8 GÜN IŞIĞI

Elimde tuttuğum telefonun ekranını defalarca açıp kapattım, boş kilit ekranına bakakaldım. Oysa sesi açıktı, bir bildirim gelse mutlaka duyardım yine de kalbim her saniye hızla atıyordu. Cevap gelmedikçe zihnim en kötü ihtimalleri düşünmeye başlamıştı. Kapının ardında sesler duymaya başladığımda Aybars'ın geldiğini anlamıştım. Yataktan hızla kalktım seslerin biraz da olsa uzaklaşmasını bekledim. Uraz oradaysa onunla karşılaşmak istemiyordum, son kez elimde tuttuğum telefonu açıp baktım hiçbir mesaj yoktu. Hızla telefonun ekranını kilitleyip cebime bıraktım. Odanın kapısını yavaşça aralayıp baktım kimse yoktu, ama Aybars'ın odasından sesler geliyordu. Uzandığım için bozulan saçlarımı düzelttikten sonra odadan çıktım. Ağlamamak için içimden şarkı mırıldanarak yürümeye başladım. Aybars'ın ağlama sesiyle adımlarımı hızlandırdım. "Gazı var galiba." diye ses duyduğumda Aybars'ın odasının önüne geldim, süt annesi uyutmaya çalışıyordu, tam karşısında duran sarışın kadın yine buradaydı elini beline atmış öylece izliyordu. Yardımcı kadın panik olmuş gibi eşya çıkarmaya çalışıyordu benim geldiğimi fark ettiğinde, "Leman Hanım, oğlan geldi sonunda." Dediğinde sarışın kadınla süt anne de bana baktı. Üstümde olan beyaz gömleğimin birkaç düğmesini açarken odaya tamamen girdim. Süt annenin önüne geldiğimde Aybars'ı almak için elimi uzattım, kadın ilk tereddüt edip yardımcı kadına baktığında onay almasını beklemeden kollarının arasından Aybars'ı aldım. O kadar küçüktü ki tek koluma dolmuştu küçücük bedeni, diğer elimle göğsümü daha çok açtıktan sonra koltuğa oturdum. Bakışların üzerimde olduğunu hissettim ama gözümü değdirmedim bile. Aybars, sanki benim kim olduğumu biliyor gibi mırıltıları azalmıştı. Göğüs kafesime daha çok yaklaştırdığımda minik bedeni tenimle temas etmişti bunun tarifi yoktu, mucize gibiydi susmuştu. Yardımcı kadın, "Gerçekten sustu." gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Öyle güzel kokuyordu ki... kokusunu içime çekmişken onu nasıl terk edebilirdim? o benim kokumu almışken, ben onun için nasıl savaşmazdım? Kapının dışından, "İzel Hanım, oda hazır." Başımı merakla kaldırdım sarışın kadın başını onaylarcasına salladığında, "Geliyorum, burası gereksiz kalabalıklaştı zaten!" derken bana bakarak mırıldanmıştı ama umurumda değildi. Hiçbir şey bu anımın keyfini bozamazdı. Kucağımda o kadar güzel uyuyordu ki hiç kaldırmak istememiştim ama yatağında yatarsa onun için daha iyi olacaktı, daha yeni hastaneden çıkmıştı yatağına yavaşça bıraktıktan sonra odadan çıktım. Reyhan'ı zehirleyen sarmaşık aşktı ruhunda derin yaralar açmasına sebep olan, bana kalan ise o aşkın ardında bıraktığı meyvesi olmuştu. Reyhan, Uraz için her şeyi göze alırdı, ben ise şimdi Aybars için her şeyi göze alırdım. Ruhumu saran bu sarmaşık beni yavaş yavaş zehirlemeye başlamıştı; ruhumu öyle içten sarmıştı ki kalp atışlarımı duymam artık imkânsızdı. Reyhan kadar güçlü olur muydum bilmiyorum ama savaşmayı göze alırdım. Aybars'ın kapısını kapattığım anda, koridorun ucunda Uraz'la göz göze geldik. Odasına girmek için hamle yapacağı sırada donup kalmıştı. Üzerindeki gömlek darmadağınıktı düğmeleri baştan sona çözülmüş, yakası omuzlarından düşecek gibiydi. Bakışları üzerimde gezinirken ben onun gözlerinde asılı kaldım. Kıpkırmızıydılar ağlamamıştı ama sanki içinden bir şeyler sökülüp alınmış, onu paramparça etmişti. Kapı kolunu öyle çok sıkıyordu ki kolundaki damarlar morarmış, keskin çizgiler hâlinde belirginleşmişti. Bakışlarından güçlükle kopabildim. Ona doğru yürümeye başladığımda dudakları aralandı bir şey söyleyecekti belli ki, ama kelimeler boğazında düğümlenmiş gibi vazgeçti. Gözlerimi yeniden kaçırıp yanından hızla geçtim. Merdivenin önüne geldiğimde gömlek düğmelerimin açık kaldığını fark ettiğim an kıpkırmızı olmuştum. Uraz beni bu hâlde görmüştü, telaşla düğmelerimi iliklerken, hiçbir şey söylemeden merdivenlerden inmeye başladım. Kızaran yanaklarımın sıcaklığı bütün yüzüme yayılmıştı hava almam gerekiyordu. Telefonum titrediğinde bakmak için bile yeltenmed…