ÖZEL BÖLÜM (Gökalp&Zeynep)

"Ya işte öyle Bal. Senin bu kardeşin hiç durmuyor yerinde." Dedi Zeynep ablamın toprağını severken. Tam 3 yıl önce.... Kaybetmiştik ablamı. Emir abi ile. Ne kadar şanslılardı beraber aynı anda şehit olmuştu. Telefonum çaldı. Arayan Murat'tı. "Alo!" "Efendim?" "Şehitlikte misiniz?" "Evet. Neden?" "Hiç. Hadi ben kapatıyorum." "İyi. Görüşürüz." Heyecanlı, yeni damat ile anlamadığım telefon görüşmesini kapattım ve kızarık gözleriyle iki mezarı inceleyen eşime döndüm. "Sevgilim, ağlama artık lütfen..." "Gökalp, benim sana birşey söylemem gerekiyor." Dedi bana endişe ile bakan Zeynep. "Söyle hayatım." Dedim "Gökalp, ben hamileyim!" Ne- Şimdi ben baba mı olucaktım? Benden Baba olur muydu? Keşke ablamda burada olsaydı. O derdi bana 'kardeşim korkma. Sen çok iyi bir baba olucaksın. Hem bende halası olarak her zaman yanında olucam' Ama yoktu. Gelemezdi. Yanımda olamazdı. Çocuğumun yanında olamazdı. "Gökalp? Sevinmedin mi?" Çok sevinmiştim ama mutluluğum buruktu. "Hayatım olur mu öyle şey ben çok çok mutlu oldum sadece biraz şaşkınım. Birde... Bal ablam, burada olmayınca kendimi kötü hissettim. "Bak ne diyeceğim, çocuğumuz eğer kız ise adı Balın, erkek ise adı Emre olsun. Ne dersin?" Ben bu kadını hak edecek ne yapmıştım. Ona bakarken gözlerimden kalp çıktığına hiç şüphem yoktu. "Seni o kadar çok seviyorum ki güzel kadın. iyiki yanımdasın. iyiki benimsin." "Bende seni çok seviyorum güzel adam. Sende iyiki yanımdasın, iyiki benimsin." "Hadi gidelim şu heyecanlı damat adayına." Ablama döndüm. Biliyordum, o beni izliyordu... "Ablam, daha sonra tekrar gelicez tamam mı? Birde yiğeninin ilk fotoğrafınıda sen görüceksin." "Bal, bak yiğenin ve kardeşin güvende. Hepimiz öyleyiz. Seni çok seviyoruz. Şimdilik görüşürüz." Dedi Zeynep. Sonra doğrulup koluna girdi. Bende kolum ile onu sardım. O zamnlar ikimizde bilmiyorduk bir kız bir erkek çocuğumuzun olucağını tabiki. Adları ise aynı Balım ve Emre... İlk fotoğraflarınıda Bal ablam ve Emir abim gördü. Onları çok seviyordum. Ailemi çok seviyordum. Arkadaşlarımı çok seviyordum. Ablam ile abimi çok seviyordum. Benim hikâyem buraya kadardı. Siz en azından buraya kadar yanımızda oldunuz. Bizim hikâyemizi, birlikte tamamladık.