3 MEMENTO MORİ

Leman Erden; Elimde ne varsa karşımda telefonla konuşan adama atıyordum. En son hatırladığım şey Aybars'ın babasına yalvarmamdı, Aybars'ı tutmakla kalmamış bir de beni de hapsetmişti. Karşımdaki adam bardağı fırlatacağım an yüzüme doğru silah tuttu. "Leman Hanım sizi vurmak istemiyorum!" keşke vursa diye içimden geçirdim. "Lütfen sakinleşin." Diyordu hala bana, "Sakinleşmek öyle mi?" elimdeki bardağı kafasına nişan alarak atım, tabi ki de başarısızdım. "Çık buradan!" diye bağırdım, bağırmamla adam hızlı adımlarla mutfağın kapısından çıkıp beni kilitlemişti. Mutfak tezgâhına arkamı dayadım iyi değildim, Reyhan'ın son haftaları zor geçiyordu doktor ona uzanıp dinlenmesini söylemişti. Benim peşime dışarı çıkmış olmalıydı, gideceği kimse de yoktu zaten. Bebeğini riske sokup çıkmazdı. Yerdeki cam kırıklarını umursamadan, tezgâhtan kendimi yere doğru bıraktım, dizlerimi kendime doğru çektim. Reyhan'sız hayat hiçbir zaman düşünemedim. Biliyorum bir gün evlenecekti, kendine bir hayat kuracaktı ama onun bir telefon uzağımda olacağını bilecektim. Onu yetimhaneden evlatlık aldıklarında çok ağlamıştım, onun bir aile bulabilmesine sıcak yuvası olmasına sevinmiştim. Ama onsuz kaldığım için her gece ağlamıştım. Ona bir hayat borçluydum bütün çabam bu yüzdendi. Hamile olduğunu ilk öğrendiğimde tüm yükü üstüme almıştım ama şimdi bu yük taşınmayacak kadar ağırdı. Mutfak dışından ses duydum, dizimden başımı çekip, mutfak kapısına gözlerimi dikmiştim. Ne kadar süredir oturduğumu bilmiyordum, korkuyordum, Reyhan'ın böyle silahlı adamlarla ne işi olurdu şimdi neden sakladığını daha iyi anlıyordum. Benden saklamasının başka bir sebebi olamazdı. O zamanlar içten içe ona kırılmıştım, onu yargılayacağımı nasıl düşünür diye. Şimdi daha iyi anlıyordum böyle bir adamı bana açık açık nasıl söylerdi. Kapı kilidinin açıldığını duyunca irkildim. "Kapıyı açın!" diyen adamın sesini tanıyordum. Kendimi mutfak masasına doğru çekmeye çalışırken kırılan camlar elime battı, batmasıyla acıdan durup ellerime batan camlara baktım yüzümü istemsiz acıdan buruşturdum. Kapı açıldığında gözlerimi ellerimden çekip kapıda dikilen o adama baktım. Üstündeki zırhını çıkarmış, siyah gömlekle karşımda duruyordu. Gözleri, havada kalan ellerime kaydı. Sağ tarafında duran adama dönüp, "Pansuman için bir şeyler getir." derken kapının tam yanında olan buzdolabına adım attı. Elimi kapatıp karnımla bacaklarımın arasına sıkıştırdım. Gitmek istiyordum, rüyada olduğumu sandığım bu cehennemden kurtulmak istiyordum. Buzdolabından çıkardığı suyun kapağını açarken bana doğru döndü, siyah gömleğinin kollarını katlamış sol kolundaki dövmesi dikkatimi dağıtmıştı "Memento mori" demesiyle gözlerimi, gözlerine değdirdim. Sağ dizini önüme doğru kırıp açtığı pet suyu uzattı, kafamı olumsuz salladım istemiyordum. Pansuman için bir şeyler istediği adam, "Abi evde bunları buldum." Elinde tuttuğu malzemeleri uzattı. Sol eli bacaklarımın arasında olan elimi kavradı ardından kendine doğru çekti kendi gücümle ne kadar çeksem de becerememiştim. Ellerimi o kadar sıkmışım ki daha çok canım yanmıştı, batan camlar yüzünden kanıyordu. Ellerimdeki küçük camları canımı yakmamaya çalışarak bir cımbız yardımıyla çıkartıyordu, arada gözlerime bakıyor canımı yakıp yakmadığını kontrol ediyordu. Hastanedeki adamdan eser yoktu paltosuyla birlikte bütün zırhını hastanede bırakmış gibiydi. "Latince," diyerek elimdeki gözlerini gözlerime dikti, sol kolundaki dövmeden bahsediyordu. "Öleceğini hatırla, demek." Derken cam kırıklarını temizlemeye devam etti. Dövmenin anlamı bu ana ait olmayacak kadar kötü bir anlam taşıyordu. Her cam çıkarmasına dudaklarımı büzüyordum canım gerçekten yanıyordu dişlerimi beli etmemek için daha çok sıkıyordum. Gözlerimi dudaklarına değdirdim devamında ne diyeceğini merak ediyordum. "Çok sevdiğim birini kaybettiğimde yaptırdım," bunu bana detaylı neden anlattığını anlamıyordum. "Bir gün onunla tekrardan buluşacağımı hatırlatıyor." Avucumun içindeki kırıkları temizledikten sonra sol dizine kolumu bır…