7.Bölüm: Esir

*Üç gün sonra* Kız istemenin üzerinden günler geçmesine rağmen unutamıyorum Emir'in söylediklerini. Emir benden mi hoşlanıyordu? Peki ben ne düşünüyordum? Beni kim, neden sevsindi ki? "Komutanım? İyi misiniz?" Dedi beni düşüncelerimden ayıran Doruk. "Ha? İyiyim merak etmeyin." Diye cevap verdim. Sonuçta onlara *Emir'in söylediği şey aklımdan çıkmıyor* diyemezdim. "Peki komutanım." Diyerek konuşmayı sonlandırdı. Odayı benim telefon sesim doldurdu. Kimin aradığına bakınca Albay olduğunu gördüm. Telefonu açıp konuştum. -Kıdemli Yüzbaşı Bal Arıca Emredin Komutanım. A:Rahat. Yüzbaşı görev var. Burada anlatacağım iyi dinle beni. Kurt timi olarak gideceksiniz. Dağda *Haser Yokkura* adında bir it var zaten sen tanıyorsun. Ellerinde siviller var. Onlara zorla silah verip, dağa çıkartıyorlar. Sizin işiniz ise Haser Yokkura'yı buraya getirmek ve sivilleri korumak. -Anlaşıldı komutanım. Peki ne zaman? A:10 dakika sonra helikopter kalkıyor. Dedi ve telefonu kapattı. Bana bakan Kurt ve Gök timi ne döndüm. "Kurt timi görev var. Dağlarda *Haser Yokkura* diye birisi var. Sivilleri dağa çıkarıyormuş görev Haser'i buraya getirmek ve sivilleri korumak. 5 dakikanız var hazırlanın ve helikopter alanında olun." Dedim. Hepsi ciddiyetle büründüler. Hep bir ayağa kalktılar. ""EMREDERSİNİZ KOMUTANIM."" Dediler. Bende odadan çıkıp kendi odama gittim. İki dakika sonra kapım çalındı. Bende giyinmiş ve saçlarımı örüyordum. "Gir!" Dedim. Kapı açıldı arkamı dönünce gelenin Emir olduğunu gördüm. "Emir? Bir şey mi var?" Dedim. "Göreve gidiyorsunuz ya. Kendine yani kendinize dikkat edin demek için geldim. Ve bir kahramanlık yapma Bal. Seni bekliyor olacağım." Dedi. Bu sözleri ile dilim lâl olmuştu. Ama olmazdı ki şimdi. "Benim görevim bu. Beni bekleme Emir. Beni bekleme. Kendine yapma bunu." Dedim. Emir daha da yaklaştı. "Bal, belki sen fark etmedin ama ben fark ettim. Sana bir şey olmasını istemiyorum. Senin için endişeleniyorum anlamıyor musun?" Dedi. Ben istemiyordum ki benim için endişelenmesini. "Endişelenme, yapma Emir. Ben istemiyorum. Arkamda birini bırakmak istemiyorum. Sevmeyin beni, korumayın." Dedim. Ben şehit olursam arkamdan üzülecek birilerinin bırakmak istemiyordum. "Bal çok geç. Çünkü ben, tim ve kendi timin seni artık çok seviyoruz, seviyorlar. Asıl sen yapma artık. Arkanda birini bırakmak istememe sebebini anlıyorum ama arkanda seni anan birilerini bırakmak istemez misin?" Aslında beni anacak birilerini isterdim ama... Bilmiyorum kafam fazla karışıktı. "Emir... Kafam karışık ve ben göreve gideceğim. Kafamı toplamalıyım. İzninle."dedim ve yanından geçtim. Kafamı karıştırmaya veya meşgul etmeye hakkı yoktu. ______________ *İki saat sonra* "Bana bakın Kurt timi plan dışında bir hareket istemiyorum. Fakat başka bir olay olursa benim emrim ile hareket edilecek. Anlaşılmayan bir şey?" Dedim. Helikopterin içinde planı iyice yapmıştık. Ama sanki... Herşey çok açıktı. Çok sakin ilerliyordu. Genelde böyle olmazdı. Helikopterden inince Murat ve Gökalp'i arkada bıraktım. Onların önünde ise Doruk ve Ahmet ve en önde ben vardım. On dakikalık bir mesafede ise mağara vardı. Bizi göremeyecekleri bir yere konumlandık. İçeride, anladığımız kadarıyla sivillere talimat veriyorlardı. Mağaranın içinde sadece siviller kalınca beklenen işaretin verdim ve saniyesinde karşımızdaki mağaraya kurşun yağmuru yağdı. Tabiki de karşımızdakiler de boş durmayıp sıktılar. Daha sonra mağaradan 5 tane terörist ve siviller çıktı. Bulunduğumuz bölgede karşımızda Haser Yokkura'nın sesi duyuldu. "Bena bak komitan hemen silahları atin yokse esirler ölür." Dedi. Lanet olsun onları görmedim. Hata benimdi. Onun sesine karşılık bende bağırdım. Benim sesimi daha önce ona ezberletmiştim. "HADİ CANIM. ÖYLE Mİ OLACAKMIŞ. BANA BAK YA SİVİLLERİ BIRAKIRSIN DAHA SONRA NORMAL İTLER GİBİ BİZİMLE GELİRSİN YA DA DERSİN Kİ BEN YAPAMAM. DİREKT KAFANA SIKARIM." Dedim. Demiştim, o it beni sesimden tanır. "S-SEN SENİN NE İŞİN VAR BURDA. SEN ULU KOMİTAN." Dedi. Ben de boş durmadım. "YA YA TA KENDİSİ CANIM.…