10.Bölüm: Her Şey Yeni Başlıyor

*Emir'den...* Göz kapaklarımı açmaya çalıştım. Ne olmuştu bana. Lanet olsun Hande beni iğne ile uyutmuştu. Peki Bal, Bal'a ne olmuştu? Dudaklarımı oynatmaya çalıştım. Ama yok. En son güçlükle fısıltı ile konuştum. "B-Bal." Dedim. Odadakiler-yüksek ihtimalle kurt ve gök timi- konuştu. "Komutanım nasılsınız?" "Komutanım iyi misiniz?" "Emir abi. Çok korkuttu bizi" Gibi şeyler söylüyorlardı. En son dayanamayıp gözlerimi araladım. "Kesin sesinizi. Neden hepiniz buradasınız.Bal nerede? Ne oldu bana? Hande kaçtı mı?" Soruları sıraladım. Hepsi sus pus oldup kafalarını eğdiler. Başlarını eğicek ne olmuştu ki? Bal, inşallah beni bırakmamışsındır güzelim. Lütfen gitmemiş ol. "Biriniz cevap versenize. Ne oldu?" Dedim sesimi ne kadar yükselte bilirsem yükselttim. Konuşan tabikide Yusuf oldu. "Emir, kardeşim. Hande... Daha önceki operasyonlarda karşı tarafa ileten bir hainmiş son görevi... Ulu komutanı öldürmekmiş. Ben çıktıktan sonra seni dalgın görünce seni bayıltmış daha sonra Bal'a... Zehir vermiş ve kaçmış. Tabiki sen o sırada baygın olduğun için seni odaya aldırdık. Daha sonra ilaç sende etki etmiş o yüzden ateşlendin." Dedi. Bir dakika Ulu... Bal... Ne alakaydı ki şimdi. Ayrıca Bal'a ne olduğunu hâlâ söylememişti. Bu lanet olası odada neler dönüyordu. "Yusuf beni delirtme. 1- Bal'ın durumu nasıl? 2- Ulu ile Bal aynı kişimi hani şu Murat'ın hayran olduğu Ulu komutan." Yusuf benim ısrarımı görünce ciddiyetle cevap verdi. "Öğrenmek istiyor musun?" Bunlar beni valla delirtecekti. "Söyle..." Dedim. Vereceği cevaptan korkmuyor değildim. "Bal... Hayatta yaşıyor. Hatta durumu çok daha iyi. Zehir enjekte edilince vücudu direnç göstermiş yani varlığını unutmuştu beyni, yine hatırladı. Böylece durumu iyiye gitti şuanda normal odaya alındı. Ee bizde senin yanına geldik. Diğer soruna geçersek. Valla kardeşim bizde baya baya şaşırdık ama öyle. Bal ve Ulu aynı kişiymiş." Allah'ıma şükürler olsun. Bal yaşıyor. Beni bırakmamış. Bana şans tanımış. Şuan bu dünyada benden mutlusu yok. "Ama bir sorun var." Dedi Yusuf ve iki dakika da mutluluğumun içine sıçtı. Ne olmuştu ki. "Dışarı çıksın herkes." Dedi. Özel miydi? Yusuf'un uyarısı ile herkes dışarı çıktı. Yusuf sıkıntılı bir yüz ile bana döndü. "Bak Emir sen benim kardeşimsen. Bal'da öyle. Bal'ı sevdiğini söyledin. Biliyorsun ki işkenceden dolayı... Anne olma ihtimalı düşük. Ve ileride ikiniz Evlenme yoluna bile girebilirsiniz ne olacağı belli olmaz. Senden ricam. Detaylı düşün. Bal'ı üzersen o zaman benden çekeceğin var." Dedi. Ama ben zaten düşünmüştüm. Ben Bal'ı seviyordum ve bu sevgim hiç bir şekilde değişmeyecekti. Hem oran düşüktü evet ama sıfır değildi ki. "Yusuf, ben Bal'ı seviyorum ve bundan eminim. Saçmalama istersen. Ayrıca hadi diyelim öyle bir yola girdik. İhtimal düşük oran az evet ama imkânsız değil. Ayrıca olmadı ortak bir karar ile koruyucu aile oluruz. Dünyanın sonu değil ki." Dedim. Yusuf gülümsedi tam konuşacakken kapı bir anda açıldı. İçeri Murat girdi. "Komutanlarım, komutanımız uyandı. Ablam uyandı." Dedi ve heyecanlı bir şekilde geri çıktı. Bizde Yusufla sarıldık. Bir mucize olmuştu... ______________ Hepimiz Bal'ın odasındaydık. Evet uyanmış ve bize bakıyordu ama aklı karşıktı ve yorgundu tabi. "Şimdi ben doğru mu anladım o salak it beni vurdu. Daha sonra beni buldunuz. Hastaneye getirdiniz sonra ben ameliyata girdim. Sonra durumumun kritik olduğunu öğrendiniz daha sonra durumum bir anda iyi oldu ve beni normal odaya aldınız ve bu sabah uyandım. Öyle mi? Bana bakın hepiniz telaşlı bir haldesiniz zaten. Ne oldu bana neyi veya neleri anlatmadınız. Hemen, şimdi söylenecek." Zeki kadındı. Bu salakların telaşlı halinden anlamıştı zaten. Sanırım duruma el atmam gerekiyordu. "Bal. Evet sana söylemedikleri şeyler var mesela Hande aramızda hain çıktı. Senin odanın önünde beklerken beni bayıltmış hatta ben ateşlenmişim. Sende vücunun direncini kazanıp iyileşmişsin. Birde... Bir şey var ama nasıl söyleyeceğimizi bilmiyoruz." Dedim. Zaten herkes o yüzden telaş yapmıştı. Sanırım bunu Bal ile…