1 RUH KATİLİNİN ARMAĞANI

Bir yıl önce yazmaya başladığım kurgumun en iyi haliyle sonunda karşınızdayım. Bu süreçte yorumlarınız benim için çok değerli. Her şeyden çok, Üçüncü'yü kendi hikayenizmiş gibi benimsemenizi ve ona sahip çıkmanızı istiyorum. İhanetler üzerine kurduğum bu hikayede herkes, bir karakterde kendi yansımasını bulacak: Bazen yaptıklarımızı, bazen de yapmaya korktuklarımızı... Sahi, gözler ihanet eder mi? Göksel&Gazapizm - Sen Orda Yoksun 10 Ocak 2026 İstanbul; Leman: Tuvalet kapısına sırtımı dayadım yavaşça kendimi soğuk zemine bıraktım. Lavabodan gelen kusma seslerini bastırmaya çalışarak, "Yine alkole başladın, değil mi?" dedim. Sesimdeki öfkeyi ben bile tanıyamadım. Hayat bizi aynı yalnızlığın içine bırakmış, sonra birbirimize tutunmaktan başka şans vermemişti. Halam beni on yaşındayken yetimhanenin kapısına bırakıp gitmişti. Reyhan ise benden aylar önce getirilmişti. Babası tarafından öldüresiye dövülmüş, öldü sanılıp yol kenarına terk edilmişti. Hayat, ikimizin yolunu o dört duvarın arasında kesiştirmişti. Koca yalnızlığın içinde birbirimizin ailesi olmuştuk. Ben hep içime kapanık bir çocuktum. Yetimhanenin kapısından ilk girdiğim gün etrafa boş boş bakıyor, ailemin beni geri almaya geleceğine inanıyordum. Çocukluk aklı işte... Beklemenin de bir gün biteceğini sanıyordum. Reyhan ise zamanla içimdeki o koca boşluğu doldurmuştu. Ama o benim gibi değildi hırslıydı, tuttuğunu koparan bir kızdı. Bana bazen ablalık yaptı, bazen kardeş, bazen de annelik yaptı. Hep onun kadar cesur olmayı, onun kadar dimdik durabilmeyi diledim. Yetimhaneye alışabildiysem bunun tek sebebi Reyhan'dı. Arkamı ne zaman dönsem beni toparlayan bir ablam vardı. Ta ki hayat ikinci kez ayağımıza çelme takana kadar... Yıl 2016'ydı. Reyhan'a koruyucu aile çıkmıştı. Bana gelen koruyucu ailenin son anda vazgeçmesi gibi, çocuk aklımla onların da Reyhan'dan vazgeçmesini istemiştim. Gitmesini istemiyordum. Ama dileğim kabul olmadı, Reyhan gitti. Gitmeden önce. "En kısa zamanda seni de buradan alacağım." dedi. Sözünü de tuttu. 2018'in mayıs ayında yetimhanenin kapısından içeri girip beni aldı. İşte tam da bu yüzden hep ona benzemek istedim. Tek başına ikimize koca bir hayat kurmuştu. Ona sahip çıkan aile, bana sırtını çevirmişti. Oysa maddi durumları yerindeydi. İsteseler bana da güzel bir hayat verebilirlerdi. Ama vermediler. Reyhan ise tek başına ikimize de bir hayat kurdu. Aradan yıllar geçti. Yetimhaneden çıkalı tam sekiz yıl olmuştu. Bir şekilde düzenimizi kurmuştuk. İlk kez her şey yoluna girdi sanmıştım. Tam nefes almaya başlamışken hayat yine altımızdaki zemini çekip aldı. Reyhan'ın hayatına giren gizli aşk, sadece onun huzurunu değil, evimizin huzurunu da elimizden aldı. Gizli diyordum çünkü kardeşinden bile saklayacak kadar gizliydi. İlk zamanlar benimle tanıştırmamasını önemsememiştim. Geçici biri olduğunu düşünmüştüm. Ama günler geçtikçe o görünmeyen adam aramıza görünmez duvarlar örmeye başladı. Aynı evde yaşıyor olmamız bile eskisi kadar yakın olduğumuz anlamına gelmiyordu. Şimdi geldiğimiz nokta ise yetimhanenin buz gibi zemininden bile daha soğuktu. O günlerin kıymetini Reyhan'ı kaybedince anlamıştım. Her şey on beş gün önce başladı. Reyhan'ın depresyona girdiği gün tek istediğim ağlayıp rahatlaması, içindekileri kırıp dökerek dışarı atmasıydı. Ama o her geçen gün biraz daha içine kapandı. Ben ise sadece başında bekleyebildim. Kendine zarar vermesin diye geceleri bile gözümü üzerinden ayırmıyordum. Bu acının bir ayrılık acısı olduğunu anlamıştım. Artık ona bunu kimin yaptığını sormayacaktım. Cevabı zaten biliyordum. "Fakülteden biri önemsiz." Hayatında biri olup olmadığını sorduğumda bana sadece bunu söylemişti. İçi bomboş iki kelime ama o iki kelimenin hayatımızı bu kadar altüst edeceğini nereden bilebilirdim? Kapının kilidinin açıldığını duyunca hızla ayağa kalktım. Bir adım geri çekilip sabırla kapının açılmasını bekledim. Kapı usulca aralandı, ıslak sarı saçları yüzüne yapışmıştı. Gözlerini seçmekte zorlanıyordum. Elinde sımsıkı tuttuğu şeyi görünce…