan içi dışına çıkmıştı. Öyleki Gökalp'in yanında değil Bal'ın yanında durmak istedi. "Komutanım, benim eve gitmem gerekiyor. Eşim hamile biliyorsunuz. Onu yanlız bırakamıyorum artık son aylarında. Ama Bal komutandan bir haber alırsanız benide bilgilendirin lütfen." Dedi kemal. Haklıydı eşi Nur şuanda 8 aylık hamileydi ve son haftalarındaydı. Yanlız bırakması doğru olmazdı. "Tamam Kemal. Sen git bir haber olursa söyleriz. Yengeye selam söyle." Dedim. "Tamam komutanım." Dedi. O hastaneden uzaklaşınca geriye Yusuf Hande Zeyneple kalmıştık. Ama Ze…